پرستار؛ تندیس صبر و مرهم جان

در تقویم روزگار، روزهایی هستند که رنگ و بوی دیگری دارند؛ روزهایی که بهانه‌ای می‌شوند تا برای لحظه‌ای هم شده، درنگ کنیم و به آدم‌هایی بیندیشیم که در سکوت راهروهای سفید بیمارستان، معنای راستین عشق و ایثار را روی تخت‌های درد مشق می‌کنند. روز پرستار، تنها یک نام در تقویم نیست؛ بلکه تجلی‌گاه زیباترین واژه‌های انسانیت است؛ روز فرشتگانی زمینی که بال‌های مهربانی‌شان را بر بالین دردومندان می‌گسترانند و مرهمی بر زخم‌های تن و روان آدم‌ها می‌شوند.

وقتی شب‌هنگام، شهر در خوابی عمیق فرو می‌رود و همه‌چیز در سکوت مطلق قرار می‌گیرد، در گوشه‌گوشه‌ی این کره‌ی خاکی، چراغ اتاق‌های آی‌سی‌یو و بخش‌های مراقبت ویژه روشن است. در زیر نور کم‌فروغ این چراغ‌ها، قامت استوار پرستاری دیده می‌شود که بی‌مهابا و بی‌سروصدا، گام برمی‌دارد تا نگاهی نگران را آرام کند، دستی تب‌دار را تسکین دهد یا امیدی دوباره را به قلبی خسته ببخشد. این‌ها همان کسانی هستند که خستگی را خسته کرده‌اند؛ آدم‌هایی از جنس صبوری و ستاره، که معنای واقعی بودن در کنار دیگران را در سخت‌ترین لحظات زندگی معنا می‌کنند.

کار پرستار، فراتر از یک شغل یا وظیفه‌ی اداری است؛ هنر زیستن در میان رنج دیگران و لبخند زدن در اوج خستگی است. پرستار، هم‌راز بیمارانی است که جز نگاه مهربان او پناهی ندارند. او ساعت‌ها روی پا می‌ایستد، از استراحت و آرامش خود می‌گذرد تا نبض زندگی در وجود دیگری از حرکت نایستد. در نگاه یک پرستار، هیچ فرقی میان آدم‌ها نیست؛ او درد را می‌شناسد و درمان را با حوصله‌ای بی‌پایان، قطره‌قطره به رگ‌های زندگی تزریق می‌کند.

این حرفه، بیش از هر چیزی نیازمند قلبی بزرگ و دریایی است. قلبی که بتواند بار سنگین اندوه، اضطراب و گاه از دست دادن‌ها را به دوش بکشد و باز هم صبح فردا، با چهره‌ای گشاده و روحیه‌ای استوار بر بالین بیمار حاضر شود. پرستاران، آینه‌های تمام‌نمای فداکاری‌اند؛ کسانی که شاید نام بسیاری از آن‌ها در هیچ کتاب بزرگی ثبت نشود، اما یاد نگاه مهربان، دست تسکین‌دهنده و طنین آرام‌بخش گام‌هایشان، تا ابد در گوشه‌ی امن قلب انسان‌هایی که از مرگ و درد گریخته‌اند، زنده خواهد ماند .

امروز در روز پرستار، فرصتی است تا سر تعظیم در برابر این همه شکیبایی فرود آوریم. به دست‌هایی که مرهم زخم‌هایند، به چشمانی که شب‌ها بیدار می‌مانند تا آرامش را هدیه دهند، و به قلب‌های بزرگی که تپش زندگی را معنا می‌کنند، درود بفرستیم. روزتان مبارک ای دستیاران فرشتگان، ای آن‌که حضورتان در تاریک‌ترین لحظات تنهایی و درد، امن‌ترین پناه آدمیان است.