روانشناس البرزی:
فوبیا ترس از جنگ با تکنیکهای آرامسازی قابل درمان است
کرج(پانا)- روانشناس البرزی گفت: فوبیا ترس از جنگ، حتی پس از پایان جنگها ادامه مییابد و میتواند به اختلالات روانی چون اضطراب و افسردگی منجر شود، اما با روشهایی مانند درمان شناختی-رفتاری و تکنیکهای آرامسازی قابل درمان است.
آرزو شریفیان در گفتوگو با پانا عنوان کرد: «ترس و اضطراب ناشی از جنگ یکی از مشکلات روانی عمیق و پیچیدهای است که پس از هر جنگی ممکن است حتی پس از اتمام آن، به مدت طولانی در افراد باقی بماند. این نوع فوبیا که به فوبیای ترس از جنگ معروف است، معمولاً شامل احساسات وحشت و استرس شدید و یادآوری خاطرات تلخ جنگهای گذشته میشود.»
وی افزود: «فوبیای ترس از جنگ معمولاً بهدلیل تجربیات شخصی و جمعی از جنگهای واقعی یا تهدیدهای مربوط به آن ایجاد میشود. افرادی که در دوران جنگ تجربه درد و رنج شدید از جمله از دست دادن عزیزان، آوارگی، یا آسیبهای جسمی و روانی را داشتهاند، معمولاً با افزایش استرس و اضطراب در دوران پس از جنگ مواجه میشوند.»
شریفیان ابراز کرد: «باید دانست که این ترس نهتنها پس از پایان جنگها از بین نمیرود، بلکه در بسیاری از موارد بهصورت مزمن باقی میماند. در حقیقت، تجربه استرس مزمن در زمان جنگ، همراه با احساس خطر و تهدید دائمی، میتواند به بروز اختلالات اضطرابی، افسردگی، و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) انجامد. حتی در شرایطی که جنگ به پایان رسیده است، این احساسات بهویژه در افرادی که مستقیم درگیر نبودهاند اما بهواسطه شرایط اجتماعی و سیاسی آسیب دیدهاند، همچنان ادامه مییابد.»
وی با اشاره به آثار روانی طولانیمدت این فوبیا، ادامه داد: «یکی از آثار مهم، تضعیف روحیه و کاهش احساس امنیت در افراد است. حتی پس از پایان جنگ، ترس از وقوع دوباره آن، تهدیدات جدید و ناامنیها میتواند بهصورت مداوم افراد را تحت فشار قرار دهد. این اضطراب و استرس مزمن، بهویژه در افرادی که تجربههای شخصی از جنگ دارند، میتواند باعث اختلالات خواب، اضطرابهای اجتماعی و حتی احساس بیارزشی و افسردگی شود.»
این روانشناس خاطرنشان کرد: «این فوبیا ممکن است به مرور زمان به روابط اجتماعی و شخصی افراد آسیب بزند. کسانی که دچار ترس از جنگ میشوند، معمولاً از شرکت در فعالیتهای اجتماعی و ارتباطات روزمره اجتناب میکنند و ممکن است در دنیای ذهنی خود گرفتار شوند. این اختلالات میتواند برکیفیت زندگی شخصی و حرفهای تأثیر منفی بگذارد.»
شریفیان در ادامه به بررسی روشهای درمانی پرداخت و شرح داد: «مهمترین قدم در درمان این اختلال، شناسایی ریشههای ترس و اضطراب است. درمان شناختی-رفتاری (CBT) یکی از مؤثرترین روشها به شمار میرود؛ این روش به افراد کمک میکند تفکرات منفی و اضطرابآور خود را شناسایی کرده و آنها را با تفکرات منطقیتر و واقعگرایانهتری جایگزین کنند. در این شیوه، فرد یاد میگیرد چگونه از خود در برابر افکار و احساسات ترسناک محافظت کند.»
وی تصریح کرد: «در روش درمان مواجههای، فرد بهطور تدریجی با موقعیتها یا یادآوریهایی از جنگ روبهرو میشود تا به این ترسها عادت کند؛ این روش به افراد کمک میکند با تجربههای ترسآور خود کنار بیایند و بهمرور احساسات منفی را کاهش دهند. همچنین تکنیکهای آرامسازی همچون مدیتیشن، تنفس عمیق، یوگا و تمرینات ذهنآگاهی میتوانند استرس و اضطراب را کاهش داده و واکنش فرد را در موقعیتهای فشارزا بهبود ببخشند.»
شریفیان در پایان با اشاره به نقش رواندرمانی حمایتی بیان کرد: «مشاورههای فردی و گروهی به افراد کمک میکند احساسات خود را بهتر درک کنند و از حمایتهای روانشناختی در مواجهه با ترسها بهرهمند شوند. در این جلسات، افراد میتوانند احساسات خود را با دیگران به اشتراک بگذارند و از تجارب مشابه دیگران بیاموزند.»
ارسال دیدگاه