به نام تمام کسانی که زندگی را نفس می‌کشند

امروز، نه تنها روز تئاتر، که روز تمام آن نمایش‌هایی است که در آن، انسان، انسان را در جهانی دیگر، در زمانی دیگر، و با هویتی دیگر بازمی‌یابد. روز نمایش‌هایی که زندگی را نه آنگونه که هست، آنگونه که می‌تواند باشد، یا حتی آنگونه که نباید باشد، قاب می‌گیرند و به تماشا می‌گذارند.

ما، مخاطبان، در تاریکی سالن، منتظر طلوع نوری هستیم که شاید فقط بر صحنه می‌تابد، اما نورافکن وجودمان می‌شود. در انتظار کلماتی هستیم که چون دانه‌های مروارید از دهان بازیگران می‌ریزند، یا در سکوت سنگینی که فریاد هزاران ناگفته را در خود حبس کرده است. ما منتظر تقلایی هستیم که بر صحنه رخ می‌دهد؛ تقلایی برای عشق، برای بقا، برای حقیقت، برای هویت.

شما هنرمندان نمایش، روح را لمس می‌کنید. شما با ترکیبی جادویی از کلام، حرکت، صدا، نور و فضا، جهانی می‌آفرینید که در آن، ما می‌توانیم خودمان را در شخصیت‌ها ببینیم، با آن‌ها بخندیم، با آن‌ها گریه کنیم، و گاه، با خشم و حسرت، بر سرنوشتشان فریاد بزنیم. شما به ما فرصت می‌دهید تا از دریچه چشم دیگری به دنیا بنگریم، تا درک کنیم که چگونه احساسات انسانی، در طول تاریخ و در فرهنگ‌های گوناگون، تجلی یافته است.

تئاتر، تنها یک سرگرمی نیست؛ تئاتر، دانشگاهی است برای زیستن. تئاتر، شمشیر برنده‌ای است در دست حقیقت، و گاه، پناهگاهی است برای بیان آنچه در دنیای واقعی، گفتنش تابو است یا خطرناک. شما، با جسارت و خلاقیت خود، این شمشیر را می‌چرخانید و این پناهگاه را می‌سازید.

به یاد بیاوریم آن لحظاتی را که نمایشی چنان بر دل نشست که تا روزها، ما را به فکر فرو برد. آن لحظاتی که با پایان نمایش، دست زدن‌هایمان نه از روی تعارف، که از سر شگفتی و قدردانی بود؛ شگفتی از توانایی انسان در خلق زیبایی، و قدردانی از کسانی که این زیبایی را با تمام وجودشان به نمایش گذاشتند.

امروز، روز سپاسگزاری از نویسندگانی است که واژه‌ها را به جان بخشیدند، از کارگردانانی که رؤیاها را نظم دادند، از بازیگرانی که نقش‌ها را زندگی کردند، از طراحان و سازندگان صحنه و لباس که جهانی را خلق کردند، از نورپردازان و صداپردازان که فضا را جان بخشیدند، و از تمام دست‌اندرکارانی که در پشت صحنه، تارهای نمایش را به هم گره زدند تا نمایشی زنده و پویا بر صحنه جان بگیرد.

روز هنرهای نمایشی، روز یادآوری این نکته است که هنوز هم در عصر تکنولوژی و سرعت، هنر نمایش، با تمام صداقت و رو در رویش، جایگاه ویژه‌ای دارد. روزی که به ما تلنگر می‌زند تا از دنیای مجازی بیرون بیاییم و رو در روی هم، انسانیت را در آینه تئاتر ببینیم.

باشد که چراغ صحنه‌ها هیچ‌گاه خاموش نشود و صدای نفس‌های گرم هنرمندان نمایش، همواره در گوش جانمان طنین‌انداز باشد.