ضیا الدین دری در گفت و گو با پانا:

​جشنواره ها جیب مان را پر می کند و گرین کارت می گیریم

​ضیا الدین دری با انتقاد از برگزاری جشنواره های متعدد سینمایی، گفت: نیت برگزاری جشنواره های متعدد را خیر نمی بینم. احساس می کنم افراد دارای دسترسی بیشتر به دنبال پر کردن جیبشان هستند تا گرین کارت آمریکا بگیرند و فرزندانشان را به کشورهای اروپایی بفرستند و خودشان در ایران درباره سینما حرف بزنند!

کد مطلب: ۶۵۷۰۳۸
لینک کوتاه کپی شد
ضیاالدین دری نویسنده و کارگردان سینما و تلویزیون در گفت و گو با خبرنگار فرهگی پانا درباره کارکرد و ضرورت های رگزاری جشنواره های متعدد موضوعی و عمومی در سینما بیان کرد: این جشنواره در کشورمان واقعا کارکردی ندارد. به نظرم برگزاری یک جشنواره بین المللی فیلم فجر در حوزه سینما کافی است و حتی جشن خانه سینما هم به نوعی هر ساله دارد نتایج این جشنواره را تکرار می کند.
وی افزود: اگر هدف جشنواره ها این است که نگاه تخصصی و موضوعی نسبت به آثار صورت بگیرد، این نتیجه محقق نشده است. زیرا آن ها عموما بعد از یک یا دو دوره، نگاه خود را به آرای جشنواره فیلم فجر نزدیک می کنند. البته در بخش خصوصی برگزاری جشن حافظ به ابتکار زنده یاد علی معلم قابل قبول و خوب است. اما بقیه جشنواره ها کارکردی ندارند.
کارگردان سریال «کیف انگلیسی» با اشاره به این که برگزاری جشنواره های متعدد به دلیل راضی نگه داشتن سلیقه های مختلف است، توضیح داد: به نظر می رسد جشنواره های مختلف امروز بساطی برای رسیدن به نتیجه دلخواه عده ای شده اند. در حالی که باید بدانیم در همه جشنواره ها چه بخواهیم و چه نه، سلیقه ای عمل می شود. حتی جشنواره فیلم کن هم خط و مشی خاص خود را دارد و بر اساس این خط فکری به هنرمندان جایزه می دهد. نه به این معنا که آثاری که در این جشنواره موفق نشده اند، کارهای خوبی نیستند. بنابراین اگر فیلمسازان ایرانی خط مشی سینمای کشور را که در جشنواره فیلم فجر متجلی است، قبول داشته باشند و متناسب با آن فیلم بسازند، حتما در دوره ای از فجر سیمرغ خواهند گرفت و بالاخره روزی داوران به ذائقه فیلمسازی شان جایزه می دهند. ضمن این که باید در نظر داشته باشیم هیچ جشنواره ای نتوانسته و نمی تواند ادعا کند برگزیده اش، لزوما برترین است. چنانچه دو سوم فیلم های برگزیده در جشنواره های فیلم فجر تاکنون در فروش و گیشه شکسته خورده اند. این یعنی این که مخاطبان سینما لزوما به فیلم های برگزیده از نگاه داوران فجر توجه نکرده اند.
دری همچنین خاطر نشان کرد: منظور من نفی جشنواره فیلم فجر یا سایر جشنواره ها نیست. بلکه تاکیدم بر خط مشی جشنواره هاست که با تعریف عموم مردم و جامعه از سینما همخوان نیست. اگر تا حدودی هم این طور باشد، تفاوت و فاصله زیاد است که باید بررسی و ایرادات رفع شود.
کارگردان «کلاه پهلوی» با انتقاد از نامگذاری و دسته بندی برخی جشنواره ها با عنوان ارزشی عنوان کرد: نقد دیگر من به نامگذاری هاست. آیا نامگذاری یک جشنواره به جشنواره ارزشی، به معنای بی ارزش بودن سایر فیلم ها و جشنواره ها است؟! یا مثلا جشنواره فیلم شهر که پولشویی کلان شهرداری برای تهیه صورت حساب و توجیه بخشی از اختلاس هاست، را چطور می توان به عنوان جشنواره ای تخصصی پذیرفت؟!
