نگاهی به فیلم «خواب»/ «سینمای ایران نیازمند تنوع ژانر است»

در ابتدای یادداشت باید به این نکته توجه کرد سینمای ایران شدیداً نیازمند تنوع در ژانر است و این قسم از تجربه ها به شدت سبب پویایی ، تنوع و طراوت در سینما می شود.

خواب به لحاظ فیلمنامه از ایده خوبی برخوردار است و نویسنده توانسته است با کابوس‌ها و ترس‌های درونی کاراکتر اصلی فیلم (با بازی رضا عطاران) فضایی متفاوت ایجاد کند.

اگر به این نکته توجه داشته باشیم که روایت این فیلم‌ها مانند رفت‌وآمد آزاد در افکار و رویاهای یک شخصیت است در قدم اول ، فیلم مسیر درستی را انتخاب کرده است.

اما مهمترین نکته در خواب عدم رسیدن به یک عمق درونی است و انگار این رفت و آمدها در سطح باقی می ماند و فیلم ساز نتوانسته است به یک انسجام لازم در پرداخت کاراکتر اصلی خود برسد.

اگرچه فیلمساز تلاش کرده است تا با ایجاد توهمات ذهنی کاراکتر اصلی فضایی متفاوت در مرز رویا و واقعیت ایجاد کند اما تفکیک این دوفضا به ساده ترین شکل و تنها با حضور آهو ( با بازی هدی زین العابدین) صورت گرفته است و اصلا پیچیدگی هایی که لازمه این دست از فیلم هاست در اثر به چشم نمی خورد .

خواب وقتی می توانست به اثری جاندار و صاحب حرف در سینمای ایران تبدیل شود که این مرزهای میان خواب ، رویا ، توهم و بیداری به گونه ای در هم تنیده شود که تفکیک انها از هم برای مخاطب با پبچیدگی همراه باشد ، چیزی که فیلمساز در آن چندان موفق نیست .

خواب اما در فضاسازی به لحاظ بصری از قوت بالاتری برخوردار است و فیلمساز در این بخش تا اندازه ای جلوتر از فیلمنامه است و این درهم تنیدگی که در بالا به آن اشاره شد به لحاظ بصری بیشتر مشهود است تا به لحاظ محتوایی.

بازی ها در خواب نیز از یکدستی لازم برخوردار است و رضا عطاران ، مریلا زارعی و هدی زین العابدین به خوبی توانسته اند هم پوشانی لازم را نسبت به همدیگر داشته باشند چرا  که نکته مهم اینجاست که در این قسم از فیلم ها ارتباط شکل گرفته بین کاراکترهای محوری به شدت باید درست از آب درآید تا فضاعای خلق شده در فیلم ملموس باشد .

منتقد سینما