اردیبهشتی که بوی دلتنگی می‌داد...

در ادامه، یادداشت عاطفه مدبرنژاد، مدیرکل انجمن اولیا و مربیان را می‌خوانید.

اردیبهشتی که بوی دلتنگی می‌داد...

اردیبهشت، برای جامعه بزرگ تعلیم و تربیت، همیشه ماهی متفاوت بود؛ ماهی که عطر تکریم معلم با نسیم سخنان حکیمانه و پدرانه رهبر شهید درهم می‌آمیخت و جان معلمان را به رسالت بزرگشان امیدوارتر می‌ساخت. هر سال، چشم‌ها به دیداری دوخته می‌شد که در آن، معلمان نه تنها مورد تجلیل قرار می‌گرفتند، بلکه بار دیگر عظمت مأموریت خویش را در آیینه نگاه رهبری می‌دیدند که تعلیم و تربیت را زیربنای پیشرفت کشور می‌دانستند.

اما اردیبهشت امسال، روایت دیگری داشت؛ روایتی از فقدان، دلتنگی و سکوت. آن دیدار سرشار از مهر و امید تکرار نشد و جای خالی آن پدر مهربان، بیش از هر زمان دیگری در دل خانواده تعلیم و تربیت احساس شد. دلتنگ فرزانه رهبری شدیم که معلمان را «افسران سپاه پیشرفت کشور» می‌نامیدند؛ تعبیری که برخاسته از منظومه‌ای عمیق از اندیشه‌های تربیتی ایشان بود؛ اندیشه‌ای که آینده ایران را ساخته از کلاس‌های درس و معلمان می دانست.

در منظومه فکری رهبر شهید، معلم صرفاً آموزگار کتاب و کلاس نبود؛ او معمار جان انسان‌ها و سازنده هویت نسل آینده بود. شاید کمتر جمله‌ای بتواند این حقیقت را به روشنی بیان کند که آنجا فرمودند: «تشکیل هویت نسل جدید به دست معلم است؛ نقشی پررنگ‌تر از نقش خانواده و پدر و مادر.» (۱۲ اردیبهشت ۱۳۸۴)

این بیان، افقی تازه در فهم جایگاه معلم می‌گشاید. اگر هویت، زیربنای همه انتخاب‌ها، باورها، کنش‌ها و سبک زندگی انسان است، پس معلم، معمار بنای شخصیت یک ملت است. او تنها دانش منتقل نمی‌کند؛ بلکه ایمان، امید، مسئولیت‌پذیری، عزت نفس، روحیه پرسشگری، غیرت ملی، هویت ایرانی ـ اسلامی و آرمان‌خواهی را در جان شاگردان می‌پروراند. از این منظر، کلاس درس تنها مکانی برای آموزش نیست؛  بلکه نقطه آغاز تمدن‌سازی است.

در نگاه رهبر شهید و فرزانه انقلاب هیچ جامعه‌ای، بدون تربیت انسان‌های هویت‌یافته، به پیشرفت حقیقی دست نخواهد یافت. از همین رو، همواره بر تقدم «تربیت» بر «تعلیم» تأکید می‌کردند و معلم را حلقه اتصال علم، اخلاق، ایمان و مسئولیت اجتماعی می‌دانستند. در نگاه ایشان، معلم موفق کسی نبود که صرفاً دانایی بیافریند؛ بلکه آن بود که دانایی را با معنویت، اخلاق، تعهد و مسئولیت درهم آمیزد و انسانی تربیت کند که بتواند بار آینده این سرزمین را بر دوش گیرد.

امروز، اگرچه جای خالی آن نگاه نافذ و آن کلام امیدبخش، قلب‌های ما را می‌فشارد، اما اندیشه‌های او همچنان زنده و راهگشاست و معلمان همراه با تمامی اقشار جامعه در آیین وداع و تشییع پیکر مطهر آقای شهید ایران حضور پیدا می کنند تا قدردانی خود را ابراز نمایند و بگویند تا همیشه اندیشه های سراسر نور ایشان در نظام تعلیم و تربیت ساری و جاری است.

از طرف دیگر باید گفت وفاداری به اندیشه های  رهبر شهید، در آن است که هر معلم، کلاس درس خود را به میدان هویت‌سازی، امیدآفرینی و پرورش انسان‌های تراز انقلاب اسلامی تبدیل کند.

رهبر شهید امروز، بیش از آنکه در قاب خاطره‌ها باشد، در اندیشه هر معلمی حضور دارد که رسالت خود را فراتر از آموزش چند صفحه کتاب می‌بیند؛ معلمی که می‌داند آینده ایران در قلب دانش‌آموزان و در دستان او رقم می‌خورد.

و چه زیباست که در این تیر آمیخته با دلتنگی، عهدی دوباره ببندیم؛ عهدی برای ادامه راهی که او ترسیم کرد؛ راه ساختن نسلی دانا، مؤمن، مسئول و امیدوار؛ نسلی که سرمایه حقیقی این سرزمین و نویدبخش آینده‌ای روشن برای ایران اسلامی باشد.