عباس شکوری؛ کارگردان فیلم کوتاه «یادداشتهای زیرزمینی» در گفتوگو با پانا:
وقتی قانون به بنبست میرسد؛ «یادداشتهای زیرزمینی» روایت یک قاضی از بحران قضاوت
تهران (پانا) - عباس شکوری، کارگردان فیلم کوتاه «یادداشتهای زیرزمینی» که در بخش فیلم کوتاه داستانی چهلوچهارمین جشنواره فیلم فجر حضور دارد، از شکلگیری ایده فیلم بر اساس پروندههای واقعی دادگاه، چالشهای تولید در سینمای کوتاه و ضرورت نگاه تخصصی به این مدیوم در جشنوارههای سینمایی سخن گفت.
عباس شکوری، کارگردان فیلم کوتاه «یادداشتهای زیرزمینی»، در گفتوگو با پانا ایده شکلگیری این اثر را برگرفته از تجربههای شخصی خود در مقام قاضی دادگاه کیفری میداند. او در اینباره گفت: «سالهاست از خاصترین پروندههای دادگاهم فیلم میسازم. فیلم جدیدم نیز از یک بنبست اخلاقی قانونی در یک پرونده کیفری شکل گرفت. بهعنوان قاضی، با جرائمی چون کلاهبرداری، قتل، اختلاس و سرقت مسلحانه سروکار دارم و هدفم از ساخت این فیلم، توصیف شفاف همین بنبستهاست؛ به این امید که بتوان با ارائه اثر به قانونگذاران و حقوقدانان، برای پروندههای مشابه به راهکاری عملی رسید.»
شکوری درباره مسیر تبدیل ایده به نسخه نهایی فیلم توضیح داد: «ما از ابتدا صرفاً با یک ایده مواجه نبودیم؛ قصد داشتیم واو به واو روند رسیدگی به پرونده را به تصویر بکشیم. فیلمنامه اولیه هم دقیقاً بر همین اساس نوشته شد، اما در مرحله دکوپاژ متوجه شدم این روایت در کمتر از پنجاه دقیقه قابل اجرا نیست. این مسئله بهمعنای افزایش روزهای فیلمبرداری و هزینههایی فراتر از برآورد اولیه بود؛ موضوعی که برای فیلمسازان فیلم کوتاه همواره چالشبرانگیز است.»
وی ادامه داد: «بهناچار به سمت خلاصهگویی رفتیم و برای حفظ مفهوم، از اقتباس کمک گرفتیم. با ارجاع به رمان داستایوفسکی، توانستیم فیلمنامهای پنجاهدقیقهای را به فیلمی پانزدهدقیقهای تبدیل کنیم، بدون آنکه روح اثر از بین برود.»
این کارگردان، اگر بخواهد فیلم خود را در یک جمله معرفی کند، میگوید: «وقتی سرِ نخواستنت دعواست.»
شکوری حضور فیلم کوتاه در جشنواره فیلم فجر را «فرصت» میداند و معتقد است این جشنواره میتواند توجهها را به موضوعات مغفول جلب کند. او گفت: «هدفم از حضور در فجر، دیدهشدن بیشتر موضوع فیلم بود. پیشتر در جشنواره فیلم کوتاه تهران از ریاست قوه قضائیه درخواست ورود به این مسئله را داشتم، اما بُعد خبری آن جشنواره برای چنین مطالبهای کافی نبود. با این حال، اکرانهای تخصصی فیلم تا امروز واکنشهای متعددی از سوی قضات، حقوقدانان، دانشجویان حقوق و فعالان علوم انسانی به همراه داشته است. با این وجود، راهکار نهایی در اختیار ریاست قوه قضائیه و نمایندگان مجلس قرار دارد.»
وی در پاسخ به این پرسش که آیا فیلم کوتاه در جشنوارهای مانند فجر دیده میشود یا گم، تأکید کرد: «فجر یک فکت نیست، بلکه یک اعتبار است و این مدیران و سیاستگذاران هستند که به آن جهت میدهند. اگر تصمیمگیرنده بودم، فجر را بهعنوان جشنوارهای کاملاً هنری ـ سینمایی مدیریت میکردم تا همه مصادیق هنر سینما امکان قضاوت داشته باشند.»
این فیلمساز در پایان، با اشاره به جایگاه جشنوارههای تخصصی فیلم کوتاه گفت: «در حال حاضر، مهمترین مسیر دیدهشدن فیلم کوتاه، جشنوارهها هستند. تا زمانی که نگاه سینما به فیلم کوتاه تغییر نکند و سالنهای سینما پذیرای اکران آن نباشند، جشنوارهها نقش مهمی در ایجاد انگیزه برای فیلمسازان دارند. با این حال، اگر قرار باشد فیلم کوتاه فقط در یک مسیر دیده شود، قطعاً مسیر تخصصی را ترجیح میدهم؛ چراکه فیلم کوتاه مدیومی مستقل با معیارهای داوری متفاوت است و نگاه یکسان به فیلم کوتاه و بلند، منجر به داوری غیرتخصصی خواهد شد.»
فاطمه آبروش
ارسال دیدگاه