امروز هوا تهران بوی دیگری می‌داد

مردم آمدند... نه برای تماشای یک مراسم، که برای زنده نگه داشتن آتشی که هرگز خاموش نشده است. جمعیتی که در هم آمیخته بودند، اما در یک هدف یکی بودند. وفاداری به آرمان‌هایی که با خون شهدا گره خورده و با ایمان مردم زنده مانده است.

در چهره‌هایشان، حسرت گذشته نبود؛ که امید آینده بود. در نگاه‌هایشان، ترس از فردا نبود؛ که اطمینان به قدرت «ما» بود. این بار دیگر تجدید میثاق نبود، بلکه فریاد رسای یک ملت بود که می‌گوید: «ما اینجا هستیم، باور داریم و ایستاده‌ایم.»

رهبر معظم انقلاب، حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، در میان این دریای متحرک ایمان، نه تنها یک رهبر، که نماد آن پایداری بودند. حضور پرشور مردم، ترجمان همان جمله‌  قدیمی بود: «ایستادگی، هنر ماست.»

این اجتماع، جشن پیوند دل‌ها با دیار ابدی. جشن اینکه هنوز هم، در دل طوفان‌ها، لنگرگاه امید، همین «وحدت» و «بصیرت» است.

تیرماه ۱۴۰۵، روز تکرار تاریخ عزت است. روزی که ایران، دوباره به جهان یادآوری می کند که چگونه می‌توان، با ایمان و اقتدار، سربلند و پیروز ماند.