/دلنوشته ای بمناسبت اعزام دانش آموزان عمره گزار/
آن کس که تو را خواست جان را چه کند ؟!
خبرگزاری پانا: لباس های دنیوی را از تن بران و لباس بندگی و عبودیت بر تن کن که چندی مهمان خدایت هستی !
به گزارش خبرگزاری پانا، به مناسبت آغاز آغاز اعزام ۲ هزار دانش آموز عمره گزار در سال ۹۲ از ۱۳ فروردین دلنوشته های خبرنگار پانا که در حج دانش آموزی سال ۹۱حضور داشته است جهت توصیف حال و هوایی خانه امن الهی برای زائران امسال در ادامه می آید...
سلام من به مدینه به آستان رفیعش
سلام، سلام ای مدینه ای شهر پیامبر خدا ، ای جولان گاه احد و خندق و ای غربت در هم فرو رفته، سلام.
باورم نمی شود اینجا همان مدینة النبی است ، خدایا اگر خواب هستم بیدارم کن . من توان رویا رویی با بقیع را ندارم .
من گنه کاری بیش نیستم. به رفیع ترین انسان عالم بشریت چه بگویم ؟ چشم هایم از شرم خضوع پیشه کرده است و رفیقی چون سنگ فرش های مسجد النبی را نظاره گر شده است.
اما دلم دیگر تاب ندارد ، ندا میدهد : بس است دیگر سرت را بالا بگیر که محمد پیامبر مهر و مهربانی است و خدایش بخشنده ترین بخشندگان .
خدایا چه میبینم ؟ گنبد سبز پیابر مهر و عطوفت تمام معادلات خضوع را در هم میشکند و در دلم چیزی جز امید نمی توان یافت .
احساسی در قلبم پر پر میزند . انگار حرف هایی نو برای گفتن دارد .بگو ای دل تکه تکه شده ام بگو چه میخواهی بگویی .برای تو مجالی نیست هر چه هست خودم میدانم .
تو سکوت کنی بهتر است که میدانم چه خواهی گفت . لابد میخواهی بگویی حتما در تو هم چیز هایی بوده که این بار قرعه به نام تو افتاده است و نوبت به عشق بازی تو شده است . شاید ، اما قرعه هم بر اقبال مجنونان می افتد و خواست لیلی شان اما انگار که این بار لیلی دعوت مجنون کرده است، آن دم که مجنون از لیلی غافل بوده است.
عظمت مسجد النبی اجازه نمیدهد که سرت را از گنبد خضراء باز گردانی و جای دیگری را نظاره گر باشی اما انگار خود پیامبر هم به سویی اشاره می کند و جایی را نشانت میدهد که نگاهش کن ، آنجا، پاره ی تن من آرمیده آنجا پاره های تن فاطمه آرمیده است .
بقیع را که میبینی تمام غربت عالم در دلت فرود می آید . السلام علیک یا فاطمه الزهرا ، به کدامین سو سلام دهم ؟ به کدامین سو چشم بدوزم ؟
لحظه ای که این سئوالات که فکرت را در هم می ریزد میدانی که رسول الله هم مانند دخترش و فرزندانش غریب است .
به بقیع که نظاره گر می شوی همه جا چشمت دنبال کسی می گردد . انگار که منتظر کسی هستی . این احساس فقط در دل تو پرپر نمی زند انگار که همه ی چشم ها به این سو و آن سو می نگرند . آری او فرزند زهراست که هر روز در بقیع می گرید و عرش را به گریه وا میدارد .
نا خواسته بر لب هایت جاری می شود : السلام علیک یا حجت بن الحسن ، السلام علیک یا قائم آل محمد و سلام بر تو ای مهدی صاحب زمان .
در کدامین سو بر غربت مادرت زهرا می گریی ؟ اما نه ، خود را نشانمان نده که شرمنده ایم از بس که قلبت را به درد آورده ایم .
شرمنده ایم از شدت گریه هایت برای بخشش گناهان شیعیانت . شرمنده ایم که خط تمام نامه هایمان کوفیست ! بر دیده هایمان قدم نهی جز شرم چه داریم که بگوییم ؟
خداحافظ ای مدینه
تازه فهمیده ام که کجا آمده ام ! اما نیامده انگار باید بار سفر بست.چقدر سخت است خدا حافظی از مدینه ،در سر هیچ کس نیست که سرزمین امن پیامبر خدا را ترک کند. خیلی سخت است به گنبر سبز رسول الله نگاه کنی و بگویی خداحافظ ای مدینه !خداحافظ ای بقیع !
خیلی سخت بود خداحافظی با پیامبر مهر و مهربانی و ائمه ی بقیع ، که هر دو غریبند ! از خودم می پرسم : بقیع غریب است ؟یا محمد رسول خدا ؟ هیچ پاسخی به ذهنم نمی آید ! انگار که فرق زیادی با هم ندارند !
سئوالات پیاپی ذهنم را آشفته می سازد ! ای نگین ایران یا علی بن موسی الرضا که می گویند غریبی ! راستش را بگو تو غریبی
یا مادرت ؟ تو در میان شیفته گانت غریبی یا مادر و جدت در میان گرگ هایی در لباس میش ؟ کدام ؟
از نماز جماعت که بیرون آمدم رو به روی باب جبرئیل ایستاده ام ! همان جا که پهلوی فاطمه شکست ...
رو به گنبد خضراء ایستاده ام ! پاهایم به زمین چسبیده است، هر چقدر اراده به راه رفتن میکنم قدمی از قدم وا نمیدهند .اما این قدم های من نیست که نای راه رفتن ندارد، بلکه اراده ی قلبیست که چند روزی با افلاکیان هم نشین شده است و هیچ قصدی برای ترک سرزمین وحی ندارد.
جگرم پاره پاره شده است ، اشک حلقه زنان دیده ام را ترک میکند ! هیچ چیزی به ذهنم نمیرسد که در وقت وداع بر لب جاری سازم .
بی اراده لب هایم شروع به حرکت میکند :به امید دیدار ای سول خدا ، تو را به زهرایت مارا مهمان خانه آستانت قرار بده.
دارم عقب عقب راه میروم ! جرئت آن را ندارم که سر برگردانم ، باید از لحظه لحظه ی تماشای گنبد خضراء استفاده ببرم ! شاید دیگر مجال تماشای این صحنه نباشد .
در همین حال و هوای غریب که قدم ها را رو به عقب بر میدارم احساس کردم از پشت به جایی رسیده ام ! وای !با بقیع چه کنم ؟ به فاطمه ، به حسن ؟به سجاد ؟ به باقر ؟ به صادق ؟ چه بگویم ؟
من که تازه راه نفس کشیدن آموخته ام ! کجا بروم ؟ چگونه دل بکنم از این دریای بیکران معرفت ؟آویزان حصار های بقیع شده ام ، فکرم مغشوش گشته ، نمیدانم چکار باید بکنم!
وای که چقدر سخت از دل کندن از مدینه ، به خدا قسم که اگر شوق مکه و دیدار با کعبه نبود انسان از غم دل کندن از مدینه دیوانه می شد.
همین طورعقب عقب از حرم مطهر دور میشدم ، داخل کوچه ای شدم ! دیگر گنبد و حرم و بقیع مشخص نبود . تنها چیزی که مشخص بود دلتنگی من به مدینه بود . نتوانستم تحمل کنم . دوان دوان کوچه را ترک کردم و دباره مقابل مسجد النبی ایستادم ، همین طور غرق در تماشای مسجد النبی بودم اما باید رفت .
بالاخره چشم بستم و از مدینه خارج شدم ! هیچگاه از مدینه دل نکندم ! اما قلبم را در مدینه جا گذاشته و خود از آنجا بیرون آمدم ! چون مدینه جایی نیست که بشود از آنجا دل کند .
خداحافظ ای عزیز مدینه / سَنی تاپْشیردیم خدای مُبینه
لبیک ! الهم لبیک ! لبیک لا شریک لک لبیک !
لبیک ،لباس های دنیوی را از تن بران و لباس بندگی و عبودیت بر تن کن که چندی مهمان خدایت هستی !
الهم لبیک ، آری تنها تو را میجویم و تنها برای تو بندگی میکنم!
لبیک لا شریک لک لبیک ، و هیچ کسی را جز تو فرمانبری نمیکنم و تنها تو را می پرستم ای خدای یگانه !
دو تکه لباس احرام را که به تن می کنی دیگر به هیچ چیزی وابسته نیستی ! به هیچ چیز فکر نمی کنی و به هیچ چیز متکی نیستی !
نیت را که میکنی و لبیک بر زبان می آوری از بند دنیا رهایی میابی !
حال و هوای دیگری بر لحظه ها حاکم میسازد این ندای بندگی ! بزرگ ترین لذات دنیوی آنقدر در ذهنت کوچک شمرده می شود که با خود می گویی :گناه چقدر راحت راندنی است و چه میشد که تا بدین روز معصیتی نمیکردم که چنین بی ارزش است.
با خود می پرسی : داری کجا میروی ؟ باورت میشود؟ این لباس را واقعا به تن کرده ای ؟ یعنی خواب می بینم ؟
وای خدای من ! دارم کجا میروم !
دیوانه ی تو هر دو جهان را چه کند؟
آن کس که تورا خواست جان را چه کند ؟احوال عیال و خانمان را چه کند؟ دیوانه کنی هر دو جهانش بخشی ، دیوانه ی تو هر دو جهان را چه کند ؟
سر به زیر انداخته و سنگ فرش های مسجد الحرام را تماشا میکنم.میدانم اگر سرم را بلند کنم کعبه را خواهم دید! از عظمت کعبه هراس دارم ! در همین حال که جلوتر میروم تمام زندگی ام در برابر چشم هایم به نمایش در می آید!
بهتر است که قبل از دیدن کعبه سر به سجده فرود آورم ! صورتم را بر سنگ های مسجد الحرام میگذارم ، خدایا من در اینجا چه میکنم؟ چه کار کرده ام که این پاداش را جزاء کار من قرار داده ای !
درکنار کعبه که هستی عاشق ترین عشّاقی و عشق رنگ و بوی تازه ای میگیرد !اصلا تازه دارد عشق معنا میشود .تازه داری میفهمی چه هستی و به کجا میروی ! تازه!
حالا من این قدر زود از شراب عشقبازی نوشیده ام ،اما باز احساس میکنم که ثانیه به ثانیه ی زندگی ام به اصراف گذشته است .
وای که نفس کشیدن چقدر معنا دارد در سرزمین وحی !
کعبه را که هر قدر نگاه میکنی باورت بیشتر میشود که داری خواب میبینی !
لحظه خداحافظی با مکه آنقدر سخت نیست ! شاید ترک مدینه دلمان را مقاوم کرده است !اما دلایل دیگری هم دارد .
یکی این که اصلا دیدار کعبه باورت نشده که سختت باشد از آن دل بکنی! آمدنت بر خود ثابت نشده که بخواهی رفنت را ماتم بگیری !
اما مهم تر از همه آن که خدا همه جا هست ! همه جا ! نه تنها در کعبه ! هر جا که دلت بلرزد خدا هست !
خدا اصلا در دل توست ، نه در درون کعبه !دیگر خدا را احساس میکنم ! بر او سجده ی شکر می گذارم که در ایام جوانی بر من بصیرتی داد تا با دیدی نو جهان را بنگرم و او را بشناسم !
الهی با خاطری خسته از دنیا و به فضل تو امیدوار !
دست از غیر تو شسته ام و در انتظار رحمتت نشسته ام ! بدهی کریمی ، ندهی حکیم ! بخوانی شاکرم ، نخوانی صابر!بار الها نه پای گریز دارم و نه زبان ستیز ! یا رب العالمین ، مرا آن ده که آن به !
به قلم محمد آقایارلو
ارسال دیدگاه