شرح یک شب قدر متفاوت

امشب، آسمان ایران نه فقط میزبان فرشتگان، که شاهد تپش‌های نامنظم قلبی است که از داغ وطن سنگین شده است. 

نوزدهم رمضان از راه رسید، اما امسال، صدای «سُبْحانَکَ یا لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ» در میانه‌ی غرش ناعادلانه‌ی آهن و آتش، طعمی دیگر دارد.

 امشب، «الغوث»های ما، فریاد ملتی است که میان آوار خانه‌ها و آرزوهایش، به دنبال پناهی از جنس معجزه می‌گردد.

خبرهای کوتاه و تلخ، بندبند وجودمان را می‌لرزاند: «تخریب، آوار، شهادت...» اما پشت این واژه‌های سرد خبری، حقیقتی است که دل سنگ را آب می‌کند. تصویر هزاران هزار هم‌وطن که تمام دار و ندارشان، تمام خاطرات کنج تاقچه‌ها و عطر چای دم عصر خانه‌شان را در یک چمدان کوچک خلاصه کرده‌اند و با پاهای خسته، جاده‌های غربت را گز می‌کنند.

 کسانی که حتی مجال آن را نداشتند که برای آخرین بار به دیوارهای خانه‌شان تکیه کنند و اکنون در پناهگاه‌هایی سرد، چشم‌انتظار فردایی هستند که غبار جنگ از چهره‌اش پاک شده باشد. 

آخ از دل آنانی که عزیزشان را در میانه‌ی این هیاهو گم کرده‌اند.. از صندلی‌های خالی کلاس‌های درس در میناب تا سقف‌های فروریخته‌ای که روزی مامن عشق بود.

 امشب در صفوف احیا، جای خیلی‌ها خالی است؛ جای فرشته‌هایی که «جوشن‌کبیر» را در ملکوت زمزمه می‌کنند و ما، با چشمانی خیس، برای خاکی گریه می‌کنیم که زخمی است اما هنوز هم ایستاده است.

اما ای هم‌وطن، ای که دلت از این همه سختی مچاله شده؛ یادت باشد که شب قدر، شب رقم خوردنِ پیروزی حق بر باطل است.

 اگرچه امروز چمدان‌هایمان از اشک پر است و خانه‌هایمان غرق سکوت، اما اراده‌ی ما در این ابتلای عظیم، صیقل خورده است. 

تاریخ این مرز و بوم گواهی می‌دهد که ما «فرزندان روزهای سختیم». 

ما یقین داریم که این شب تاریک، به سپیده‌ی پیروزی ختم خواهد شد. 

از دل همین خاکسترهای گرم، دوباره خانه‌هایمان را با آجر عشق و ملات غیرت خواهیم ساخت.

 امشب، در میانه‌ی این اضطراب بی‌پایان، دست غیب الهی را حس می‌کنیم که بر شانه‌های زخمی‌مان نشسته است.

 ایران ما، فراتر از یک جغرافیا، یک حقیقت زنده و جاوید است که هیچ تندبادی نمی‌تواند ریشه‌های عمیقش را سست کند.

 امید ما، از خون شهیدانمان جوانه می‌زند و نصرت خدا، پاداش نهایی این ایستادگی مظلومانه خواهد بود. 

فردا، خورشید بر ایرانی خواهد تابید که دوباره شکوفه داده است.