پرچمی که بر زمین نمی‌ماند

در ادامه، یادداشت محمد سلیمی، رئیس مرکز امور بین الملل و مدارس خارج از کشور را می‌خوانید.

بعضی پرچم‌ها را نمی‌توان بر زمین انداخت؛ حتی اگر پرچمدار به آسمان رفته باشد؛ پرچمداران تاریخ، بیش از آنکه با آمدنشان شناخته شوند، با رفتنشان آزموده می‌شوند. آن روز که قامتشان از میان مردم رخت برمی‌بندد، نگاه‌ها به پرچمی دوخته می‌شود که بر دوش نسل‌های بعدی به امانت مانده است. 

پرچم اما زمین را نمی‌شناسد؛ همواره برافراشته می‌ماند و در دستان وارثان یک آرمان ادامه می‌یابد. صدای مردان الهی نیز چنین است؛ با خاموشی یک حنجره خاموش نمی‌شود، بلکه در هزاران کلاس درس، در نگاه روشن معلمان، در امید دانش‌آموزان و در ایمان ملتی که آرمان‌هایش را زندگی می‌کند، دوباره متولد می‌شود. شاید راز ماندگاری انقلاب‌ها نیز همین باشد؛ اینکه رهبرانشان روزی می‌روند، اما اندیشه‌شان از رفتن، نیرومندتر می‌شود.

رهبر شهید انقلاب از تبار مردانی بود که اندیشه‌شان از عمرشان بلندتر و افق نگاهشان از مرزهای جغرافیا وسیع‌تر بود. او ایران را تنها در گستره این سرزمین نمی‌دید؛ ایران را در قلب هر نوجوانی می‌دید که به هویت ایرانی ـ اسلامی خود افتخار می‌کند، در هر معلمی که چراغ دانایی را روشن نگه می‌دارد و در هر مدرسه‌ای که بذر ایمان، علم و امید را برای ساختن آینده‌ای روشن در جان نسل‌ها می‌کارد.

امروز اگرچه آن قامت استوار در میان ما نیست، اما راهی که ترسیم کرد، روشن‌تر از همیشه پیش روی ما قرار دارد؛ راهی که از کلاس‌های درس آغاز می‌شود، از مرزهای جغرافیا عبور می‌کند و به افق بلند تمدن نوین اسلامی می‌رسد.

در منظومه فکری ایشان، تعلیم و تربیت صرفاً مأموریت انتقال دانش نبود؛ مدرسه، نقطه آغاز تحول جامعه و کانون پرورش انسان تمدن‌ساز بود. آینده ایران نه آینده ایران، نه در منابع طبیعی و نه در انباشت امکانات مادی، بلکه در سرمایه انسانیِ مؤمن، دانا، خلاق و هویت‌مند رقم می‌خورد و معلم تنها آموزگار یک درس نیست؛ معمار شخصیت نسلی است که قرار است فردای ایران و جهان اسلام را رقم بزند و بار تحقق تمدن نوین اسلامی را بر دوش بکشد.

از همین منظر، رسالت مرکز امور بین‌الملل و مدارس خارج از کشور، ابعادی عمیق‌تر می‌یابد؛ مدارس جمهوری اسلامی ایران در خارج از کشور صرفاً مراکز آموزشی نیستند، بلکه پاسداران هویت ایرانی ـ اسلامی، پل‌های پیوند نسل‌های ایرانی با ریشه‌های فرهنگی و اعتقادی خویش و جلوه‌های ماندگار دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران به شمار می‌آیند؛ هر مدرسه ایرانی در آن سوی مرزها، پنجره‌ای است که فرهنگ، اخلاق، علم و حقیقت ایران را به روی ملت‌های دیگر می‌گشاید و نشان می‌دهد که آموزش و پرورش، مؤثرترین زبان گفت‌وگوی ملت‌هاست.

ما ایمان داریم که آینده ایران، از کلاس‌های درس آغاز می‌شود، از مرزهای جغرافیا فراتر می‌رود و در افق تمدن نوین اسلامی امتداد می‌یابد و هر مدرسه ایرانی، در هر نقطه از جهان، چراغی است که مسیر رسیدن به «ایران قوی» و تحقق تمدن نوین اسلامی را روشن نگاه می‌دارد. مادامی که این چراغ در دل معلمان، دانش‌آموزان و همه خادمان تعلیم و تربیت فروزان باشد، پرچم انقلاب نیز همچنان برافراشته خواهد ماند و راهی که با خون شهیدان آبیاری شده است، با عزمی راسخ، امیدی پایدار و ایمانی استوار ادامه خواهد یافت.

راه با رفتن پرچمداران متوقف نمی‌شود؛ بلکه در گام‌های استوار وارثان این اندیشه، در همت معلمان، در ایمان دانش‌آموزان و در مسئولیت‌پذیری خدمتگزاران این نظام، امتداد می‌یابد. پرچمی که روزی امام خمینی(ره) بنیانگذار کبیر نظام مقدس جمهوری اسلامی برافراشت و با هدایت حکیمانه رهبر شهید انقلاب، در میان سخت‌ترین طوفان‌ها استوار و سرافراز به اهتزاز درآمد، بر زمین نخواهد ماند و به دست فرزند خلف ایشان آیت الله مجتبی خامنه ای امروز نیز در مسیر همان آرمان‌ها، همان ایمان و همان استقامت ادامه خواهد یافت.

 این پرچم، میراث یک فرد نیست؛ امانت یک ملت است. امانتی که در دستان همه آنان که دل در گرو عزت ایران اسلامی، استقلال این سرزمین و آرمان‌های انقلاب دارند، با صلابت به پیش خواهد رفت.