کدام نغمهسرایان بهار ۱۴۰۵ را ندیدند؟
تهران (پانا) - جامعه موسیقی ایران سال ۱۴۰۴ سوگوار درگذشت هنرمندان جوان و پیشکسوتی بود که هر یک با آواها و نواهای خود خاطرات دلنشینی را برای مخاطبان ثبت کردند.
حوزه موسیقی در ایران در سالی که گذشت با رویدادها و اتفاقات تلخی از جمله درگذشت هنرمندان جوان و پیشکسوتی روبهرو بود؛ هنرمندانی که هر یک نقش تاثیرگذار و بیبدیلی در حفظ و ارتقای موسیقی ملی، سنتی و نواحی داشتند و آواها و نواهای دلنشینی را در خاطرات مردم ثبت کردند. این گزارشی یادنامه و یادبودی برای این درگذشتگان است. هر چند نام هنرمندانی نیز رسانهای نشدند.
شیرمحمد احمدی (نارویی)؛ قیچکنواز برجسته
شیرمحمد احمدی (نارویی) قیچکنواز برجسته کشور ۲۳ فروردین ماه در کرمان دار فانی را وداع گفت. این هنرمند متولد ۱۳۱۶ در نعیمآباد فهرج فرزند حیدر نارویی مشهور به حیدر سرودی از نوازندگان مشهور قیچک (سرود) بود. شیرمحمد احمدی سالهای زیادی را در شهر بردسیر گذراند و اواخر زندگیش در شهر کرمان ساکن شد.
سبک نوازندگی او منحصربهفرد بود و از کوکهای خاصی برای اجراهایش بهره میبرد. از زندهیاد احمدی اجراهای مختلفی در آلبومهای «کویرانه» به یادگار مانده است. سال ۱۳۸۲ در جشنواره موسیقی نواحی ایران از این هنرمند به عنوان یکی از نوابغ قیچکنوازی ایران یاد و تجلیل شد.
از جمله مقامهایی که زندهیاد احمدی با قیچک مینواخته میتوان به افشار، سهپا، غریبی، حنابندون، عیسیخان، و سرکوهی اشاره کرد. پیکر این هنرمند در نعیمآباد فهرج به خاک سپرده شد.
ابراهیم سپهری زنگنه؛ نوازنده پیشکسوت سهتار
ابراهیم سپهری زنگنه نوازنده پیشکسوت سهتار ۲۸ فروردین ماه پس از گذراندن یک دوره بیماری در بیمارستانی در تهران درگذشت. پیکر این هنرمند ۳۰ فروردین ماه از مقابل این بیمارستان تشییع و ۳۱ فروردین ماه در قطعه نامآوران کرمانشاه، زادگاه این هنرمند به خاک سپرده شد.
زندهیاد سپهری زنگنه ۳۱ شهریورماه سال ۱۳۲۱ در کرمانشاه متولد شد. تحصیلات ابتدایی را در همین شهر و دبیرستان و دانشگاه را در تهران به پایان رساند و در رشته ارتباطات اجتماعی فارغالتحصیل شد. پدر وی، شعیب سپهری زنگنه هنرمندی توانا و از سرامدان حوزه نقاشی، خط و موسیقی بود. عموی وی مرحوم حاج ایوب خان سپهری زنگنه (مزین الممالک) نیز از نقاشان برجسته و یکی از جوانترین شاگردان مرحوم استاد کمالالملک بود.
عشق شدید به سهتار از همان اوان کودکی در سپهری زنگنه به وجود آمد. فراگیری سهتار را ابتدا با کیخسرو پورناظری در کرمانشاه آغاز و سپس نزد علیاکبرخان اعظم زنگنه که از شاگردان استاد نی داوود بود به فراگیری قطعات پراکنده پرداخت.
در نشستی غیرمنتظره مرحوم استاد غلامحسین بنان رضایت خود را از این نوازنده جوان ابراز و توصیه کرد که سپهری زنگنه نزد استاد عبادی به آموزش بپردازد. سال ۱۳۴۹ شانس دیدار با استاد احمد عبادی برای سپهری زنگنه فراهم شد و او مشغول تعلیم شد و این پیوستگی استاد و شاگرد تا پایان عمرش ادامه داشت. این هنرمند کنسرتهایی نیز در ایران، آمریکا و آلمان برگزار کرده و شاگردان زیادی پرورش داده است.
ناصر شُکراییراد؛ آهنگساز فیلم
ناصر شُکراییراد آهنگساز، نویسنده، مدرس موسیقی و از اعضای پیشکسوت کانون آهنگسازان سینمای ایران ۱۳ اردیبهشت در ۶۹ سالگی درگذشت. زندهیاد شکراییراد متولد ۱۱ شهریور ۱۳۳۵ در شمیران بود، او فراگیری موسیقی را از کودکی با موسیقی ایرانی آغاز کرد و با حضور در کلاسهای کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان ادامه داد سپس به تحصیل در رشته موسیقی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران پرداخت و در سال ۱۳۶۳ برای ادامه تحصیل به آلمان رفت.
شکراییراد پس از گذراندن دوره کالج برای فراگیری رشته موزیکولوژی به دانشگاه شهر کلن وارد شد و پس از آن از مدرسه عالی موسیقی شهر کلن در رشته آهنگسازی فارغالتحصیل شد. زندهیاد شکراییراد در زمینههای مختلف موسیقی فعالیت داشت که از آن جمله میتوان به آهنگسازی برای سینما، تئاتر و تلویزیون، سرپرستی، آهنگسازی و رهبری گروه کُر انجمن جوانان زرتشتی تهران و سالها تدریس موسیقی فیلم در دانشگاهها و مؤسسههای آموزشی اشاره کرد.
در زمینه آهنگسازی آلبوم «آرامش در کنار موسیقی» و تنظیم آلبوم «قاصدک» با اشعار اخوان ثالث، «سرود رستگاری» (قطعه بلند آوازی)، قطعه برای ارکستر زهی و گروه کُر، مرثیه برای ارکستر کوچک، گروه کُر و سوپرانو؛ کوارتت زهی؛ چندین لید و قطعههایی برای پیانو بر اساس موسیقی ایرانی از آثار اوست. وی فعالیت در سینما را با آهنگسازی برای فیلمهای کوتاه و مستند در انجمن سینمای جوان آغاز کرد. شکراییراد سال ۱۳۷۵ با آهنگسازی برای فیلم سینمایی «موشک کاغذی» پا به عرصه حرفهای سینما گذاشت.
