از روایت‌گری تا حماسه آفرینی

من، نسلی که تنها شرح حماسه را در کتاب‌ها و روایت‌های پدربزرگم آموخته‌ام، امروز در میدانی ایستاده‌ام که نبضش با اراده‌ای دیرین می‌تپد. ۲۲ بهمن برای من، نه یک روز تعطیل، بلکه آینه‌ای است روبروی نسل کنونی؛ آینه‌ای که در آن، شور و اشتیاق مردمی را می‌بینم که در روزگاری نه چندان دور، عزمشان را جزم کردند تا سرنوشت این خاک را با دستان خودشان رقم زنند.

ما نوجوانان امروز، وارثان این اراده‌ایم. در دنیایی که سرعت، چالش‌ها و فرصت‌های تازه‌ای پیش روی ما می‌گذارد، مسئولیت ما سنگین‌تر از آن است که تنها به گذشته بنگریم. آگاهی، سرمایه اصلی ماست؛ آگاهی از مسیری که طی شده، درک پیچیدگی‌های امروز و جسارت ساختن فردایی روشن‌تر.

وقتی من به عنوان یک دانش‌آموز خبرنگار در خبرگزاری پانا سعی می‌کنم ببینم و بنویسم، حس می‌کنم فقط کارم را انجام نمی‌دهم، بلکه ماموریتی در قبال همه‌ آدم‌هایی که این خاک برایشان مهم است، به تاریخ و به فردایی که قرار است مال ما باشد، دارم.

وظیفه ما به عنوان خبرنگاران عرصه علم و آگاهی، تنها ثبت وقایع نیست؛ بلکه بازتاب‌دهنده صداقت، امید و توانایی‌های نهفته در جامعۀ ایرانی است. ۲۲ بهمن یادآوری می‌کند که چگونه یک ملت با همبستگی، امید به آینده را در دل‌های نوجوانان زنده نگه داشت. این روز تذکری است به ما که هرچند قدم در راهی گذاشته‌ایم که پیشینیان آغازگرش بوده‌اند، اما امروز با نگاهی نو، با ابزارهای نوین و با روحیه‌ای سرشار از پویایی، مسیر را ادامه می‌دهیم.

ایران، نامی که در سینه‌ من، نبض اقتدار و غرور را به تپش می‌اندازد. این سرزمین، شاهد فراز و نشیب‌های بسیاری بوده، اما استوار مانده است. ما نسل امروز، نه فراموش‌کاریم و نه بی‌تفاوت؛ ما ادامه‌دهندگان راهی هستیم که با قلم و اندیشه، امید را در جامعه پراکنده می‌کنیم. شهدا، چراغی فروزان بر این مسیرند؛ یادشان به ما می‌آموزد که حتی از دلِ جوان‌ترین قلب‌ها نیز می‌توان، آینده‌ای بزرگ و تابناک تراشید، به شرطی که دل‌ها به عشق ایران و فردایش با هم بتپند.

ما در این سرای امید، ایستاده‌ایم؛ با کوله‌باری از تجربه گذشتگان و چراغی از آگاهی، آماده‌ نوشتن فصل‌های نوینی از تاریخ این سرزمین هستیم.