ساختمان نیمه کاره این روزهای تلویزیون

تغییرات و جا به جایی های مدیریتی در تلویزیون سبب شده است تا آزمون و خطا به عالی ترین سطح خود برسد.

کد مطلب: ۵۰۰۷۰۷
لینک کوتاه کپی شد
نقاط ضعف تلویزیون اگرچه از جایی آغاز شد که شبکه های ماهواره ای فارسی زبان با شروع ساخت و پخش سریال های هر شبی بخش عمده ای از مخاطبان تلویزیون ملی را ربودند و نگاه ها را به سمت خود کشاندند، اما این اتفاق در جایی دامنه دار تر و وسیع تر شد که این بحران تنها د حد و اندازه های از دست رفتن مخاطبان سیما باقی نماند و تلویزیون خود در بدنه اجرایی و روند اداری و مالی خود با بجران هایی جدی رو به رو شد. تحریم های چند ساله اخیر و دولت های قبلی این سازمان را دچار مشکل بودجه کرد و تلویزیون نیز به تبع این مشکل به برنامه سازی های ساده انگارانه و سخیف و برنامه های مشارکتی انبوه برای جبران کسری بودجه روی آورد.
این مشکل به علاوه هجمه های خارجی شبکه های ماهواره ای باعث شد تا بینندگان تلویزیون تا حدی اعتماد خود را به رسانه ای که روزی سریال های خیابان خلوت کن پخش می کرد و برای مردم عادت رفتاری سریال دیدن را ایجاد کرده بود، از دست بدهند. ناگفته نماند که پدید آمدن فضاهای جانبی در کنار تلویزیون و راه افتادن جریان و موج مشارکت در شبکه های اجتماعی موبایلی هم در این گریز و گزیر تدریجی بی تاثیر نبود.
با این حال همه نگاه ها منتظر ماند تا در دوران مدیریت جدیدی که از تقریبا از یکسال و نیم گذشت آغاز شد و نام هایی که هر یک یادآور خاطرات روزهای خوب تلویزیون بودند، برنامه ها و خروجی بهتری را روی آنتن شبکه های مختلف شاهد باشیم. انتخاب علی اصغر پورمحمدی در ابتدای کار محمد سرافراز رئیس پیشین رسانه ملی که جای خود را به تازگی به علی عسگری داده است، از جمله این نویدهای رسانه ای بود که پیش بینی می شد برنامه های جذاب و دیدنی و آثار نمایشی غنی را که پیش از این در سابقه و کارنامه مدیریتی او در شبکه سه سیما شاهد بودیم به تلویزیون برگرداند و این امید در حال به بار نشستن نیز بود.
هرچند که مچنان مشکلات صداوسیما با دولت و بودجه محدود آن این روند را کندتر می کرد. اما دست کم تعیین رویکردهایی مستقل و بدون موازی کاری برای شبکه های تلویزیونی و همچنین حذف برخی از شبکه های تازه تاسیس ناکارآمد و از سویی روی آنتن رفتن دو سه برنامه مطلوب سرگرم کننده و طنازانه باعث شد تا مردم برای ساعات مشخصی تلویزیون ملی را در اولویت سبد مصرف رسانه ای خود قرار دهند. اما دیری نپایید که پورمحمدی نیز همچون اسلاف خود درگیر انتصابات مدیریتی جدید شد و علی عسگری با روی کارآمدن خود یکی از جا به جایی های سریع خود را بر تغییر پورمحمدی و جایگزینی علی میرباقری در سمت معاون سیما قرار دهد. میرباقری كسی است كه ریاست سازمان ملی جوانان دولت اصلاحات و همچنین قائم مقام وزارت كشور دولت تدبیر و امید را در كارنامه خود دارد ، در سال های ابتدایی ریاست ضرغامی ، معاونت سیما را بر عهده داشت . معاونت سیمایی كه با اتفاقات و فراز نشیب هایی به گونه ای گذشت كه در حكمی به ناگاه و شبانه جای خود را به علی دارابی داد.
آنچه در این میان قابل بررسی است، ماندن یا رفتن مدیری مشخص بر این سمت مهم رسانه ملی نیست. بلکه جابه جایی های زودهنگام و دفعی است که مانع از پیشبرد اهداف و برنامه ریزی های بلند و منسجم می شود. طبیعتا مدیران بعدی و تغییرات احتمالی آینده صداوسیما که از معاونت سیما آغاز شده است، به معنای تغییر روند کاری و برنامه ریزی های در حال انجام است که در شرایط جدید احتمالا نیمه کاره باقی خواهد ماند و هزینه های غیر قابل جبرانی را برای تلویزیون به جا خواهد گذاشت. از طرفی باید این را در نظر گرفت که تلویزیون در آستانه فرارسیدن ماه مبارک رمضان قرار دارد و این ماه همچون سایر مقاطع طلایی پخش در تلویزیون از جمله تابستان و نوروز هر سال نیازمند تولید و تهیه برنامه ها و آثار نمایشی جذاب است و انتظار مخاطبان تلویزیون نیز همین است. با این حال باید منتظر ماند و دید تلویزیون چه عملکردی را با وجود تغییرات انجام شده و تغییرات پیش رو در آینده نزدیک خود در پیش خواهد گرفت.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار