برای دوستان آسمانیمان ، دختران معصوم و گل‌های پرپر شده‌ میناب

 من هم مثل شما، وقتی صبح‌ چشمانم را باز کردم، شوق رفتن به مدرسه، دیدن دوستان و خواندن درس را داشتم. شاید در همان لحظه هایی که آسمانِ مدرسه شما ابری شد، من هم سر کلاس بودم و به تخته خیره شده بودم، یا در حیاط مدرسه با دوستانم می‌خندیدم.

اما ناگهان، خبری آمد که نفسِ دنیا را بند آورد. خبری که قلبِ هر انسانِ آزاده‌ای را لرزاند. خبر حمله! حمله به شما، به معصومیت شما، به رویاهای شیرین شما. به کدامین گناه؟ واقعاً به کدامین گناه؟ آیا گناهتان این بود که گل‌های باغِ ایران بودید؟ گناهتان این بود که لبخند بر لب داشتید و در فکرِ آینده‌ای روشن برای میهن‌تان بودید؟ «بِأَیِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ؟» به گناهِ زنده بودن، به گناهِ نفس کشیدن در این آب و خاک؟

وقتی شنیدم که این حمله‌ی ناجوانمردانه از سوی رژیم غاصب صهیونیستی_آمریکایی بوده، بیشتر دلم شکست. این چه حمایتی است که به اسمِ حقوق بشر، به اسمِ تمدن، کودکی را از هستی ساقط می‌کنند؟ این چه منطقی است که در آن، صدای گریه‌ی کودکانِ بی‌گناه، گم می‌شود در هیاهوی جنگ و ویرانی؟ این همان حمایتی است که ما، دانش‌آموزان ایران، بارها در تاریخ دیده‌ایم؛ حمایتی که جز خون و اشک، ارمغانی ندارد.

اما بدانید، هرچند جسمِ شما از میان ما رفت، اما روحتان، فریادِ بی‌گناهی‌تان، در سینه‌ی ما، در قلبِ ایران، زنده خواهد ماند. شما تبدیل شده‌اید به نمادی از استقامت، به داغی ماندگار بر دلِ ملتی که همیشه در برابر ظلم ایستاده است. شما دیگر فقط دخترانِ میناب نیستید؛ شما رقیه‌های زمانِ ما هستید، سکینه‌های این دوران. هر دخترِ ایرانی، امروز با دیدنِ چهره‌ی شما، خود را جای شما می‌گذارد و طعمِ تلخِ این مظلومیت را می‌چشد.

ما، دانش‌آموزانِ البرزی هم مانند دیگر دانش‌آموزان سراسر ایران، هر روز که قلم بر دست می‌گیریم، هر روز که در کلاس درس حاضر می‌شویم، یاد شما را زنده نگه می‌داریم. ما ادامه‌ی راه‌تان خواهیم بود، با درس خواندن، با پیشرفت، با ساختنِ فردایی که شما آرزویش را داشتید. اشکِ ما، اشکِ خشم است، اشکِ حسرتی است که چرا نتوانستیم از شما محافظت کنیم، اما همین اشک‌ها، شعله‌ی انتقامِ روحی ما را روشن‌تر می‌کند.

یادتان همیشه در دلِ ما، در تاریخِ پر افتخارِ ایران، جاودانه خواهد ماند. پروازتان بی‌دغدغه، آسمانتان بی‌ابر. ما شما را فراموش نخواهیم کرد. هرگز...