کرج(پانا)_ از ایستگاههای مترو تا تهران، جریانی بیوقفه از مردمی که برای رسیدن به آخرین لحظات وداع با رهبر شهیدمان، با تمام توان در پی زمان میدوند.
کرج(پانا)_ از ایستگاههای مترو تا تهران، جریانی بیوقفه از مردمی که برای رسیدن به آخرین لحظات وداع با رهبر شهیدمان، با تمام توان در پی زمان میدوند.
کرج(پانا)- امروز، کاروان نسلها در سوگ مردی ایستاد که هرگز تصور نمیکردیم روزی، «وداع» را به جای «انتظار» بنشینیم. او که در طوفانترین روزهای این سرزمین، چون کوه ایستاد و هراس را از قامت این ملت زدود، حالا در واپسین نگاه، چهرهای ماندگارتر از تمام تصویرهای سالهای دور بر دیدهها نقش بست.
فردیس(پانا)- امروز زمان از حرکت ایستاد و خداحافظی در چشمهای ملت معنایی دیگر یافت. هر قطره اشکی که بر خاک این سرزمین مینشیند، حکایت سالها همراهی و رنج از دست دادن کسی است که سایهاش، پناه بیکران یک ملت بود. امروز ما نه تنها یک رهبر بلکه بخشی از روح خود را از دست دادهایم.
کرج(پانا)- وزیر ورزش و جوانان در مراسم وداع با قائد شهید امت، با تأکید بر نقش بینظیر رهبر فقید در تبدیل ایران به یک ابرملت، از عهد و پیمان جامعه ورزش برای افتخارآفرینی و خرسندی روح آن شهید والامقام خبر داد و گفت: ورزشکاران، مدالآوری را مهمترین انگیزه خود برای شادی دل رهبر شهید میدانستند.
کرج(پانا)- امروز، سیزدهم تیرماه ۱۴۰۵، هوا بوی دیگری میداد. بوی باران امید، بوی خاک وطن، بوی آن عهد پاک قدیمی که هنوز هم در رگهای این ملت میتپد.
کرج(پانا)- امشب، این شهر به اندازه تمام سالهای بودنش ساکت است؛ انگار خیابانها هم میدانند که فردا چه روز تلخی در انتظار سنگفرشهایشان است. برای ما که فردا در میان این جمعیت میایستیم، این فقط یک مراسم نیست؛ یک جور «قرار بیپایان» است.
کرج(پانا)- در حالی که تنها ۴۸ ساعت تا پایان روایت زندگی رهبر شهید باقی مانده بود، نگاهها به واپسین ساعات حیات او دوخته شد؛ ساعاتی سرنوشتساز که نهتنها پایان یک زندگی، بلکه آغاز شکلگیری روایتی ماندگار در حافظه تاریخی مردم به شمار میآید.
فردیس(پانا)- امروز نه فقط یک پیکر، که تمام اراده یک ملت در مسیر تشییع قرار گرفته است. امروز ایران با آخرین وداع با رهبری که در مسیر حق به مقصد شهادت رسید تاریخ را دوباره ورق میزند، وداعی میان خون و ایمان که تا ابد در یادها حک خواهد شد.
کرج(پانا)- اگر دلتنگی صدایی داشت، این روزها تمام شهر آن را میشنید. اگر بغض رنگی داشت، آسمان همین رنگ را به خود میگرفت. و اگر اشک میتوانست تاریخ بنویسد، بیشک از همین روزها آغاز میکرد؛ روزهایی که جهان، در انتظار یکی از تلخترین لحظههای وداع است.