وی برای فیلمهایی همچون «سبیل مردونه»، «درخت جان»، «دامنههای سفید»، «باد در علفزار می پیچید»، «قناری»، «مزرعه آفتابگردان»، «دلباخته»، «زن شرقی»، «سفر شبانه»، «روزی که خواستگار آمد»، «موشک کاغذی»، سریال «گلهای آفتابگردان»، «روزنهای به بهشت» موسیقی متن ساخته است. همچنین کتابهای «تئوری ساده موسیقی برای پیانو» و «قطعههای زیبا، ساده و آشنای دنیای موسیقی برای پیانو» از آثار مکتوب شکراییراد محسوب میشود.
سعید غلامحسینپور؛ نوازنده و سازنده ساز
سعید غلامحسینپور نوازنده، سازنده ساز تار و نقاش اهل بهبهان ۲۰ اردیبهشت پس از تحمل یک دوره بیماری (سرطان) در ۵۲ سالگی درگذشت. غلامحسینپور از اعضای کانون سازندگان ساز و نوازندگان موسیقی سنتی خانه موسیقی ایران ۲۰ شهریورماه ۱۳۵۲ در بهبهان متولد شد. او نقاشی را از سال ۱۳۶۴ و موسیقی را از سال ۱۳۶۹ آغاز کرد. مبانی ابتدایی موسیقی و نُتخوانی را نزد برادر بزرگتر خود، سیاوش غلامحسینپور آموخت. سپس تحصیل موسیقی را نزد همایون یزدانی و در ادامه، سالها نزد کیوان ساکت و داریوش طلایی پی گرفت.
وی از سال ۱۳۷۸ آموزش موسیقی را آغاز کرد و همزمان، با گروه موسیقی «چاووش» که در بهبهان تأسیس کرده بود، در شهرهای مختلف ایران به اجرای کنسرت پرداخت. این گروه موفق شد عنوان گروه برگزیده جشنواره موسیقی فجر را نیز به دست آورد.
زندهیاد غلامحسینپور که نوازنده تار و سرپرست گروه چاووش بود، همراه با این گروه در کشورهایی نظیر یونان، آلمان، ازبکستان، اندونزی، فرانسه، چک، اتریش و ایتالیا به اجرای موسیقی پرداخت و در کنار آن، در زمینه نقاشی نیز فعال بود.
او سابقه برگزاری بیش از ۲۶ نمایشگاه نقاشی و اجرای کنسرتهای متعدد در داخل و خارج از کشور را در کارنامه خود داشت و سال ۱۳۹۷ موفق به دریافت دیپلم افتخار از دانشگاه موسیقی مانیل (فیلیپین) شد. وی علاوه بر نوازندگی، به ساخت ساز تار نیز مشغول بود. آثاری همچون «هلوردی»، «حنا حنا»، «کلکمری» از آثار منتشرشده اوست.
سیاوش دیهیمی؛ آهنگساز و شاعر پیشکسوت
سیاوش دیهیمی آهنگساز، نوازنده، مدرس پیشکسوت تار و سهتار و شاعر ساکن همدان چهارم خردادماه پس از تحمل یک دوره بیماری در ۸۵ سالگی درگذشت.
دیهیمی از چهرههای شاخص موسیقی و ادبیات کشور متولد سال ۱۳۱۹ بود و از دهه ۳۰ در زمینه شعر و موسیقی فعالیت داشت. شاگردان زیادی از سوی این هنرمند فقید به عرصه شعر و موسیقی ایران معرفی شدند. این هنرمند خالق بیش از یکصد قطعه موسیقی سنتی بوده است. کتاب «سی و پنج قطعه برای تار و سهتار» و «غیر از تو کجا سراغ دارم ای عشق» از جمله آثار به جای مانده از این هنرمند فقید است.
مهین زرینپنجه؛ نوازنده پیشکسوت پیانو
مهین زرینپنجه موسیقیدان، آهنگساز و نوازنده پیشکسوت پیانو ۱۱ خردادماه در متل قو درگذشت. وی متولد ۱۳۱۶، فرزند نصراله زرینپنجه نوازنده، مدرس تار و سه تار و صفیه یگانه نوازنده تار و تمبک بود، مهین زرینپنجه تحصیلات خود را در هنرستان موسیقی ملی به ریاست روحالله خالقی آغاز کرد و علم و هنر موسیقی را از اساتیدی همچون ابوالحسن صبا، روحالله خالقی، حسین تهرانی و جواد معروفی فراگرفت. بعدها نواختن موسیقی کلاسیک اروپایی با پیانو را نزد امانوئل ملیک اصلانیان و موسیقی ایرانی را با مرتضی محجوبی ادامه داد.
وی پس از اتمام تحصیلات به استخدام وزارت فرهنگ و هنر درآمد و با تشکیل «ارکستر بانوان» و سرپرستی آن و تکنوازی پیانو در سایر ارکسترها مشغول به کار شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷، به انگلستان رفت، سپس به فرانسه و آمریکا مهاجرت کرد و به تدریس و تمرین پیانو مشغول شد. زرین پنجه بیش از ۶۰ قطعه موسیقی ساخت که تعدادی از آنها نیز توسط ارکسترهای بزرگ دنیا ضبط و اجرا شده است.
«غم غربت» شعر از تورج نگهبان و با صدای بهزاد با گروهی از نوازندگان ارکستر لس آنجلس به رهبری آندرانیک، «رقص ایرانی» (بدون کلام) قطعه ۲ و ۱ با ارکستر سمفونیک baltica به رهبری bohdan jarmolowicz، «رقص ایرانی» ۳ و ۴ با گروهی از نوازندگان ارکستر اپرای پاریس به رهبری raphael sanchez (قطعه ۴) بهار ایران با صدای بهزاد و شعری از تورج نگهبان، گروهی از کُر شهر nice. «سرزمین من» با شعر جاودانه از تورج نگهبان، صدای بهزاد، گروه کُر poznan, ارکستر سمفونیک Baltica از کشور لهستان. اُپرای «لیلی و مجنون» (قطعات ارکستری) با اجرای ارکستر سمفونیک Baltica و با رهبری Bohdan Jarmolowicz از جمله آثار زندهیاد زرینپنجه است که اِپرای لیلی و مجنون در ایران منتشر شده است.
بامداد بیات؛ آهنگساز و تنظیمکننده
بامداد بیات آهنگساز، تنظیمکننده، نوازنده پیانو و از اعضای کانون آهنگسازان سینمای ایران نهم تیرماه در ۴۰ سالگی درگذشت. پیکر این هنرمند هشتم تیرماه در منزل شخصیاش کشف و خبر درگذشت او نهم تیرماه منتشر شد. بر اساس گزارشها و نظر پزشکی قانونی، او دو روز پیشتر و بر اثر سرگیجهای که مدتی به آن دچار شده بود و سپس سکته معزی، در تنهایی درگذشت. بامداد بیات ۲۰ سال قبل در یک سانحه رانندگی به شدت مصدوم شد و مدتی در کما بسر میبرد.
