مربی پیشتاز در گفتوگو با پانا:
سازمان دانشآموزی؛ بستری برای تربیت اجتماعی و نقشآفرینی نسل آیندهساز است
تبریز (پانا) - فعالیت تشکیلاتی تنها یک عنوان نبود، بلکه بستری هدفمند برای تمرین مسئولیتپذیری و کشف استعدادهایی به شمار میرفت که در میان کلاسهای تئوری مدرسه، مجال بروز پیدا نمیکردند. این مسیری بود که مربی جوان و باانگیزه سازمان دانشآموزی، با سه سال سابقه فعالیت، آن را به عنوان رسالتی برای پرورش نسل آینده انتخاب کرد.
فرزانه خدایی که خود دانشآموخته رشته مدیریت آموزشی در مقطع فوقلیسانس است، درباره نحوه آشناییاش با این مسیر چنین گفت: «از طریق یکی از دوستانم که از مربیان پیشکسوت سازمان بودند با این مجموعه آشنا شدم. آنچه در ابتدا مرا جذب کرد، برنامههای متنوع آموزشی و اردوهای علمی، فرهنگی و زیستی بود که فضایی متفاوت از محیطهای صرفاً آموزشی مدرسه را پیش روی من قرار داد.»
وی که پیشتر تجربه تدریس در مدارس غیرانتفاعی و فعالیت در حوزه بیمه را داشت و اکنون به عنوان هنرآموز در آموزش و پرورش مشغول به کار است، انگیزه اصلی خود از مربیگری را اینگونه ترسیم کرد: «آنچه بیش از همه مرا به فعالیت در سازمان دانشآموزی ترغیب کرد، فرصت تأثیرگذاری بر نسل آیندهساز کشور در بستری تشکیلاتی بود. سازمان دانشآموزی فضایی برای تربیت اجتماعی و سیاسی دانشآموزان بود؛ جایی که میشد اصول کارگروهی، مسئولیتپذیری و اعتمادبهنفس را در کنار تحصیل و طبق ساحتهای ششگانه به دانشآموزان آموزش داد.»
خدایی، سازمان دانشآموزی را یکی از تأثیرگذارترین بازوهای نظام تعلیم و تربیت میدانست و معتقد بود: «این سازمان بستری برای تمرین مشارکتجویی، تقویت روحیه جمعگرایی و پرورش هویت ملی و انقلابی دانشآموزان بود.»
این مربی باسابقه درباره مدیریت چالشهای مسیر مربیگری و تعامل با دانشآموزان نسل امروز خاطرنشان کرد: «در ابتدای راه، چالش اصلی من عدم شناخت کافی از فضای واقعی بود، اما با صبوری، گوشدادن فعال و سپردن مسئولیت به خود دانشآموزان، آن موانع را پشت سر گذاشتم و هر کدام از این چالشها برایم به کلاس درسی برای بهبود عملکردم تبدیل شد. دانشآموزان امروز در دنیای سرعت اطلاعات و ارتباطات دیجیتال رشد کرده بودند؛ بنابراین برای برقراری ارتباط مؤثر با آنان، مجهز بودن به مهارتهایی همچون همدلی، تسهیلگری، سواد دیجیتال و انعطافپذیری امری ضروری به نظر میرسید.»
وی در ادامه به اهمیت اردوهای دانشآموزی اشاره کرد و افزود: «اردوها برای من جذابترین بخش فعالیتهای سازمان بود؛ چراکه در آنجا دانشآموزان تنها شنونده نبودند، بلکه مسئولیت حل مسائل را بر عهده میگرفتند و همین مشارکت فعال، ماندگاری یادگیری را در ذهن آنان دوچندان میکرد.»
خدایی در پایان با نگاهی به آینده، انتظارات و افقهای مدنظر خود را چنین بیان کرد: «انتظار داشتم فضایی ایجاد شود که در آن دانشآموز از اشتباهکردن و پرسشگری هراسی نداشته باشد و به جای قالبسازی، شاهد کشف استعدادهای منحصربهفرد هر فرد باشیم. در آن فضای مطلوب، بهرهگیری از پلتفرمهای دیجیتال و هوش مصنوعی برای سازماندهی دقیق و کشف استعدادها در اولویت قرار داشت و جلسات تئوریک، جای خود را به پروژههای واقعی و حل چالشهای جامعه میدادند تا ساختاری شفاف و دموکراتیک شکل بگیرد که صدای همه دانشآموزان در آن شنیده شود.»
ارسال دیدگاه