بانگ «الله‌اکبر»؛ پژواک ایمان و ایستادگی در آسمان شب بیست‌ویکم بهمن تبریز

 

شب سرد زمستانی تبریز، رنگی دیگر داشت. هوای شهر آکنده از شوق، ایمان و خاطره بود. عقربه‌های ساعت که از نه شب گذشت، پنجره‌های خانه‌ها یکی‌یکی گشوده شد و مردمان این دیار قهرمان، با شور انقلابی خاص خود، آماده شدند تا بار دیگر خاطره‌ای ماندگار از شبی تاریخی را زنده کنند.

در سکوتی که خیابان‌ها را دربر گرفته بود، ناگهان صدای پرصلابت «الله‌اکبر» از گوشه‌وکنار شهر برخاست؛ ابتدا از چند بام، سپس از صدها و هزاران خانه. صدایی که دیوارهای شهر را لرزاند و دل‌ها را به هم پیوند زد. هر «الله‌اکبر»، پژواکی از ایمان، آزادی و امید بود.

در میدان ساعت تبریز، آتش‌بازی جشن چهل‌وهفتمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی، جلوه‌ای از شادی و غرور مردمی را به نمایش گذاشت که همچنان پای آرمان‌های خود ایستاده‌اند.

نسل‌های قدیم، با چشمانی اشک‌آلود، به یاد شبی افتادند که سال‌ها پیش، همین فریادها پایه‌های ظلم را لرزاند و نوید طلوع فجر انقلاب را داد. جوانان نیز با هیجان و افتخار، فریاد نیاکان خویش را تکرار کردند تا نشان دهند آرمان‌های انقلاب هنوز زنده است و در دل نسل جدید جریان دارد.

باران ریزی آرام بر بام‌ها می‌نشست، اما گرمای صدای مردم سرمای زمستان را در هم می‌شکست. نور چراغ‌ها، پرچم‌های سه‌رنگ و نوای تکبیر، آسمان تبریز را به صحنه‌ای باشکوه از ایمان، وحدت و همدلی بدل کرده بود.

شب بیست‌ویکم بهمن بار دیگر نشان داد که «الله‌اکبر»، سمفونی پیروزی، ایمان و ایستادگی ملتی است که هر سال با تکرار این نوا، تاریخ خود را مرور می‌کند و عهدی دوباره با آزادی و استقلال می‌بندد.

این نوا تنها یادآور روزهای انقلاب نیست؛ بلکه هشداری دوباره به دشمنانی است که خیال خام تضعیف ایمان و وحدت این ملت را در سر می‌پرورانند. مردمی که روزی در برابر گلوله‌ها ایستادند و با فریاد «الله‌اکبر» طاغوت را به زانو درآوردند، امروز نیز همان روحیه را در سینه دارند.

بدانید ای دشمنان اسلام؛  فریادهای این ملت نه از خشم، بلکه از ایمان برمی‌خیزد؛ ایمانی که هیچ قدرتی قادر به خاموش کردن آن نیست.  

ملت ایران زنده است، بیدار است و هرگز تسلیم نخواهد شد.