بامداد بیات متولد ۱۳ مرداد ۱۳۶۴ در تهران، فرزند زندهیاد بابک بیات آهنگساز نامدار ایرانی و برادر دوقلوی باربد بیات بود. بامداد فعالیت در موسیقی را از کودکی نزد پدرش فراگرفت و در ۱۱ سالگی به هنرستان موسیقی رفت. پس از آن به کشور کانادا مهاجرت کرد و تحصیلات خود را در رشته موسیقی جَز و موسیقی فیلم و آهنگسازی از کالج کَردینو کارتر (Cardino Carther Humber college) در کانادا به پایان برد.
موسیقی را از کودکی نزد پدرش آموخته و او را اصلیترین استاد خود میدانست. او در ۱۱ سالگی به هنرستان موسیقی رفت و به تحصیل پرداخت اما از اواسط دوره دبیرستان برای ادامه تحصیل به کانادا مهاجرت کرد و در آنجا دیپلم موسیقی را در رشته موسیقی جاز از دانشگاه تورنتو دریافت کرد.
علاقه و حوزه کاری اصلی بامداد بیات، موسیقی فیلم بود. او در این حوزه آثاری همچون موسیقی متن فیلمهای کوتاه «خانه کجاست» (محصول سال ۱۳۷۶) و «عصیان» (محصول سال ۱۳۷۸) را ساخته است. بامداد همچنین در ساخت و تنظیم موسیقی فیلمهای «ساحره»، «دو زن»، «فریاد»، «قرمز»، «دستهای آلوده» و سریال «ولایت عشق» همراه و دستیار پدرش بوده است.
تنظیم قطعات آلبومهای «دو نیمه رؤیا» و «سام و نرگس» با آهنگسازی بابک بیات و تنظیم قطعه «آسیمهسر» به همراه بهروز صفاریان در آلبوم «نون و دلقک» محمد اصفهانی از دیگر آثار قابل ملاحظه این هنرمند است. پیکر بامداد بیات در قطعه هنرمندان بهشت زهرا(س) تهران و در کنار پدرش به خاک سپرده شد.
عرفان مهرانمهر؛ مدرس و نوازنده ویولن
عرفان مهرانمهر مدرس و نوازنده سازهای ویولن و سنتور یکم مردادماه به علت تومور مغزی در ۴۰ سالگی دار فانی را وداع گفت.
زندهیاد مهرانمهر سال ۱۳۶۴ در تهران متولد شد. او از پنج سالگی به موسیقی گرایش پیدا کرد و مبانی موسیقی، نوازندگی ویولن و سنتور را از هنرمندانی همچون ناصر ریاضی، جواد لشگری و ابراهیم سلمکی آموخت.
مهرانمهر در طول فعالیتهای هنری خود، در اجراهای متعددی حضور داشت و در آموزشگاههای موسیقی به تدریس مشغول بود.
همتعلی رضایی؛ پدر سرنانوازی ایران
همتعلی رضایی هنرمند پیشکسوت موسیقی مقامی لرستان، ملقب به پدر سرنانوازی ایران ۲۳ مردادماه به دلیل بیماری و کهولت سن در ۹۷ سالگی دارفانی را وداع گفت. پیکر وی در شهرستان سلسله به خاک سپرده شد.
رضایی سال ۱۳۰۷ در شهرستان الشتر به دنیا آمد. او با بیش از نیم قرن فعالیت هنری به عنوان یکی از شاخصترین چهرههای موسیقی بومی لری و لکی شناخته شد و جوایز متعددی در جشنوارههای موسیقی نواحی و رویدادهای ملی کسب کرد.
رضایی که از او به عنوان آخرین راوی سرنای لرستان یاد میشود، حافظ رپرتوار کهن آیینها، بازیها و حرکات موزون لکی و لری بود. او در دهههای گذشته در جشنوارههای متعددی از جمله جشنواره موسیقی فجر، ضبطهای پژوهشی موسیقی نواحی و حتی موسیقی فیلم «خونبس» حضور داشت.
همچنین انتشار آلبوم «سور و سرنا» به همراه برادرش، مرحوم شکرعلی رضایی بخشی از میراث ماندگار او در موسیقی لرستان است. سبک نوازندگی همتعلی رضایی بر پایه مهارتهای ویژه، اجرای پیوسته نغمهها، بداههپردازی خلاقانه و تطبیق موسیقی با فضای آیینی و جمعیت محلی شکل گرفته بود. تسلط او به ادبیات شفاهی، اشعار کهن و موسیقی مقامی، باعث شد که آثارش تنها به اجرای ساز محدود نباشد و در مقام روایتگر فرهنگ و هویت منطقه سلسله نیز درخشید.
نوای سرنای رضایی با قدرت، سونوریته ویژه و حالوهوای مقامی، یکی از صداهای ماندگار موسیقی ایران به شمار میآید؛ صدایی که نسلهای آینده را به میراث موسیقایی زاگرس پیوند میدهد. همتعلی و شکرعلی رضایی سال ۱۳۹۶ در هجدهمین جشن خانه موسیقی ایران تجلیل شدند.
شمسالدین مطربیان؛ خواننده مطرح بلوچ
شمسالدین مطربیان خواننده و نوازنده برجسته بلوچ ۲۳ مردادماه در ۵۰ سالگی در یک حادثه و بر اثر تیراندازی در یک مهمانی خصوصی جان باخت. پیکر وی در آرامستان شهر میرجاوه استان سیستان و بلوچستان به خاک سپرده شد.
زندهیاد مطربیان هنرمند پیشکسوت موسیقی نواحی، سرپرست گروه «شهباز قلندر»، از چهرههای شاخص موسیقی عرفانی و مقامی بلوچ بود که علاوه بر حضور در جشنوارههای استانی و ملی، بارها در جشنواره بینالمللی موسیقی فجر به صحنه رفت و با اجرای قطعات بومی توانست فرهنگ غنی سیستان و بلوچستان را به دوستداران موسیقی معرفی کند.
وی همچنین در جشنواره موسیقی نواحی کرمان، جشنوارههای محلی سراوان، برنامههای نوروزی تهران و رویدادهای ملی و بینالمللی متعدد دیگری حضور یافت و همواره نمایندهای شایسته برای موسیقی جنوب شرق کشور بود.
احمد پژمان؛ آهنگساز «بید مجنون»
احمد پژمان موسیقیدان و آهنگسار پیشکسوت هفتم شهریورماه بعد از یک دوره بیماری در ۹۰ سالگی در لسآنجلس آمریکا دار فانی را وداع گفت. بنابر تصمیم خانواده زندهیاد پژمان، پیکر این هنرمند قرار بود در آمریکا به خاک سپرده شود که با همکاری خانواده استاد پژمان و جمعی از هنرمندان برای خاکسپاری در ایران، بامداد سوم مهر از واشنگتن به تهران بازگردانده شد.
آیین بدرقه و تشییع پیکر این هنرمند فقید چهارم مهرماه با حضور جمعی از هنرمندان در مقابل تالار وحدت برگزار شد. پیکر زندهیاد پژمان برای خاکسپاری به شهر لار زادگاه او منتقل شد و پنجم مهرماه در قطعه هنرمندان و نامآوران دارالرحمه لار به خاک سپرده شد.
زندهیاد پژمان سال ۱۳۱۴ در لار استان فارس متولد شد و از همان دوران کودکی با موسیقی آشنا شد. در دوران دبیرستان در تهران ویولن را نزد حشمت سنجری و تئوری موسیقی را نزد حسین ناصحی فراگرفت. وی پس از چندی به عنوان نوازنده ویولن به ارکستر سمفونیک تهران راه یافت. سپس برای ادامه تحصیل با بورس تحصیلی در مراکز آموزشی همچون آکادمی موسیقی وین و دانشگاه کلمبیا نزد آهنگسازانی همچون توماس کریستیان داوید، فردریش چرها، ولادیمیر اوساچوفسکی، هانس یلینک و آلفرد اوهل بر دانش خود در زمینه موسیقی کلاسیک و الکترونیک افزود.
پژمان در بسیاری از سبکهای مهم غربی همچون سمفونی، اُپرا و رپسودی برای ارکستر سمفونیک، ارکستر مجلسی، پیانو، گروه کُر، آواز و موسیقی فیلم آهنگسازی کرد که بعضی از این آثار با همراهی ارکستر سمفونیک تهران و بسیاری دیگر توسط ارکسترهای معتبر خارجی اجرا شدهاند.
سبک موسیقی این آهنگساز را تلفیقی از موسیقی محلی، موسیقی ردیف، سازهای ایرانی، همراه با هارمونی، کنترپوان، ارکستراسیون و سایر تکنیکهای موسیقی غرب میدانند. پژمان نخستین اُپرایش به نام «جشن دهقان» را سال ۱۳۴۶ ساخت که پس از اجرا با استقبال گستردهای رو به رو شد، بنابراین تصمیم گرفت اُپراهای بیشتری بسازد.
او برای ۲۷ فیلم و ۳۰ ترانه پاپ، موسیقی نوشت و ۱۵ آلبوم از آثار ارکسترال، آوازی و موسیقی فیلم را منتشر کرد. پژمان با کارگردانانی همچون بهمن فرمانآرا و مجید مجیدی همکاری داشته و موفق به دریافت ۲ سیمرغ بلورین از جشنواره فیلم فجر و چهار تندیس زرین از جشن بزرگ سینمای ایران شده است.
پوئم سمفونیک «نوروز» به سفارش انجمن موسیقی و موسیقی برای گروه کُر به نام «آینه» بر روی اشعار هوشنگ ابتهاج، کارهایی برای آنسامبلهای Jazz، موسیقی برای آزادی خرمشهر، «تک سوار عشق»، «هفت خان رستم»، اوراتوریو «ناگهان رستاخیز» بر روی اشعار شاعران بزرگ ایران و موسیقی فیلمهای «هنرپیشه»، «روسری آبی»، «بوی کافور، عطر یاس»، «باران»، «بید مجنون»، سریالهای «دلیران تنگستان» و «سرزمین کهن» (سرزمین مادری) از آثار زندهیاد پژمان است.
رحیم عزتبقایی؛ صدابردار پیشکسوت موسیقی
رحیم عزتبقایی صدابردار پیشکسوت موسیقی شهریورماه سال ۱۴۰۴ به علت مشکلات قلبی و ریوی در بخش مراقبتهای ویژه بیمارستان شهیدبهشتی بندر انزلی بستری بود که ۱۷ شهریورماه در ۸۲ سالگی دارفانی را وداع گفت. پیکر وی در قطعه هنرمندان بهشت زهرا (س) به خاک سپرده شد.
عزتبقایی از پیشکسوتان صدابرداری و از اعضای اسبق هیات مدیره کانون صدابرداران خانه موسیقی ایران متولد ششم مهر سال ۱۳۲۲ در تهران بود، وی صدابرداری آثار صحنهای بسیاری از هنرمندان موسیقی ایران از جمله محمدرضا شجریان، حسین علیزاده و پرویز مشکاتیان را در کارنامه هنری خود دارد.
عزتبقایی دیماه ۱۳۸۵ در ششمین «آوای آئین» مورد تقدیر قرار گرفت. همچنین از او به عنوان یکی از پیشکسوتان موسیقی دفاع مقدس تجلیل شده است. در اردیبهشت ۱۳۹۳ مراسم نکوداشتی به پاس سالها فعالیت هنری عزتبقایی در خانه موسیقی ایران برگزار شد.
عزتبقایی علاوه بر صدابرداری تجربه بازیگری نیز دارد و در آثار سینمایی از جمله «خواهران غریب» به کارگردانی کیومرث پوراحمد، «چون ابر در بهاران» به کارگردانی سعید امیرسلیمانی و «ای ایران» به کارگردانی ناصر تقوایی به ایفای نقش پرداخته و در سریالهای «خانه سبز»، «لبخند سوم» و «تهران ساعت ۲۰» بازی کرده است. همچنین او بازی در تلهتئاتر «آسانسور» را در کارنامه هنری خود دارد. عزتبقایی دارای مدرک درجه یک هنری بود و سال ۱۳۹۸ به عضویت مؤسسه هنرمندان پیشکسوت درآمد.
بهمن رجبی؛ نوازنده صاحب سبک تنبک
بهمن رجبی نوازنده صاحب سبک و مدرس پیشکسوت تنبک ۱۹ شهریورماه بر اثر عارضه قلبی در ۸۶ سالگی در منزل خود درگذشت. پیکر این هنرمند قطعه ۳۰۱ بهشت زهرا(س) به خاک سپرده شد.
زندهیاد رجبی متولد بهمن ماه سال ۱۳۱۸ در رشت بود، او از سال ۱۳۵۰ فعالیت حرفهای خود را در زمینه تکنوازی و دونوازی تنبک و همکاری با سازهای ملودیک آغاز کرد. آخرین اجرای او در این زمینه مربوط به سال ۱۳۸۴ با ارکستر ملل به رهبری پیمان سلطانی بود.
از آثار شاخص او میتوان به قطعه مشهور «گفت وگوی چپ و راست» اشاره کرد که در جلد دوم کتاب آموزش تنبک وی منتشر شده است. رجبی همچنین در تکنوازی تنبک ابداعات مهمی داشت، از جمله افزودن ۱۱ نوع ریز به تکنیکهای این ساز.
