سرمایه طلایی وجودمان در گذر زمان

هنگامی که کار روزانه به پایان می‌رسد و وظایف روزمره جای خود را به سکوت می‌دهند فرصتی شیرین پیش‌روی ماست؛ ساعتی که متعلق به خود ماست. اما بسیاری این بازه زمانی را بی‌هدف در شبکه‌های مجازی هدر می‌دهند؛ در حالی که می‌توان همان نیم‌ساعت را به آموختن مهارتی نو، فراگیری زبانی تازه یا پرداختن به رشته‌ای هنری اختصاص داد. لازم نیست این گام‌ها بزرگ باشند؛ همان قدم‌های کوچک است که انسان را به جایگاهی می‌رساند که امروز حتی فکرش را هم نمی‌کند.

گاهی نیز نیازی به فعالیت‌های بزرگ نیست؛ همین که مراقب خود باشیم کافی است. یک پیاده‌روی کوتاه، مرتب‌کردن اتاق، رسیدگی به برنامه‌ریزی فردا یا تماس با دوستی قدیمی، همگی به ما آرامش و نظم می‌بخشند.

زیباترین بخش ماجرا اینجاست که با انجام این کارهای کوچک، در همان لحظه حس مطلوبی دریافت می‌کنیم و در پایان، از اینکه سرمایه طلایی وجودمان را به درستی بهره‌مند کرده‌ایم، خرسند خواهیم بود. تفاوت میان پر کردن اوقات فراغت و معنا بخشیدن به آن همین است که یکی می‌گذرد و دیگری می‌ماند.

برخیز که وقت شکوفایی است

دنیا به چشم تلاشی می‌چرخد

نه به چشم نشستن و کلافگی است

ای دل مکن غافل از فرصت‌ها

فرصت برای کوشنده، شکوه و آزادی است