یادداشت/
شعار آب نیست، به زودی در تابلوهای شهر/ بحران کمبود آب را باور کنیم
صندوق جهانی طبیعت پیشبینی میکند، بحران کمآبی دومین بحران بزرگ دنیا طی ۱۰ سال آینده خواهد بود و این زنگ خطر باید خواب ناشنوایان را هم از سرشان بپراند اما آیا کسی که خودش را به خواب زده، بیدار خواهد شد؟
به گرارش خبرنگار پانا از آذربایجان شرقی، چند مدت است شعار «آب هست، ولی کم است» را میتوان به راحتی با قدم زدن در سطح شهر، روی تابلوهای مختلف و فضاسازیهای شهری مشاهده کرد. اما آیا با وضع کنونی پیشآمده یا تدابیر اندیشیده نشده توسط مسئولین، این شعار و این تابلوها تا چه مدتی دوام خواهند آورد؟! آیا جملهی «آب نیست» جایگزین آن خواهد شد؟
بیشتر آدمها به ویژه ما ایرانیان، صدای تیک تاک ساعت را نشنیده میگیریم و تا زمانی که تاریکی احاطهمان نکند، باور نمیکنیم خورشید غروب کرده است. مشکل این روزهای ما هم دقیقا همین است. تا زمانی که شیر آب را باز نکنیم و چیزی جز چند قطره عرق شرم شیر آب گیرمان نیاید، باور نمیکنیم آب نیست!
هرچند رسانههای مختلف و مدیران و مسئولان در سطح جهانی وظایف بزرگی به دوش خود دارند و بذر و اساس مسئله تلقی میشوند، اما تا خود مردم نخواهند، هیچ ثمرهای گیر کسی نخواهد آمد. برای اینکه مردم باور کنند مشکل کمبود آب یک تهدید جدی است، راههای مختلفی وجود دارد. ولی شاید تجربه کردن، بهترین راهی باشد که آدمها را به باور برساند. همانطور که دسترسی نداشتن کامل به آب آشامیدنی و جیره بندی آب، بسیاری از مردم جهان حتی مردم برخی از مناطق کشور ما را هم به باور رسانده است.
صندوق جهانی طبیعت پیشبینی میکند، بحران کمآبی دومین بحران بزرگ دنیا طی ۱۰ سال آینده خواهد بود و این زنگ خطر باید خواب ناشنوایان را هم از سرشان بپراند اما آیا کسی که خودش را به خواب زده، بیدار خواهد شد؟
وقتی سازمان توسعه و همکاریهای اقتصادی اعلام میکند یکی از اصلیترین دلایل کمآبی در دنیا، هدررفت آب در بخش خانگی و کشاوری است، تازه جملهی «پولش را میدهم» و صحنهی قبل و بعد آن جلوی چشمت میآید. برخیها فکر می کنند همه چیز با پول حل میشود و میتوانند تا دلشان بخواهد آب مصرف کنند و در قبالش پول بپردازند. آنها در حقیقت ۷۸۲ میلیون انسان را که به آب پاک دسترسی ندارند نادیده میگیرند که استخرشان را با آب آشامیدنی پر میکنند. برخی دیگر هم فکر میکنند آب فقط مایهی حیات انسان است. بگذریم. اصلا بعید میدانم آنها فکر کنند.
اگر از دور به زمین نگاهی بیندازید، آن را یک کرهی آبیرنگ میبینید. اما این فقط وقتی است که از دور نگاه میکنید. کمی که نزدیکتر بیایید یا روی موضوع زوم کنید، تازه متوجه میشوید۹۷ درصد این رنگ آبی را دریاها و اقیانوسها تشکیل میدهند و ۲ درصد هم، یخها و یخچالها هستند. جالب است بدانید بخش زیادی از آن ۱ درصد باقیمانده هم در اعماق زمین بوده و استخراج آن از دسترس انسان دور است. اینطور که معلوم است، آب زیاد است اما فقط اندکش شیرین است.
وقتی بحث از توانایی و ثروت و زیبایی و... میشود، ما خودمان را خیلی بزرگ و زیاد و قوی و... تصویر میکنیم ولی وقتی حرف از کمبود منابع طبیعی و به خصوص آب میشود، ما کمترینی هستیم که فقط تاسف خوردن و دعا و آرزو کردن از دستمان برمیآید. در حالیکه هرکدام از ما اگر قطرهای آب را بیرویه مصرف نکنیم، یا همین که باور کنیم این تهدید خیلی جدیست و اطرافیانمان را هم به این باور برسانیم، کار بزرگی انجام دادهایم .این را هم به یاد داشته باشیم ثمرهی کاشتهای بزرگ شاید کمی دیر، اما قطعا برداشت میشوند.
بیاییم به جای دست به دست کردن آمار کمآبی، قدری هم عمل کنیم. به جای آرزو و دعا و امید صرفه جویی کنیم. به جای تکیه به تدابیر مسئولین، خودمان دست به کار شویم. باید شعار «آب هست ولی کم است» را از تابلوهای شهر بشوییم. اما یادمان باشد هرگز این کار را با آب آشامیدنی انجام ندهیم.
یادداشت از: بهنام عبداللهی/ سفیر آب خبرنگار افتخاری
ارسال دیدگاه