نوای تنبک رجبی در بسیاری از آثار شاخص موسیقی ایران همچون آلبوم «سواران دشت امید» به آهنگسازی حسین علیزاده، «گلچین یک و دو» به آهنگسازی رضا شفیعیان ثبت شده است. وی علاوه بر نوازندگی، نویسنده و محقق موسیقی ایران بود و کتابهای «تنبک و نگرشی به ریتم از زوایای مختلف» و «آموزش تنبک»(دو جلد) برای دورههای ابتدایی، متوسطه و عالی تنبک منتشر کرده است. آثار آموزشی رجبی شامل تمرینها و قطعاتی است که با ریتمهای ملودیک موسیقی ایرانی تلفیق شدهاند.
سیدعلاءالدین یاسینی؛ نوازنده پیشکسوت دف
سیدعلاءالدین یاسینی استاد پیشکسوت و برجسته دفنوازی کردستان ۲۰ شهریورماه به علت حمله قلبی در بیمارستان بیجار در ۵۸ سالگی درگذشت. پیکر وی در قطعه هنرمندان سنندج به خاک سپرده شد.
یاسینی متولد ۱۳۴۶ و از شاگردان برجسته استاد خلیفه کریم صفوتی و فرزند استاد صدیق یاسینی از دفنوازان مطرح کردستانی بود. تسلط کامل به مقامهای خانقاهی و مولودیخوانی در کنار آموزش افتخاری هنر دفنوازی به علاقهمندان تا امروز زمینه حضور صدها نفر نوازنده دف را به عرصه موسیقی فراهم آورده است.
برگزاری دهها برنامه دفنوازی در داخل و خارج از کشور بخشی از فعالیتهای این هنرمند و استاد توانمند کردستانی بوده است. داوری در دو دوره جشنواره دف نوای رحمت، جشنواره ملی موسیقی جوان از دیگر فعالیتهای هنری استاد یاسینی بود. یاسینی ۱۴ شهریورماه به عنوان داور موسیقی کردستان ساز دف در هجدهمین جشنواره ملی موسیقی جوان حضور داشت.
جمشید عزیزخانی؛ خواننده و آهنگساز کرمانشاهی
جمشید عزیزخانی خواننده و آهنگساز اهل کرمانشاه پس از یک دوره بیماری ۲۰ شهریورماه در ۶۸ سالگی در بیمارستانی در تهران دارفانی را وداع گفت. پیکر وی در قطعه هنرمندان بهشت زهرا (س) به خاک سپرده شد.
عزیزخانی خواننده و آهنگساز کُرد از اشاعهدهندگان فرهنگ موسیقایی زاگرسنشینان غرب ایران متولد مهر ۱۳۳۵ در کرمانشاه بود. او فعالیت هنری خود را در سال ۱۳۵۳ با شرکت در اردوی رامسر آغاز کرد و در رشته آواز مقام نخست را به دست آورد.
نخستین آثار رسمیاش، «سفرنامه کردستان» و «ریوار»، در سالهای آغازین انقلاب اسلامی منتشر شدند و مورد استقبال فراوان قرار گرفتند. در دوران جنگ تحمیلی، عزیزخانی با حضور فعال در صداوسیمای کرمانشاه و مراکز غرب کشور، دهها اثر کردی و فارسی برای رزمندگان و مردم مناطق جنگزده اجرا کرد.
عزیزخانی حدود ۸۰۰ قطعه موسیقی محلی و ملی تولید کرد و از چهرههای شاخص موسیقی کردی و ایرانی بود. آثار او همواره بازتابی از شادیها و رنجهای مردم زاگرس بوده و نقش مهمی در ماندگاری فرهنگ بومی داشته است. عزیزخانی علاوه بر قطعات محلی، آهنگهای مناسبی نیز ساخته است. او از اواخر جنگ تحمیلی فعالیت خود را به تهران منتقل و از سال ۱۳۷۸ به طور رسمی با مرکز موسیقی صداوسیما همکاری کرد.
امید جهان؛ خواننده موسیقی پاپ
امید جهان خواننده موسیقی پاپ ۲۱ شهریورماه بعد از اجرا در جشن خرمای بم، دچار سکته قلبی و به بیمارستان این شهر منتقل شد که پس از چندین بار احیا ۲۲ شهریورماه در بخش مراقبتهای ویژه بیمارستان پاستور بم درگذشت. پیکر وی به تهران منتقل و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا(س) به خاک سپرده شد.
امید جهان متولد ۱۳۶۰ در آبادان، فرزند محمود جهان خواننده برجسته موسیقی جنوب کشور بود. خانواده او پس از تولد امید، از شهرستان آبادان به بوشهر و سپس تهران نقل مکان کردند. امید جهان از دوران کودکی تحت تاثیر پدرش وارد دنیای موسیقی شد و نوازندگی و خوانندگی را آغاز کرد.
جهان از سال ۱۳۸۳ فعالیت حرفهای خود را آغاز کرد و با انتشار آلبوم غیررسمی «پسر جنوبی» توانست توجهها را به سمت خود جلب کند. وی در سال ۱۳۸۵ نیز آلبوم «پاپتی» را روانه بازار موسیقی و جایگاهش را به عنوان یک خواننده شناختهشده تثبیت کرد.
سیفالله فولادوند؛ هنرمند موسیقی مقامی
سیفالله فولادوند از هنرمندان برجسته موسیقی مقامی لرستان مهرماه بر اثر عارضه قلبی در ۷۶ سالگی دار فانی را وداع گفت. پیکر وی ششم مهرماه در شهر درود لرستان به خاک سپرده شد.
فولادوند فرزند خانوادهای اهل موسیقی بود و از همان کودکی در کنار پدر خود که نوازنده سرنا بود، با نغمهها و مقامهای بومی لرستان آشنا شد. وی طی دههها فعالیت هنری، در آیینهای شادی و سوگواری منطقه، حضور قابل توجهی داشت و در برنامههای فرهنگی اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی و همایشهای موسیقی نواحی نیز به اجرای آثار خود پرداخت. دوستان و همنسلانش او را هنرمندی متواضع، بیادعا و در عین حال توانمند در مقامنوازی معرفی میکنند.
هژیر فاطمی؛ نوازنده کمانچه
هژیر فاطمی نوازنده کمانچه و ویولن ۱۷ مهرماه در یک سانحه رانندگی درگذشت. فاطمی سال ١٣٧٢ در سقز متولد شد. او موسیقی را از کودکی و با ساز ویولن آغاز کرد. وی همچنین از ۲۴ سالگی به آموختن و نواختن ساز کمانچه نزد اردشیر کامکار پرداخت.
