پاسداشت زبان پارسی و گرامیداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی

فردوسی، آن شاعر بزرگ و حکیم بی‌نظیر، با تیشه دل، شاهنامه‌ای را ساخت که امروز نیز همچون ستاره‌ای درخشنده در آسمان فرهنگ و ادب است. او با نواختن الفبای پارسی، نه تنها تاریخ را زنده نگه داشت، بلکه روح و جان ما را بازسازی کرد، همان‌طور که ساخته شدن یک فرهنگِ عمیق، نیازمند پایه‌ای محکم است. شبیه دست‌های مهربان یک بنای بلند، زبان پارسی سکویی برای پروازهای بلند اندیشه‌ها و احساسات ما بوده است.

در کنار فردوسی، هزاران القای دیگر از اصالت و استقامت ایرانیان وجود دارند؛ از شاعران، فیلسوفان، دست‌اندرکاران هنر و دانش گرفته تا قهرمانانی که با قلم و عمل، میراث این سرزمین را زنده نگه داشتند.

اما همه آن‌ها، چون ستاره‌هایی هستند که در نگاه ما، به تابلوی بزرگ حافظه ملی نوری بخشیده‌اند؛ ستاره‌هایی که زبان پارسی در کنار آن‌ها، همچون گلی است که در باغ فرهنگ، همواره می‌درخشد.

پس بیایید امروز، با قلب‌های پر اشتیاق، زبان پارسی را استوار نگه داریم و به یاد فردوسی، وفاداری خود را به آوازِ این زبان کهن و پر آوازه نشان دهیم. او که با داستان‌ها، حکمت‌ها و اشعارش، هویت و فرهنگ ما را در هر دوره، زنده نگه داشته است، نیازمند نه تنها بزرگداشت، بلکه پاسداری مداوم است.

در پایان، بیایید دوباره عهد کنیم که زبان پارسی، زبان دل‌ها، سخن عشق و حکمت، همیشه در نسل‌های آینده همچنان می‌درخشد و فردوسی، تا ابد، ستاره راه ما باقی می‌ماند.