مشایخی: موسیقی نو در ایران نیازمند فرصت شنیده‌شدن است
آهنگسازان موسیقی ایرانی در ثبت آثار کوتاهی کرده‌اند/ مشایخی: آهنگسازان موسیقی ایرانی در ثبت آثار کوتاهی کرده‌اند/آهنگسازان موسیقی ایرانی در ثبت آثار کوتاهی کرده‌اند
تهران (پانا) - علیرضا مشایخی، آهنگساز پیشکسوت موسیقی ایران، با انتقاد از کم‌توجهی به آثار موسیقی نو، وضعیت آموزش موسیقی و عملکرد رسانه‌ها، بر ضرورت شناخت موسیقی به‌عنوان هنری مستقل و مبتنی بر تفکر تأکید کرد؛ هنری که به گفته او، درک آن به فرصت شنیدن، آشنایی تدریجی و توجه به ظرفیت‌های متفاوت موسیقایی نیاز دارد.
به گزارش سرویس فرهنگی پانا، علیرضا مشایخی، آهنگساز، با انتقاد از کم‌توجهی به آثارش در ایران گفت: ارکستر سمفونیک تهران هنوز آثار او را کشف نکرده است؛ درحالی‌که آثارش در نقاط مختلف جهان اجرا شده‌اند، در کشور خود کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند.
مشایخی در نشست خبری کنسرت «موسیقی نو در ایران» که قرار است ۱۴ آبان در تالار وحدت برگزار شود، با اشاره به وضعیت موسیقی در ایران، آموزش دانشگاهی، عملکرد رسانه‌ها و ضرورت شناخت موسیقی نو، این هنر را زبانی مستقل دانست که برای درک آن باید فرصت شنیدن آثار متفاوت را فراهم کرد.
در این نشست، آرش امینی، رهبر ارکستر، امین غفاری، نوازنده ویولن و ویولا، و فرزان فرنیا، نوازنده سازهای کوبه‌ای، نیز درباره جزئیات اجرای آثار مشایخی و ویژگی‌های این کنسرت توضیح دادند.
مشایخی: ارکستر سمفونیک تهران هنوز من را کشف نکرده است!
مشایخی با اشاره به میزان اجرای آثارش در ایران گفت: «پیش از انقلاب شاید ارکستر سمفونیک تهران کلاً یک ساعت از آثار من را اجرا کرده باشد، بعد از آن هم چند بار شنیده‌اید که ارکستر سمفونیک تهران آثار من را اجرا کرده باشد؟ ارکستر سمفونیک تهران یک کمیته دارد که آثار اجرایی را انتخاب می‌کند، اما هنوز من را کشف نکرده‌اند، گرچه آثار من در همه جای دنیا اجرا شده‌اند، جز کشور خودم.»
وی با انتقاد از کم‌توجهی به آثارش در کشور اظهار کرد: «در جامعه ما اصراری به نادیده گرفتن من وجود دارد.»
این آهنگساز درباره فعالیت‌های خود در دوره هفت‌ساله غیبتش نیز توضیح داد: در این مدت توانسته است به بخشی از کارهای عقب‌افتاده‌اش در ارتباط با فعالیت‌های هنری برسد و با کمک دوستان، بخش قابل‌توجهی از آثارش را سازمان‌دهی و منتشر کند.
مشایخی افزود: در این مدت، آثار زیادی از او با همکاری یکی از بزرگ‌ترین ناشران بین‌المللی موسیقی و دومین ناشر بزرگ موسیقی در فرانسه منتشر شده است و اکنون از اینکه بخش زیادی از آثارش منتشر شده‌اند و اثری از قلم نیفتاده است، احساس آسودگی می‌کند.
وی با اشاره به بازگشتش از خارج از کشور در حدود سال ۱۹۹۰ میلادی گفت: از ابتدا با این نیت فعالیت کرده است که در زمینه موسیقی تحرکی ایجاد کند؛ با این حال، مسیر متفاوتی که انتخاب کرده بود، در آن زمان با برخوردهای تندی مواجه شد.
