روایت دلتنگی؛ پدری که در قلب‌ها ماندگار شد

می‌گویند وقتی ستاره‌ای از آسمان می‌افتد، تاریکی حکم‌فرما می‌شود؛ اما آن‌ها نمی‌دانند که برخی ستاره‌ها، برای فرو نشستن، از آسمان نمی‌آیند، بلکه برای جوانه زدن در خاک جان ما، فرود می‌آیند. او، نه یک رهبر که تنها در میان ما قدم می‌زد، بلکه نوری بود که راه را می‌شناخت. امروز، سکوت شهر، از فریاد ما بلندتر است. اما این سکوت، پایان یک داستان نیست؛ این سکوت، استراحتی است برای روحی که در میان آتش حق، به آرامش رسید. او رفت تا در هر تاریکی، یادآوری کند که چگونه باید ایستاد. او رفت تا از یک «نام»، به یک «راه» تبدیل شود. خداحافظ ای مرد روشن‌خیال؛ تو رفتی تا در قلب ما، جاودانه شوی.

شهادت، پایان یک مسیر نیست؛ بلکه نقطه عطف یک جاودانگی است. آنچه امروز با آن روبرو هستیم، نه یک فقدان، که یک شکوه است. دشمن، با هدف قرار دادن پیکر رهبر، گمان کرد که می‌تواند اراده‌ی یک ملت را با خود ببرد؛ اما او نمی‌دانست که شهادت، تنها راه تبدیل یک «رهبر» به یک «الگوی ابدی» است. او در اوج ایستادگی، به آغوش حقیقت پیوست. خون او، نه یک خون ساده، که مرکب تاریخ برای نوشتن فصل جدید مقاومت است. ما امروز تنها برای تسلیت نمی‌ایستیم، بلکه برای تجدید پیمان می‌ایستیم. رهبر ما در میان ما نیست، اما ایده‌ها، اراده‌ها و فریادهای عدالت‌خواهی او در هر وجب از این خاک، جاری و جاری‌تر است. راه، روشن است و خون، راهگشاست.

امروز، انگار تمام شهر، بی‌کس شده است. انگار آن پناهگاه امن، که همیشه با کلامش به ما آرامش می‌داد، ناگهان در میانه‌ی راه، به سوی آسمان پر کشید. دلتنگی برای او، فقط دلتنگی برای یک مقام نیست؛ دلتنگی برای آن نگاه پدرانه، برای آن صدا که در روزهای سخت، به ما می‌گفت ایستاده‌ایم.

ای رهبر شهید! ما دانش‌آموزان نسل آینده، راه شما را که ایثار، ازخودگذشتگی و ایستادگی بود، ادامه می‌دهیم و نمی‌گذاریم حتی یک قطره از خون پدر عزیزمان را دشمن غاصب پایمال کند.