سازمان دانش‌آموزی محلی برای آموختن نیازمندی‌های واقعی زندگی است

«سازمان دانش‌آموزی محلی برای آموختن نیازمندی‌های واقعی زندگی است؛ هر آنچه که برای تعالی در مسیر زندگی شخصی و اجتماعی لازم باشد، می‌توان در این فضای پرانرژی آموخت و به دانش‌آموزان عرضه کرد.» این جملات، چکیده‌ای از جهان‌بینی تربیتی علی پناهی است؛ معلم جوانی که با کوله‌باری از عشق و دانش، در سومین سال خدمت خود در نظام آموزش و پرورش، با اشتیاقی دوچندان به دنبال نقش‌آفرینی در تربیت نسل آینده است. پناهی، دانش‌آموخته علوم ورزشی از دانشگاه پیام‌نور مرند که این روزها در روستای مرکید به خدمت مشغول است، مسیر خود را نه تنها در کلاس‌های درس، بلکه در بطن فعالیت‌های تشکیلاتی سازمان دانش‌آموزی جستجو کرده است.

داستان همراهی او با جریان «پیشتازان» به سال‌ها پیش بازمی‌گردد؛ زمانی که در دوره راهنمایی، نخستین بار طعم فعالیت‌های گروهی و تشکیلاتی را چشید. این پیوند که از نوجوانی آغاز شده بود، با ورود به کسوت معلمی، رنگ‌وبویی تازه به خود گرفت. پناهی معتقد است فعالیت‌های عملی و بدنی در سازمان، همان نقطه عطفی بود که او را جذب این مسیر کرد.

او در گفت و گو با خبرنگار پانا با اشاره به اینکه پس از آغاز خدمت، مشتاقانه این مسیر را پی گرفته، می‌گوید: «از آنجا که به آموزش آموخته‌هایم به دیگران علاقه‌مند بودم، این اشتیاق من را به سمت دوره‌های مربیگری سوق داد تا بتوانم آموخته‌هایم را به شکل ساختارمندتری به دانش‌آموزان انتقال دهم.»

پناهی فضای سازمان دانش‌آموزی را بستری برای «ابراز وجود» و «مفید بودن» دانش‌آموزان می‌داند. از نگاه او، مأموریت اصلی یک مربی در این سازمان، نه صرفاً آموزشِ تئوری، بلکه واگذاری مسئولیت و اجازه دادن به دانش‌آموزان برای مشارکت فعال در امور اجتماعی است.

او فعالیت‌های عملی مانند نظام‌جمع، کار با پرچم و بازی‌های گروهیِ شاد را نه به عنوان سرگرمی، بلکه به عنوان ابزاری برای تقویت مهارت‌های زیستی دانش‌آموزان می‌بیند.

این مربی پیشتازان می‌گوید: «خوشبختانه در مسیر یادگیری، با هدایت اساتید بزرگوار، چالش‌های خاصی نداشتم و همواره سعی کرده‌ام با آغوش باز، مسیر رشد را برای شاگردانم هموار کنم.»

با این حال، نگاهِ عمل‌گرای پناهی از واقعیت‌های میدانی به دور نیست. او با صراحت از خلأهای مالی سخن می‌گوید که می‌تواند سد راه خلاقیت مربیان باشد.

وی با بیان اینکه بدون اختصاص بودجه‌های ویژه به مدارس و مناطق، انگیزه بخشی به دانش‌آموزان سخت می‌شود، افزود: «در شرایط گرانی، شرمنده شدن در برابر دانش‌آموزانی که با هزار امید کار ویژه‌ای انجام داده‌اند، دردی است که باید برایش چاره‌اندیشی شود.»

پناهی در پایان، با نگاهی امیدوارانه به افق پیش رو می‌نگرد. او باور دارد که با توجه ویژه مسئولان به سازمان دانش‌آموزی، می‌توان شاهد تربیت فرزندانی بود که نه تنها «کاربلد و پرانرژی» هستند، بلکه «دانش آموزی تراز انقلاب» برای جامعه آینده ایران خواهند بود.