یادداشت
رتبه تکرقمی کنکور که راهی دانشگاه شهادت شد
قم(پانا) – سردار شهید مهدی زین الدین فرمانده لشکر ۱۷ امام علی بن ابی طالب(ع) استان قم رتبه چهارم کنکور پزشکی را کسب کرد اما راهی دانشگاه جهاد و شهادت شد.
گاهی برای شناخت بزرگی یک انسان، باید به انتخابهایی نگاه کرد که میتوانست انجام ندهد؛ فرصتهایی که در اختیار داشت، اما معنای زندگی را در جای دیگری جستوجو کرد.
روزهای آخر آبان که مصادف با ایام ۲۸ صفر سالروز رحلت پیامبر(ص) در سال ۱۳۶۳ شمسی بود، سالروز شهادت جوانی است که نامش با فرماندهی، تدبیر و ایثار گره خورده است؛ اما شاید پیش از آنکه از سردار شهید مهدی زینالدین بگوییم، باید از دانشآموزی بگوییم که در کلاس درس، آیندهای درخشان برای خود میساخت.
مهدی زینالدین از همان سالهای نوجوانی، استعداد علمی چشمگیری داشت. او پس از تغییر رشته از ریاضی به علوم تجربی، در کنکور سراسری سال ۱۳۵۶ شرکت کرد و رتبه چهارم را به دست آورد؛ موفقیتی که راه ورودش به رشته پزشکی دانشگاه شیراز را هموار کرد.
اما زندگی او قرار نبود در همان مسیری پیش برود که بسیاری برای یک جوان موفق تصور میکنند.
با تبعید پدر انقلابی اش به سقز، مهدی تصمیم گرفت دانشگاه را ترک کند و به خرمآباد بازگردد تا کتابفروشی پدر را که محل رفتوآمد و همفکری مبارزان بود، سرپا نگه دارد. وقتی از او درباره این تصمیم پرسیدند، پاسخ داد: «مغازه پدرم سنگر است و رژیم پهلوی با تبعید پدرم میخواهد سنگر محکم او خالی بماند، ولی من نمیگذارم این سنگر مبارزه خالی بماند.»
ماجرا به همینجا ختم نشد. او بعدها فرصتی برای ادامه تحصیل در یکی از دانشگاههای پاریس پیدا کرد؛ فرصتی که میتوانست مسیر علمی دیگری برایش رقم بزند، اما از این انتخاب نیز صرفنظر کرد.
با پیروزی انقلاب اسلامی، فعالیت در جهاد سازندگی و سپس سپاه پاسداران، فصل تازهای از زندگی او را رقم زد. جوانی که روزی در اندیشههای علمی و کتابهای درسی غرق بود، حالا مسئولیتهایی بزرگ بر عهده داشت و در سالهای دفاع مقدس به یکی از فرماندهان جوان و اثرگذار تبدیل شد.
او سرانجام در ۲۷ آبان ۱۳۶۳، در نزدیکی روستای دارساوی در مسیر بانه به سردشت، به همراه برادرش مجید در کمین ناجوانمردانه دشمن گرفتار شد و به شهادت رسید در حالی که تنها ۲۵ سال داشت.
اما آنچه از زندگی زینالدین برای نسل امروز اهمیت دارد، صرفاً تعداد مسئولیتها یا عنوان فرماندهی او نیست؛ مسئله اصلی، نوع نگاه او به فرصتها و مسئولیتهاست.
امروز نوجوانان و جوانان ما در کلاسهای درس، آزمایشگاهها، دانشگاهها، تشکلهای دانشآموزی و میدانهای علمی و فرهنگی، فرصت ساختن آینده را در اختیار دارند. قرار نیست همه راهی را بروند که شهید زینالدین رفت؛ شرایط و مسئولیتهای هر نسل متفاوت است. اما آنچه میتوان از او آموخت، جدی گرفتن فرصتها، پرورش استعدادها، شناخت نیازهای جامعه و فرار نکردن از مسئولیتهاست.
۲۷ آبان یادآور این حقیقت است که بزرگی انسانها را نه صرفاً با آنچه به دست میآورند، بلکه با انتخابهایی میتوان سنجید که برای دیگران و برای آینده انجام میدهند.
یادش گرامی و راه روشنش الهامبخش نسل جوان ایران.
ارسال دیدگاه