شناخت موسیقی نو؛ فرصتی برای تجربه شنیدن آثار متفاوت
مشایخی با تأکید بر ضرورت آشنایی بیشتر مخاطبان با موسیقی‌های متفاوت، میان درک یک اثر و علاقه‌مندی به آن تمایز قائل شد و گفت: اگر موسیقی‌ای را می‌شنوید و از آن خوشتان نمی‌آید، این لزوماً به معنای نفهمیدن آن نیست. ممکن است موسیقی را فهمیده باشید، اما دوستش نداشته باشید؛ از طرف دیگر، ممکن است هنوز فرصت کافی برای شناخت آن نداشته باشید.
وی برای توضیح این موضوع به تجربه گفت‌وگوی خود با فردی اشاره کرد که گفته بود موسیقی شوپن را به‌راحتی می‌فهمد، اما موسیقی مشایخی را درک نمی‌کند.
این آهنگساز در پاسخ از او پرسیده بود که در طول زندگی‌اش چند ساعت موسیقی شوپن شنیده است. آن فرد پاسخ داده بود که هزاران ساعت به آثار شوپن گوش داده، اما موسیقی مشایخی را فقط در کنسرت شنیده است.
مشایخی با اشاره به این تجربه توضیح داد که نمی‌توان از مخاطبی انتظار داشت موسیقی‌ای را که تنها یک بار شنیده است، به اندازه موسیقی‌ای بشناسد که هزاران ساعت با آن آشنایی داشته است.
وی با بیان اینکه شنیدن آثار موسیقایی می‌تواند به افزایش شناخت مخاطب کمک کند، تأکید کرد این شناخت بیشتر الزاماً به معنای علاقه‌مندی به آن آثار نیست.
این دیدگاه، ضرورت فراهم شدن فرصت برای شنیدن و شناخت آثار متفاوت را برجسته می‌کند؛ موضوعی که می‌تواند در آشنایی مخاطبان، به‌ویژه افرادی که تجربه کمتری در مواجهه با موسیقی نو دارند، با ظرفیت‌های متنوع این هنر نقش داشته باشد.
موسیقی نو؛ فراتر از موسیقی معاصر و تلفیقی
مشایخی در توضیح مفهوم موسیقی نو گفت: موسیقی نو صرفاً به معنای موسیقی معاصر نیست، بلکه نوعی مواجهه دوباره با موسیقی و دیدگاهی است که به تفکر در موسیقی اعتقاد دارد.
وی با اشاره به آهنگسازانی که برای آموزش موسیقی به اروپا رفتند، توضیح داد: افرادی که متوجه شدند موسیقی ایران از نظر تکامل تاریخی با جریان‌های موسیقی در جهان فاصله دارد، برای آموزش به اروپا رفتند. پس از آن، دو مسیر پیش روی آن‌ها بود؛ یا آنچه را در اروپا آموخته بودند، به شکلی تقلیدی به کار بگیرند یا ابتکار عمل را در دست بگیرند و راهی متفاوت انتخاب کنند.
این آهنگساز با تأکید بر نقش نوآوری در ماندگاری آثار موسیقایی اظهار کرد: تمام آهنگسازانی که در تاریخ موسیقی ماندگار شده‌اند، چیزی به موسیقی اضافه کرده‌اند. اگر تاریخ موسیقی را بررسی کنیم، می‌بینیم آهنگسازانی که نامشان باقی مانده، به‌واسطه نوآوری و تأثیری که بر موسیقی گذاشته‌اند، شناخته می‌شوند.
مشایخی ادامه داد: نوآوری در موسیقی به این معناست که آهنگساز چیزی تازه به مجموعه صداها و امکانات موسیقایی شناخته‌شده اضافه کند. بنابراین، مرز میان موسیقی کلاسیک، معاصر و نو را می‌توان در یک اصل خلاصه کرد؛ موسیقی‌ای که چیزی به موسیقی موجود اضافه کرده باشد.
وی همچنین درباره استفاده از واژه موسیقی تلفیقی گفت: «لعنت به من چون واژه تلفیقی اولین بار توسط من استفاده شد.»
مشایخی توضیح داد: زمانی که به ایران بازگشته بود، نشر ماهور به او پیشنهاد کرد برخی از آثارش را منتشر کند و او نیز پیشنهاد داد از واژه «تلفیقی» برای معرفی این آثار استفاده شود.
مشایخی: موسیقی در ایران هنوز تعریف نشده است
این آهنگساز با اشاره به مشکلات ساختاری موسیقی در ایران گفت: یکی از معضلات مهم موسیقی کشور این است که موسیقی در جامعه تعریف نشده است؛ مسئله‌ای که پیامدهای آن را می‌توان در وضعیت آموزش، رسانه‌ها و نحوه مواجهه با آثار موسیقایی مشاهده کرد.
مشایخی با اشاره به پیشینه موسیقی ایرانی اظهار کرد: اگر تاریخ موسیقی ایران را بررسی کنیم، می‌بینیم که از نظر تاریخی، پیشینه ما در این زمینه محدود است. بحث‌هایی که درباره ردیف و روایت‌های مربوط به میرزا عبدالله مطرح می‌شود، در نهایت به حدود ۱۶۵ سال گذشته بازمی‌گردد؛ درحالی‌که تاریخ موسیقی در اروپا را می‌توان در بازه‌ای بسیار طولانی‌تر بررسی کرد.
وی با اشاره به نبود توافق بر سر مفاهیم و اصطلاحات موسیقی ایرانی گفت: حدود ۴۰ سال پیش، مجله موسیقی وابسته به مؤسسه ماهور، خبرنگاری را نزد چند نفر از چهره‌های برجسته موسیقی ایرانی فرستاد تا درباره اصطلاحات این حوزه توضیح دهند. نکته این بود که حتی دو نفر از آن‌ها نیز به یک شکل صحبت نکردند. این مسئله نشان می‌دهد که در تعریف مفاهیم پایه موسیقی با مشکلات جدی مواجهیم.
مشایخی در ادامه، تجربه خود از تدریس در مراکز دانشگاهی را نمونه‌ای از تفاوت نگاه‌ها و مقررات در حوزه موسیقی دانست و گفت: زمانی در یکی از مؤسسات وابسته به جهاد دانشگاهی هنر تدریس می‌کرد و قرار بود دانشجویان نمونه‌های سازی را اجرا کنند. همان روز بعدازظهر در دانشگاه تهران نیز کلاس داشت.
وی ادامه داد: دانشجویان به او گفتند که آن روز اجازه ندارند ساز بزنند. وقتی علت را پرسید، گفتند چنین دستوری ابلاغ شده است. او در یک مؤسسه مشغول تدریس موسیقی بود و دانشجویان ساز می‌نواختند، اما وقتی قرار بود همان کار را در دانشگاه تهران انجام دهند، اجازه نداشتند.
این آهنگساز تأکید کرد که این دو مرکز فاصله چندانی از یکدیگر ندارند، اما دو قانون متفاوت بر آن‌ها حاکم است و این وضعیت را از پیامدهای تعریف‌نشدن موسیقی در جامعه دانست.
انتقاد از نحوه نمایش موسیقی در رسانه‌ها
مشایخی با انتقاد از نحوه نمایش موسیقی در تلویزیون گفت: درحالی‌که ارکستر سمفونیک در تالار وحدت برنامه اجرا می‌کند و تصاویر اجراهای آن پخش می‌شود، گاهی حتی در بزرگداشت یکی از بزرگان موسیقی و نوازندگی تار، تصویر نوازندگی او را در تلویزیون نشان نمی‌دهند و به‌جای آن، سایه یک تار روی درخت را نمایش می‌دهند.
وی با طرح این پرسش که چگونه چنین اتفاقی ممکن است، تأکید کرد این مسئله نیز به تعریف‌نشدن موسیقی در جامعه بازمی‌گردد.
این آهنگساز همچنین با انتقاد از سطح برنامه‌های موسیقی در رادیو اظهار کرد: «سطح برنامه‌های رادیو از نظر موسیقایی تفاوت چندانی با موسیقی‌ای ندارد که در تاکسی‌ها و چلوکبابی‌ها می‌شنوید. حتی ممکن است همان سی‌دی‌هایی که در این مکان‌ها پخش می‌شوند، پیش‌تر از منابع رادیو تهران بوده باشند.»
وی با اشاره به وضعیت آموزش نظری موسیقی افزود: گاهی پس از پایان یک کنسرت، بیرون سالن فردی تنبک می‌زند و یکی دو نفر هم با او همراهی می‌کنند، اما از نظر محتوایی، تفاوت چندانی میان آنچه می‌شنویم و برخی جریان‌های موسیقی رسمی وجود ندارد.
مشایخی این وضعیت را نشانه‌ای از ضرورت بازنگری در کیفیت آموزش و محتوای موسیقی دانست و بر لزوم توجه بیشتر به این موضوع تأکید کرد.
آموزش موسیقی باید بر پایه پیش‌نیازهای اصولی باشد
مشایخی با انتقاد از برنامه‌ریزی آموزشی دانشگاه‌ها اظهار کرد: اگر معادله اصلی را بلد نباشید، آیا می‌توانید معادله بعدی را حل کنید؟ این همان مفهوم پیش‌نیاز است. شما باید دست‌کم چهار عمل اصلی را یاد بگیرید تا بتوانید سراغ معادلات پیچیده‌تر بروید. در برنامه‌ریزی آموزشی موسیقی نیز باید پیش‌نیازها به‌درستی رعایت شوند.
وی افزود: تا جایی که به یاد دارد، بخش زیادی از برنامه‌ریزی درسی دانشگاه‌ها به‌گونه‌ای بود که پیش‌نیازهای لازم رعایت نمی‌شد و درس‌هایی ارائه می‌شد که دانشجو برای یادگیری آن‌ها آمادگی لازم را نداشت.
این آهنگساز ادامه داد: اینکه دانشجویی ابتدا مدرک کارشناسی بگیرد و بعد برای دریافت مدرک کارشناسی ارشد وارد دانشگاه شود، به‌خودی‌خود مسئله را حل نمی‌کند. او اساساً نمی‌فهمد وقتی پیش‌نیازها به‌درستی تعریف نشده‌اند، این برنامه‌ریزی چه معنایی دارد. موسیقی چیزی نیست که بتوان بدون رعایت اصول آموزشی و پیش‌نیازهای لازم آن را به‌درستی آموخت.
مشایخی همچنین به سابقه فعالیت‌های دانشگاهی خود اشاره کرد و گفت: بیشتر عمرش، چه در خارج از کشور و چه در ایران، درگیر فعالیت‌های دانشگاهی و پژوهشی بوده است. او در دانشگاه تهران نیز فعالیت داشته و در زمان مرحوم دکتر حبیبی، با پیشنهاد ایشان و در ادامه اعتراض‌هایی که به برنامه‌ریزی درسی دانشگاه تهران داشته، چند بار برنامه پیشنهادی درسی ارائه کرده است؛ اما هر بار به دلایلی نامعلوم، برنامه‌ها رد یا دوباره تغییر داده شده‌اند.
مشایخی: وضعیت موسیقی بسیار غم‌انگیز است
این آهنگساز با انتقاد از وضعیت موسیقی در کشور گفت: «وضعیت موسیقی بسیار غم‌انگیز است. من چه بخواهم و چه نخواهم، یکی از آهنگسازان سرشناس مملکتم؛ پیش از انقلاب مجموع زمانی که موسیقی من پخش شده، کمتر از یک ساعت است و اکنون این داستان همچنان ادامه دارد.»
وی با اشاره به شرایط کشور افزود: درست است که کشور با بدشانسی‌هایی مواجه شده و این مسئله موسیقی را نیز تحت تأثیر قرار داده است، اما اگر در این روزها کنسرت‌های کمتری برگزار می‌شود، نباید ناامید شد.
مشایخی با تأکید بر ضرورت توجه به هویت و ظرفیت‌های ایران اظهار کرد: «هیچ شرایط محیطی نتوانسته ایران را از بین ببرد. کردها همیشه هستند، بلوچ‌ها همیشه هستند. نباید مردم مدام از ایران بروند و باید سعی کنند رفاه خود را در ایران بیابند.»
موسیقی؛ زبانی مستقل برای بیان احساسات
مشایخی با تأکید بر استقلال موسیقی از شعر و دیگر هنرها گفت: موسیقی نوعی زبان است؛ زبانی برای بیان ناگفته‌هایی که کلمات قادر به بیان آن‌ها نیستند. برخی شخصیت‌های برجسته ادبی نیز درباره این ویژگی موسیقی و ارتباط آن با احساسات و مفاهیم ناگفته صحبت کرده‌اند.
وی افزود: نباید زبان کلمات را با زبان موسیقی یکی بدانیم. برای فهم زبان موسیقی، لزوماً به پیش‌نیازهای علمی و تخصصی نیاز نداریم. موسیقی را می‌توان شنید، با آن ارتباط برقرار کرد و به‌تدریج شناخت بیشتری از آن به دست آورد، اما هیچ تضمینی وجود ندارد که با شناخت بیشتر، حتماً آن را دوست داشته باشیم.
این هنرمند با اشاره به انواع موسیقی از جمله موسیقی عزا، شادی و موسیقی فیلم تأکید کرد که موسیقی می‌تواند به‌خودی‌خود نیز پدیده‌ای مستقل باشد و برای بیان و انتقال مفاهیم و احساسات، الزاماً به چیز دیگری نیاز ندارد.
مشایخی: آهنگسازان موسیقی ایرانی در ثبت آثار کوتاهی کرده‌اند
مشایخی با انتقاد از کم‌توجهی به ثبت و مکتوب کردن موسیقی ایرانی گفت: اگر بخواهد درباره ۱۵۰ تا ۱۶۰ سال اخیر موسیقی ایران، بر اساس تجربه و شناخت خود قضاوت کند، باید بگوید که با نوعی تنبلی در این زمینه مواجه بوده‌ایم.
وی با اشاره به سابقه شاگردی خود نزد دکتر مفخم اظهار کرد: مفخم از عزیزکرده‌های مرحوم صبا بود و او نیز علاقه زیادی به وی داشت. مشایخی شاهد بوده است که مفخم با چه زحمتی تلاش می‌کرد استادان موسیقی ایرانی را راضی کند تا اجازه دهند نت‌هایشان را بنویسد.
این آهنگساز افزود: ثبت این آثار با مشکلات زیادی همراه بود، اما مفخم برای انجام آن تلاش فراوانی می‌کرد. خوشبختانه او ابتدا رضایت برخی استادان را جلب کرد و پس از صبا، مرحوم مرتضی محجوبی نیز تا اندازه‌ای با این کار موافقت کرد.
مشایخی با اشاره به تجربه خود در یکی از شوراهای موسیقی گفت: روزی پیشنهاد شد که آهنگسازان آثارشان را مکتوب کنند. یکی از شاگردانش که متأسفانه از دنیا رفته و در دانشگاه تهران نیز تدریس می‌کرد، چنان از این پیشنهاد عصبانی شد که مشایخی نگران شد مبادا سکته کند. آن فرد این پیشنهاد را توهین به سنت موسیقی می‌دانست و معتقد بود موسیقی باید سینه‌به‌سینه منتقل شود.