زندهیاد فاطمی در طول فعالیتهای هنری خود، در ضبط آثار متعددی حضور داشت و با گروەهای موسیقی و خوانندەهای مختلف، در کنسرتهای متعددی همکاری کرد. اجرای کنسرت همراه با گروه موسیقی «نوژین» در مهرماە ۱۴۰۴، در سلیمانیە و حلبچە در اقلیم کردستان عراق، از آخرین فعالیت هنری فاطمی بوده است.
سیاوش احمدینسب؛ آهنگساز و نوازنده
سیاوش احمدینسب آهنگساز، نوازنده و مدرس موسیقی به دلیل بیماری کرونا دچار عفونت ریه شده و در پی پایداری بیماری ۲۴ مهرماه به دلیل ایست قلبی در ۳۸ سالگی دارفانی را وداع گفت. پیکر وی در قطعه هنرمندان شهر محل سکونتش بندرعباس به خاک سپرده شد.
احمدینسب متولد ۱۳۶۶ کارشناس موسیقی از دانشگاه عالی موسیقی با گرایش نوازندگی ایرانی و هنرجوی هنرستان عالی موسیقی بود که از محضر اساتیدی همچون مازیار ظهیرالدینی، امیرحسین زندیان، ارسلان کامکار، والودیا تارخانیان، سامر حبیبی، هادی منتظری، شادروان محمدرضا لطفی بهره برده بود.
سابقه تدریس از سال ١٣٨٣ و برخورداری از متد نوین آموزش کمانچه برای کودکان، نوازندگی در گروههای مختلف ایرانی و تأسیس گروه شروند به همراه آرش احمدینسب، اجراهای متعدد با این گروه از سال ١٣٨٧، آهنگسازی مشترک و همکاری با آرش احمدینسب در زمینه موسیقی فیلم و تئاتر، نوازندگی و صدابرداری آلبوم واپسین بدرود به آهنگسازی آرش احمدی نسب و خوانندگی حسین علیشاپور، نوازندگی و صدابرداری آلبوم رها در باد به آهنگسازی آرش احمدینسب و خوانندگی محمود صالحی، اجرای کنسرت در کشورهای یونان، مجارستان، فنلاند، گرجستان از سوابق این هنرمند فقید بود. همچنین احمدینسب مدرس آموزشگاه نوبان بندرعباس و عضو فعال انجمن موسیقی هرمزگان بود.
وارطان سرکیسیان؛ نوازنده و مدرس گیتار
وارطان سرکیسیان نوازنده و مدرس گیتار اهل تبریز که سالها در زمینه موسیقی کلاسیک و پاپ فعالیت کرده بود، مهرماه ۱۴۰۴ درگذشت. او از اعضای ارکستر آشوت بابایان پیش از انقلاب ۱۳۵۷ بود که نمایندگی هنرمندان تبریز در فستیوالهای موسیقی را برعهده داشتند. زندهیاد سرکیسیان، سالها در زمینه تدریس ساز و آواز فعالیت داشت.
علی قورچیان؛ نوازنده و مدرس سهتار
علی قورچیان نوازنده و مدرس سهتار و عود چهارم آبان ماه در ۵۳ سالگی بر اثر سکته قلبی درگذشت. وی سال ۱۳۵۱ در خانوادهای اهل طالقان، در تهران متولد شد و از سال دوم دبستان به واسطه کانون پرورشی، وارد دنیای هنر شد و خوشنویسی را تا دوره عالی ادامه داد.
قورچیان نواختن سهتار را از سال ۱۳۶۸ نزد جلال ذوالفنون آغاز کرد و از سال ۱۳۷۲ در کلاس زندهیاد ذوالفنون به تدریس مشغول شد. همزمان نواختن ساز عود را نزد منصور نریمان فراگرفت.
قورچیان تحصیلات دانشگاهی خود را ابتدا در رشته موسیقی و سپس در رشته مجسمهسازی دانشگاه تهران سپری کرد و در دانشگاههای هنر الزهرا و میراث فرهنگی به تدریس پرداخت. وی طی سالها با هنرمندانی همچون جلال ذوالفنون، نورالدین رضوی سروستانی، حسامالدین سراج و دیگر چهرههای موسیقی ایرانی همکاری داشته و در اجرای کنسرتها و ضبط آثار متعدد نقشآفرینی کرده است.
قورچیان علاوه بر فعالیتهای موسیقی، از ۱۱ سالگی ورزش سوارکاری را آغاز کرد و از سال ۱۳۸۶ با ورزش کمانگیری روی اسب آشنا شد. او پس از سه سال به عضویت تیم ملی درآمد و در رقابتهای انفرادی و تیمی موفق به کسب مدالهای طلا، نقره و برنز متعدد بینالمللی شد. قورچیان همچنین به عنوان رئیس کمیته هنرهای رزمی سواره فدراسیون سوارکاری ایران، مربی، داور، سرپرست تیم ملی و رکورددار جهانی فعالیت داشت.
مهراد نوبختپور؛ نوازنده و مدرس موسیقی
مهراد نوبختپور نوازنده و مدرس سازهای کمانچه، ویولن و تنبور پنجم آبان ماه بر اثر ایست قلبی در ۴۰ سالگی درگذشت. نوبختپور متولد سال ۱۳۶۴ و از هنرمندان فعال و باسابقه موسیقی ایران بود. او فارغالتحصیل کارشناسی موسیقی از هنرستان عالی موسیقی و دارای بیش از دو دهه سابقه تدریس در حوزههای مختلف موسیقی بود.
نوبختپور به تدریس ویولن، کمانچه، دف، تنبک، تنبور و سلفژ اشتغال داشت. وی در طول فعالیت هنری خود از محضر اساتیدی همچون مصطفی کمال پورتراب، حسین دهلوی، حمید دیبازر، هادی منتظری، محمد مقدسی، اردشیر کامکار، سامر حبیبی و سیامک جهانگیری بهرهمند شد.
از جمله آثار موسیقایی نوبختپور میتوان به آلبومهای «حافظخوانی ۲»، «غوغای هستی» و «نگار من تو مرو» (در مقام تنظیمکننده، نوازنده و ناظر ضبط) اشاره کرد. او همچنین در آهنگسازی و نوازندگی آثار نمایشی و تصویری همچون من شیرین هستم، عروس چیت، قلاقیران، شکرستان و جوانمردان حضور داشته است.
نوبختپور در عرصه موسیقی صحنهای نیز با گروههای متعددی از جمله بام، اردیبهشت، برازین، شلیره، موجآوا، وزیری، فرهنگسرای بهمن، طریقت، بیداد زمان، آوای زندهروی و آوای رسام همکاری داشته است.
جمشید شمیرانی؛ نوازنده نامدار تمبک
جمشید شمیرانی نوازنده نامدار تمبک و از چهرههای تأثیرگذار موسیقی ایران ۱۴ آبان ماه در ۸۴ سالگی در کشور فرانسه درگذشت و پیکر وی در همین کشور به خاک سپرده شد.
شمیرانی متولد سال ۱۳۲۰ در تهران بود و از شاگردان مکتب حسین تهرانی به شمار میرفت. او در سال ۱۳۳۹ برای ادامه تحصیل در رشته ریاضی به فرانسه رفت اما مسیر زندگیاش به دنیای موسیقی گره خورد و از همان زمان آموزش تمبک را در مرکز مطالعات شرقی وابسته به دانشگاه سوربن پاریس آغاز کرد.
شمیرانی در طول بیش از پانزده سال فعالیت در این مرکز، شاگردان بسیاری از ملیتهای مختلف را آموزش داد و سهم چشمگیری در معرفی و گسترش تمبک در جهان داشت. او علاوه بر همکاری با هنرمندانی همچون سعید هرمزی، غلامحسین بیگجهخانی، علیاصغر بهاری در دهههای بعد با هنرمندانی همچون داریوش طلایی، مجید کیانی، محمود تبریزیزاده و محمد موسوی همکاری کرد.
شمیرانی همچنین در تورهای بینالمللی با حسین علیزاده و محمدرضا شجریان به اجرای برنامه پرداخت. وی با هنرمندان برجسته بینالمللی نیز همکاری داشت و حاصل این همکاریها دهها آلبوم و اجرای مشترک با چهرههایی همچون پیتر بروک، ژانپیر دروئه و عمر سوزا بود.
آلبوم «اشاره» که توسط مؤسسه فرهنگیـهنری ماهور منتشر شد، مروری بر پنجاه سال فعالیت هنری شمیرانی به شمار میرود. او همچنین بنیانگذار «گروه شمیرانی» (Chemirani Ensemble) بود که سال ۱۹۹۸ با همراهی اعضای خانوادهاش تشکیل شد و به یکی از گروههای معتبر موسیقی ایرانی در خارج از کشور بدل شد.
چیستا غریب گرکانی؛ نوازنده و مدرس پیانو
چیستا غریب گرکانی استاد دانشگاه و نوازنده پیانوی کلاسیک آبان ماه در ۶۷ سالگی درگذشت. او فرزند زندهیاد غلامحسین غریبگرکانی نویسنده، شاعر، موسیقیدان و نوازنده کلارینت، مدیر هنرستان عالی موسیقی و پژوهشگر موسیقی نواحی ایران بود و از کودکی در فضایی آکنده از موسیقی رشد یافت.
چیستا غریب از ۹ سالگی وارد هنرستان عالی موسیقی شد و به مدت سه سال آموزش پیانوی کلاسیک را آغاز کرد. سپس هفت سال نزد امانوئل ملیک اصلانیان به تحصیل ادامه داد، غریب از فارغالتحصیلان هنرستان موسیقی در سال ۱۳۵۶ بود، او پس از دریافت دیپلم، برای ادامه آموزش موسیقی به انگلستان رفت. غریب در کالج ترینیتی لندن در رشتههای اجرا و تدریس زیر نظر استادانی همچون آلفرد کیچین تحصیل کرد و پس از پنج سال به ایران بازگشت.
وی فعالیت آموزشی خود را ابتدا در کانون چنگ به مدیریت محمدرضا گرگینزاده آغاز کرد؛ جایی که بسیاری از هنرمندان نامدار موسیقی کلاسیک ایران از جمله شریف لطفی، هوشنگ ظریف، جمشید عندلیبی، حمید متبسم نیز به تدریس مشغول بودند.
غریب سپس در مدرسه هنر و ادبیات صدا و سیما به تدریس سلفژ و تئوری موسیقی پرداخت و در کنار آن گروه کر کودکان را تشکیل داد که اجرای بسیاری از قطعات آوازی کودکانه آن دوران را بر عهده داشت. او همزمان در زمینه آهنگسازی نیز فعال بود و بیش از دوازده سال در این مرکز به آموزش و فعالیت هنری پرداخت.
غریب از اوایل دهه ۱۳۷۰، به تدریس تخصصی پیانوی کلاسیک در دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی پرداخت و تا سالهای پایانی عمرش نیز با عشق و دقت به پرورش نسل جدید نوازندگان پیانو در ایران ادامه داد. بسیاری از پیانیستهای برجسته امروز از شاگردان مستقیم یا غیرمستقیم او هستند.
ناصر مسعودی؛ «بلبل گیلان»
ناصر مسعودی خواننده برجسته و مردمی ایران مشهور به «بلبل گیلان» پس از چند ماه بیماری و بر اثر کهولت سن پنجم آذرماه در ۹۰ سالگی در بیمارستان آریای رشت دار فانی را وداع گفت. پیکر این هنرمند در جوار مزار میرزا کوچکخان به خاک سپرده شد.
مسعودی متولد ۵ فروردین ۱۳۱۴ در محله صیقلان رشت بود. او در سال ۱۳۲۸ همراه خانواده به تهران مهاجرت کرد و مدتی نزد علیاکبرخان شهنازی به شاگردی مشغول شد. سپس سال ۱۳۳۴ به گیلان بازگشت و در رشته تئاتر فعالیت کرد. همزمان با آغاز به کار رادیو گیلان در سال ۱۳۳۶، به این رادیو پیوست و به عنوان یکی از نخستین خوانندگان آن به اجرای برنامه پرداخت. مسعودی سال ۱۳۳۹ به احمد عبادی و ملوک ضرابی معرفی شد؛ آشناییای که از مهمترین رویدادهای زندگی هنری او به شمار میرود و تأثیر بسزایی بر مسیر حرفهایاش داشت و او را به عنوان یکی از خوانندگان رادیو و برنامه «گلها» تثبیت کرد.
از او در بیش از ۵۰ سال فعالیت هنری، بیش از ۵۰۰ ترانه در سبکهای مختلف موسیقی بر جای مانده است؛ از جمله بیش از ۲۰۰ آهنگ فارسی ارکسترال، سنتی و پاپ، حدود ۵۰ آواز در برنامه «گلها» (در قالب «برگ سبز»، «شاخه گل»، «گلهای صحرایی» و «گلهای تازه») با همکاری بزرگانی همچون احمد عبادی، جلیل شهناز، اصغر بهاری، فرهنگ شریف، رضا ورزنده و سایر نوازندگان بزرگ موسیقی سنتی ایران اما مهمترین دلیل شهرت مسعودی اجرای بیش از ۲۵۰ ترانه محلی گیلکی است که آهنگ برخی از ماندگارترین قطعاتش از ساختههای خود اوست.
در این مسیر او با استادان تراز اول همچون جلیل شهناز، اصغر بهاری، فرهنگ شریف، رضا ورزنده، منصور صارمی، محمد موسوی، امیرناصر افتتاح، موسیقیدانان برجستهای همچون مرتضی حنانه، مهدی خالدی، فریدون ناصری، فرهاد فخرالدینی، مجید درخشانی، اسفندیار منفردزاده، علی اکبرپور، ناصر تبریزی، حسین صمدی و شاعران بزرگی همچون سیمین بهبهانی، نوذر پرنگ، نواب صفا، تورج نگهبان، تیمور گورگین، ماهدخت مخبر و شیون فومنی و بسیاری دیگر از چهرههای مطرح موسیقی ایران همکاری داشته است. همچنین پیش از انقلاب برای معرفی موسیقی ایران و گیلان کنسرتهای متعددی در کشورهای مختلف جهان برگزار کرد.
مسعودی پس از پیروزی انقلاب اسلامی با خواندن تیتراژ سریال «کوچک جنگلی» در نیمه دوم دهه ۱۳۶۰ وارد فصل تازه ای از فعالیت های موسیقایی شد. او از نخستین چهرههای موسیقی مقیم ایران بود که پس از انقلاب در خارج از کشور کنسرتهایی برگزار کرد. وی پس از آن تا دهه ۱۳۹۰ چند آلبوم ماندگار منتشر کرد که آلبوم «حالا چرا»، با همکاری مسعود لاهیجی و مجید درخشانی، در جشنواره «موسیقی ما» جایزه بهترین آلبوم موسیقی سنتی سال را نصیب او ساخت.
نخستین کنسرت زنده یاد مسعودی پس از پیروزی انقلاب اسلامی در ابتدای دهه ۸۰ در تالار وحدت و با همراهی ارکستر ملی ایران به رهبری فرهاد فخرالدینی بود. بعدها این هنرمند اصالتا گیلانی در سال ۱۳۹۵، پس از چند دهه دوری از صحنه، برای نخستین بار در زادگاهش رشت کنسرت بزرگی برگزار کرد که با استقبال گسترده مردم روبهرو شد. از مشهورترین آثار مسعودی پیش از انقلاب میتوان به «بنفشهگول»، «دیوانهام»، «الله تیتی»، «نفرین بر مستی»، «مسافر» و... اشاره کرد. همچنین آلبومهای «قلندر»، «پرچین»، «کوراشیم» و... از جمله آثار او پس از انقلاب به شمار میروند.
تورج امیری؛ نوازنده و مدرس تار
تورج امیری تارساز، نوازنده و مدرس تار و سهتار، یکم دی ماه بر اثر بیماری تنفسی در شهر ازمیر ترکیه دارفانی را وداع گفت.
امیری سال ۱۳۵۲ در شهر سراب متولد شد. او نواختن ساز تار را از سال ۱۳۷۲ نزد یدالله محققی آغاز کرد. امیری همچنین تارسازی را نزد شهرام میرجلالی آموخت و در ادامه، سازهایش که به «تار سپهر» شهرت داشت مورد توجه بسیاری از هنرمندان موسیقی ایران از جمله حسین علیزاده و محمدرضا لطفی قرار گرفت.
این هنرمند فقید در طول فعالیتهای هنری خود در اجراها و کنسرتهای متعددی با گروهها و ارکسترهای مختلف از جمله ارکستر ملی ایران سابقه همکاری داشت.
یدالله محمدی؛ هنرمند موسیقی و ترانهسرای کردستانی
یدالله محمدی هنرمند صاحبسبک و از ترانهسرایان برجسته عرصه موسیقی و فولکلور کردی هفتم اسفندماه دار فانی را وداع گفت. پیکر وی در قطعه هنرمندان بهشت محمدی سنندج به خاک سپرده شد.
مرحوم محمدی ترانهسرای صاحب سبک عرصه موسیقی و فلکلور کردی بود که سالیان متمادی در این عرصه فعالیت داشت.
این هنرمند فقید طی سالها فعالیت هنری، با خلق آثار متعدد و انتشار چندین آلبوم موسیقی، نقش مهمی در حفظ و ترویج موسیقی فولکلور کردی ایفا کرد و با صدای گرم و دلنشین خود، جایگاه ویژهای در میان علاقهمندان به موسیقی بومی منطقه به دست آورد. زندهیاد محمدی از جمله هنرمندانی بود که آثارش بازتابدهنده فرهنگ، هویت و احساسات مردم کردستان بود و خدمات ارزشمندی به موسیقی محلی ارائه داد.
حمید هیراد؛ خواننده «ای بی خبر»
حمید هیراد آهنگساز و خواننده موسیقی پاپ ۲۱ اسفندماه پس از دورهای بیماری در تهران درگذشت. پیکر وی در قطعه هنرمندان بهشت زهرا(س) در کنار مزار گلپا به خاک سپرده شد.
زندهیاد هیراد متولد یکم بهمن ماه ۱۳۷۰ بود. او از ۶ سالگی به خوانندگی علاقه داشت و در ۱۵ سالگی پس از اتمام هنرستان با شعر و شاعری آشنا شد؛ سپس به سمت موسیقی سنتی همگام با ترانهسرایی گرایش پیدا کرد. در اولین گام هنری، آموزش موسیقی سنتی را آغاز کرد سپس با چند کار نیمه حرفهای با گروهی موسوم به داروگ فعالیت هنری خود را پی گرفت.
نخستین ترانه هیراد با گروه پازل بند در کنار علی رهبری و آرین بهاری در ۱۵ اسفند ۱۳۹۵ با نام «بیتاب» منتشر شد. ششم اردیبهشت ۱۳۹۶ نخستین ترانه مستقل هیراد با نام «مستم کن» روانه بازار شد. وی تیر ۱۳۹۶ ترانه «دلارام» را به همراهی پازل بند منتشر کرد. هیراد در سالهای اخیر علاوه بر انتشار تکآهنگها، کنسرتهای متعددی را برگزار کرد.
هیراد برای نخستین بار کنسرت مشترک «شب جذاب» را با همراهی مصطفی راغب» ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۲ در تهران به روی صحنه برد. پروژه همکاری این دو خواننده با ترانههای مطرح دیگری همچون «خوش به حالم»، «دلدار»، «بخند» و «آبی فیروزهای»، بازخورد زیادی داشته است. هیراد از پنجم مهر ۱۴۰۳ فعالیتهای مشترکی را از جمله کنسرت مشترک با سینا درخشنده آغاز کرد. هیراد ششم دی ۱۴۰۳ آهنگی را با همخوانی میثم اکبری منتشر کرد. «راز» و «ای بی خبر» آلبومهای موسیقی زندهیاد هیراد هستند.
ارسال دیدگاه