وی با اشاره به شرکت فیلم های تکراری در جشنواره های مختلف و تولیدات محدود سینما ادامه داد: فیلم های دفاع مقدس و... تعداد آثار قابل توجهی در طول سال ندارند. بنابراین با دو یا چند فیلم این حوزه در طول سال چگونه می تواند یک جشنواره برگزار کرد؟! یا در جشنواره فیلم کودک و نوجوان اصفهان فیلم هایی به بهانه کودکان و در واقع برای بزرگسالان ساخته می شود و اهداف مالی پشت پرده اش است. عده ای ضمن برگزاری آن پاداش و اضافه کار می گیرند، دستیار دبیر می شوند و اختتامیه ها و نمایش ها بی نظم است. مدعوین عجیب و غریب هستند و در نهایت افتضاحاتی به بار می آید.
این فیلمساز با اشاره به این که معمولا سعی می کند در جشنواره ها شرکت نکند، افزود: من به سختی می توانم جشنواره ها را تحمل کنم. محیطی بیگانه که به سختی نامش را می توانم سینما بگذارم. تنها یکسال در جشنواره فیلم کودک و نوجوان اصفهان شرکت کردم و احساس این را داشتم که در یک مراسم خیریه حضور دارم.
دری با بیان این که تاریخ به سهولت جشنواره های بدون کارکرد را حذف می کند، عنوان کرد: چهره های تاثیرگذار هنر به انتخاب مردم و با اقبال عمومی در جامعه ماندگار می شوند. شاید تنها از میان جشنواره ها رویداد در تاریخ باقی بماند. درست نظیر هنرمندان بسیاری که قبل از انقلاب فعالیت داشتند و تنها تعدادی از آن ها امروزه نام آورند.
وی با اشاره به راهکارهایی برای سازماندهی وضعیت جشنواره ها در کشور توضیح داد: اگر در طول سال جشنواره های متعدد از یک کانال رسمی سازماندهی و بودجه بندی شوند، رشد بزرگی را در تولید سینما شاهد خواهیم بود. هرچند به من گاهی اتهام بدبینی زده می شود، اما این حرف ها را برای تاریخ می گویم و درباره اش آیندگان قضاوت خواهند کرد. جشنواره ها هیچ گونه تاثیری ندارند به جز آن که دو یا چند نفر را فرد به زور و اجبار چهره کنند.
دری در پایان گفت: اگر هزینه برگزاری جشنواره ها در سینما سرمایه گذاری شود، بیکاری در سینما رفع و دایره رقابت، تنگ تر می شود. فیلم هایی که از فقر هزینه رنج می برند و در واقعیت فیلم نیستند و تصاویر متحرکی اند که در آپارتمان ضبط می شوند، ارتقا می یابند. این بودجه را می تواند در اختیار باتجربه ها گذاشت و نتایج بیشتری را دریافت کرد. البته این فرآیندی بلند مدت است که دست کم در ده سال آینده جواب می دهد. تعداد تولیدات سینمایی افزایش می یابد و رضایت عمومی از فیلم ها حاصل می شود. افکار بیشتری در سینما خودنمایی می کنند. افراد ایده های جدید خود را به سینما می آورند. اما انگار کسانی نمی خواهند چنین اهدافی محقق شود و مدام جشنواره راه می اندازند. من نیت برگزاری جشنواره های متعدد را خیر نمی بینم. احساس می کنم افراد دارای دسترسی بیشتر به دنبال پر کردن جیبشان هستند تا گرین کارت آمریکا بگیرند و فرزندانشان را به کشورهای اروپایی بفرستند و خودشان در ایران درباره سینما حرف بزنند! خودشان هم گرین کار بگیرند. همانهایی که در خانه سینما فعال اند و جشنواره و پول های دولتی هم در اختیارشان است! دو تابعیت دارند و می توانند به وقت لازم مهاجرت کنند.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار