نقد «آخر شاهنامه» و «از سنیز تا سیراف» در مرکز گسترش
خبرگزاری پانا: نمایش و نقد فیلمهای مستند «آخر شاهنامه» و «از سنیز تا سیراف» مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی برگزار شد.
به گزارش سرویس فرهنگی پانا، جلسه نقد و بررسی فیلمهای مستند «آخر شاهنامه» و «از سنیز تا سیراف» با حضور بهروز فرجی (کارگردان)، مازیار فکری ارشاد (منتقد سینما) و جمعی از علاقهمندان سینمای مستند، در سالن سینماحقیقت مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی برگزار شد.
در ابتدای این نشست با توجه به حضور نداشتن شریف اسلامی (کارگردان مستند آخر شاهنامه) فکری ارشاد گذری کوتاه به این فیلم داشت و گفت: «آخر شاهنامه» اشاره به برافتادن سنت شاهنامهخوانی در فرهنگ معاصر ما و چالش بلند مدت بین سنت و مدرنیته دارد، اما ریتم بسیار کند آن برای مخاطب خسته کننده است.
انتظار از فیلمی که موضوع سنگین و فاخری مثل شاهنامه را دستمایه ساخت خود قرار داده است بیشتر از اینها بود. ضمن اینکه گاهی اوقات کم بودن یا نبود جذابیتهای بصری باعث ضعف این گونه آثار مستند میشود و این نکته حتما باید مورد توجه مستندسازان قرار بگیرد.
این منتقد سینما در ادامه افزود: به عقیده من «آخر شاهنامه» از ایده اولیه خوبی برخوردار است، اما بعد از اینکه روایت را شروع میکند نمیداند با این ایده چه کند. عدم توازن بین سکانسها هم نکته دیگری است که در مورد این مستند وجود دارد. همین موضوع باعث میشود یک ایده خوب تبدیل به فیلمی کسالتبار شود.
بخش دوم این جلسه نقد و بررسی به بحث پیرامون مستند «از سنیز تا سیراف» به کارگردانی بهروز فرجی اختصاص یافت.
فرجی در ابتدای صحبتهایش به حمایت از مستند «آخر شاهنامه» پرداخت و گفت: این مستند در عین سادگی و عدم پیچیدگی تبسمی را هم بر لب مخاطب جاری میکرد و این نشاندهنده تفکری است که در پس این اثر وجود داشته است. یکی دیگر از محاسن این مستند، این است که فیلمساز از المانهای طبیعی در جهت بیان ذهنیتاش به خوبی استفاده کرده و به نظر من آخر شاهنامه به نوعی مرثیهای است برای سنت دیرینه و فرهنگی که رو به فراموشی است.
فرجی همچنین درباره چگونگی شکلگیری مستند «از سنیز تا سیراف» هم خاطر نشان کرد: من قبل از ساخت این فیلم، مستند «کتیبه خارک» را جلوی دوربین بردم و همین موضوع باعث علاقه و آشنایی من با مناطق جنوب شد. سنیز شهری تاریخی با قدمتی ۳۵۰۰ ساله است که در شمالیترین نقطه از بوشهر قرار دارد و سیراف هم جنوبیترین منطقه در بوشهر است. همین موضوع باعث شد ما به فکر ساخت این مستند بیفتیم و گنجینههای این منطقه را به تصویر بکشیم.
این کارگردان در ادامه افزود: ما با سختیهای زیادی در طول ساخت این اثر رو به رو بودیم و برای دست یافتن به نتیجه بهتر، سه بار هم به بوشهر سفر کردیم. گرمای بسیار زیاد هوا در بوشهر باعث شد جلسات فیلمبرداری ما چند بار به تعویق بیفتد و در نهایت در پاییز موفق به انجام این کار شدیم.
مازیار فکری ارشاد هم در بخشی از صحبتهای خود پیرامون این مستند گفت: این مستند با توجه به اطلاعاتی تاریخی و جغرافیایی که درباره بوشهر و مناطق جنوب در اختیار مخاطب قرار می دهد، فیلم قابل توجهی است و مشخص است زحمت زیادی هم برای ساخت این مجموعه کشیده شده، اما معتقدم لحن گزارش گونه فیلم باعث لطمه زدن به کلیت فیلم شده است.
وی ادامه داد: در واقع این قضیه آنچنان که باید ذائقه مخاطب را برای دنبال کردن تحریک نمیکند و یک فاصله ذهنی بین او و اثر میاندازد که این یک آسیب است. فکر میکنم فیلمساز این گسست و فاصله را میبایست با یک سری طنازیهای سینمایی پر میکرد و به آن جذابیت میبخشید.
فرجی در پاسخ به انتقاد فکری ارشاد درباره لحن تک بعدی فیلمش هم گفت: قطعا همین بازیگوشیها است که میتواند یک کار را از تک بعدی بودن نجات دهد. اما این قضیه به همان نگاه اولیه ما بر میگردد که میخواستیم ثبت اثر کنیم و در قدم های بعدی اگر فی البداهه موضوع خاصی اتفاق افتاد، آن را به اصطلاح چاشنی کار کنیم که البته این اتفاق هم نیفتاد.
در پایان نیز هدیهای به رسم یاد بوداز طرف اکبر حر معاون پژوهشی مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی به کارگردان و منتقد این اثر اهدا شد.
ارسال دیدگاه