دلتنگی برای نینوا؛ روایتی از عاشقانی که امسال هم «لبیک»شان در حسرت ماند

از کجا بگویم؟

از چی بگویم ؟

از دلی که دلتنگ کربلا هست؟

یا از دلی که تنها آرزویش رفتن به کربلا در اربعین هست ؟؟

از دلی که سال ها منتظر رفتن به کربلا است و نمی‌شود یا بهتر است بگوییم آقا حسین (ع) مارا لایق نمی‌داند ؟آری رفتن به زیارت آقا لیاقت می‌خواهد که من ندارم که اگر لیاقت داشتم ،الان در کربلا ، نجف،سامرا بودم.

امسال هم باید از پشت قاب تلویزیون زیارت کنم 

من از پشت این قاب حسرت کسایی رو میخورم که عاشقانه در راه زیارت قدم بر میدارن .

از اینجا از پشت این قاب هزاران نفر دلشکسته،خسته و درمانده هستن و راه چاره را حسین(ع)می‌دانند.

سالها از شهادت حسین (ع )و یارانش می‌گذرد اما داغش هیچ وقت کهنه نمی‌شود و هرچه می‌گذرد پر‌رنگ تر میشود .

تنها حسین می‌تواند بدان فراخوان دادن میلیون ها نفر در یک روز برای او عزاداری کنند!

آری این است عشق به حسین (ع).

یا حسین (ع)!

یا اباعبدالله!

خودت می‌دانی که چقدر دلتنگم. خودت می‌دانی که این دل، هر شب با نام تو می‌تپد و هر صبح با یاد تو بیدار می‌شود.

یا حسین (ع) بطحاب که بیایم، خودت می‌دانی...

تنها تو می‌دانی که اینجا، پشت این قاب، چه شورهایی در سینه‌ها نهفته است. چه آه‌هایی که اوج می‌گیرد و چه اشک‌هایی که فرو می‌ریزد.

چه می‌دانم شاید امسال، در این اربعین، دری به رویم گشوده شود. شاید این اشک‌های حسرت، ودیعه‌ای برای سالی دیگر باشد، سالی که لایق دیدارت شوم.

تا آن روز، مرا از پشت این قاب بپذیر یا حسین (ع)...

چراغی که به راهت زنم، از توست؛

دلی که هوای تو دارد، از توست؛

مرا تا خودت راهی نباشد،

که هر راهی به غیر تو، خطاست.

التماس دعا...