میراث سرخ ایستادگی؛ در رثای معمار اقتدار و خورشید هدایت

امروز، جهان ما کمی تاریک‌تر از دیروز است؛ انگار بخشی از روشنایی این سرزمین، با رفتن او، به همراهش برده شد. ما به او نه فقط به عنوان یک فرمانده، که به عنوان پناهگاهی برای ناامیدی‌هایمان می‌نگریستیم؛ او که با صلابت کلامش، به ما آموخته بود چگونه در برابر طوفان‌ها، سر را بلند نگه داریم.

حالا، در میان این جای خالی بزرگ، تنها چیزی که باقی مانده، میراث خونین و درخشان اوست؛ میراثی که با طنین جاودانش می‌گوید: «ایستادگی، تنها راه نجات است».

به امید دیدار، آقای  سرو ‌‌قامت ایران؛

به امید دیدار، معمار اقتدار و امنیت ایران! آقای صبور تنها و مظلوم مقتدر. به امید دیدار عزیز‌ من، ای تکیه‌گاه و پناه زیباترین لحظه‌های پرعصمت و پرشکوهِ تنهایی و خلوتِ ما.

خورشید هدایت، امروز در مداری دیگر می‌درخشد؛ مداری از نور و شهادت.

ای رهبر ما، ای که جاده‌ی حق را با خون دل و صلابت کلامت برای ما روشن کردی، وداع با تو، وداع با بخشی از روح این سرزمین است. اما جانی که در راه حق فدا شد، هرگز نمی‌میرد؛ او در میان کلماتمان، در تپش قلب‌های مخلص و در هر قدمی که برای عزت این ملت برمی‌داریم، زنده و جاری خواهد ماند.

رحمت و رضوان الهی بر تو باد، ای شهید بزرگ ملت.