وی با انتقاد از این نگرش ادامه داد: افرادی وجود داشتند که به انتقال سینه‌به‌سینه موسیقی تعصب داشتند و معتقد بودند نباید آثار را مکتوب کرد. حتی زمانی که دستگاه‌های ضبط‌صوت کوچک به تهران آمدند، عده‌ای برای ضبط آثار صف می‌کشیدند، اما حاضر نبودند نت‌های موسیقی نوشته شود. به نظر او، این مسئله نوعی تنبلی در انجام کاری بود که باید انجام می‌شد.
مشایخی همچنین با اشاره به پیوند رایج موسیقی با شعر در ایران گفت: وقتی می‌خواهند درباره موسیقی صحبت کنند، معمولاً به یاد یک تصنیف یا غزل می‌افتند؛ برای مثال می‌پرسند آن غزل سعدی را که قمر می‌خواند، به یاد دارید؟ درحالی‌که کمتر به این موضوع توجه شده است که موسیقی می‌تواند مستقل از شعر و سایر پدیده‌ها وجود داشته باشد.
جزئیات اجرای کنسرت «موسیقی نو در ایران»
در بخش دیگری از این نشست، آرش امینی، رهبر ارکستر، درباره قطعاتی که در این کنسرت اجرا خواهند شد، گفت: سه قطعه با حضور او در این برنامه اجرا می‌شود. قطعه نخست، کنسرتو برای ویولن و سازهای ضربی است که با تکنوازی امین غفاری اجرا خواهد شد. قطعه دوم اثری است که تاکنون اجرا نشده و برای نخستین بار روی صحنه می‌رود. در بخش پایانی برنامه نیز کنسرتوی دیگری برای ویولن و ارکستر اجرا خواهد شد که امین غفاری تکنوازی آن را بر عهده دارد. این اثر نیز برای نخستین بار اجرا می‌شود.
غفاری: اجرای دو کنسرتو با ویولن و ویولا چالش بزرگی است
امین غفاری، نوازنده ویولن و ویولا، با ابراز خرسندی از اجرای دوباره آثار علیرضا مشایخی پس از سال‌ها گفت: بسیار خوشحال است که مجدداً این فرصت را دارد تا آثار استاد مشایخی را اجرا کند.
وی با اشاره به دوران دانشجویی خود در دانشگاه تهران افزود: زمانی که دانشجوی دانشگاه تهران بود، کتابی از استاد مشایخی با عنوان «همه آن سال‌های بی‌خاطره» می‌خواند. در آن زمان ارتباطی با مشایخی نداشت و آشنایی‌اش با آثار او به کتاب‌ها، مقالات و موسیقی‌هایش محدود می‌شد. با این حال، علاقه داشت روزی این فرصت را پیدا کند که آثار او را اجرا کند.
غفاری ادامه داد: فکر می‌کند تعداد اجراها و ضبط‌هایی که از آثار مشایخی داشته، اکنون دو رقمی شده است. از اجرای کنسرتو ویولن و ضبط آن که با انتشار ماهور منتشر شده، تا اجرای دوئت‌ها، سونات‌ها و کوارتت‌های این آهنگساز، همواره فرصت داشته است با آثار او بیشتر آشنا شود.
وی با اشاره به اهمیت اجرای دو کنسرتو در یک برنامه گفت: به نظرش چنین اتفاقی در دنیا نیز چندان معمول نیست؛ به‌ویژه اینکه قرار است این دو اثر را نه با یک ساز، بلکه یک بار با ویولن و بار دیگر با ویولا اجرا کند.
این نوازنده با اشاره به دشواری‌های این اجرا توضیح داد: نوازندگی ویولن و ویولا هرکدام آمادگی، تمرکز و انرژی خاص خود را می‌طلبد. وقتی ویولن می‌نوازد و قرار است ویولا را در دست بگیرد، به زمان نیاز دارد تا با ساز جدید گرم شود و تمرکز لازم را به دست آورد. بنابراین، اجرای هر دو ساز در یک برنامه به انرژی مضاعف و آمادگی ویژه نیاز دارد.
غفاری افزود: وقتی پیشنهاد اجرای این آثار مطرح شد، با کمال میل پذیرفت و از این بابت بسیار خوشحال است. در این کنسرت، کنسرتو ویولن را همراه با ۱۲ نوازنده ویولن و ارکستر اجرا می‌کند و کنسرتو ویولا که نخستین اجرای آن است، با همراهی ارکستر زهی خلیج فارس و گروه کوبه‌ای روی صحنه می‌رود. رهبری این اجراها را آرش امینی بر عهده دارد.
وی در پایان تأکید کرد: آثار استاد مشایخی، مانند همیشه، سرشار از تازگی و ساختارشکنی هستند و اجرای آن‌ها برایش تجربه‌ای ارزشمند است.
فرنیا: آثار مشایخی حتی جلوتر از زمانه خود حرکت می‌کنند
فرزان فرنیا، نوازنده سازهای کوبه‌ای، با اشاره به آشنایی خود با آثار علیرضا مشایخی گفت: در اواخر نوجوانی، در اوایل دهه ۷۰، این شانس را داشته است که اجرای ارکستر سمفونیک تهران از آثار استاد مشایخی را بشنود. فکر می‌کند آن اجرا تنها یک بار برگزار شد.
وی افزود: هرچند آن روز موسیقی برایش بسیار سنگین بود و درک چندانی از آن نداشت، اما جرقه‌ای در ذهنش ایجاد شد که باعث شد سالیان دراز این افتخار را داشته باشد که به‌عنوان نوازنده سازهای کوبه‌ای، آثار مشایخی را اجرا کند.
فرنیا با اشاره به نگاه متفاوت مشایخی به سازهای کوبه‌ای توضیح داد: اگر با استاد مشایخی آشنایی داشته باشید، می‌دانید که نگاه ایشان به سازهای کوبه‌ای فراتر از رویکرد آهنگسازان پیش از خود در دوره‌های مختلف است. برای ایشان، نوشتن حتی یک نت برای سازهای کوبه‌ای به همان اندازه اهمیت دارد که برای نوشتن و کنار هم چیدن آکوردها وقت می‌گذارند. این نگاه نشان می‌دهد که سازهای کوبه‌ای در آثار ایشان جایگاه ویژه‌ای دارند.
این نوازنده با اشاره به شکل‌گیری گروه کاروان گفت: در تمام این سال‌ها، نوازندگی و ضبط آثار علیرضا مشایخی باعث شد گروه کاروان در حدود ۱۰ سال گذشته شکل بگیرد. این گروه توانست چند قطعه منحصربه‌فرد و واقعاً کمترشنیده‌شده را اجرا کند، اما متأسفانه شیوع کرونا فعالیت‌های گروه را متوقف کرد.
وی افزود: پس از این وقفه، خود و دیگر نوازندگان گروه کاروان این افتخار را دارند که در چهاردهم آبان‌ماه در اجرای آثار استاد مشایخی حضور داشته باشند. به‌جز قطعه «دریا»، در اجرای تمام قطعات مشارکت خواهند داشت. همچنین گروه کاروان با هویت مستقل خود، قطعه «پیچک دوم» را اجرا می‌کند که به نظر او یکی از آثار متأخر و کمترشنیده‌شده استاد است.
فرنیا در پایان گفت: قطعه «پیچک دوم» اثری بسیار خاص است. هر بار که قطعه جدیدی از علیرضا مشایخی می‌شنویم، احساس می‌کنیم که موسیقی او حتی جلوتر از زمانه خودش حرکت می‌کند و با ما سخن می‌گوید.
کنسرت «موسیقی نو در ایران» ۱۴ آبان در تالار وحدت برگزار می‌شود.
ارسال دیدگاه