یادداشت/

پیام‌های حضور ستارگان در ایران

خبرگزاری پانا: تفاوت «ستارگان فوتبال دنیا» با «ستارگان فوتبال ایران» همچون تفاوت «بنز» و «پیكان» است.

کد مطلب: ۳۹۰۲۳۸
لینک کوتاه کپی شد

سریال لذت‌نبردن از فوتبال همچنان ادامه دارد. تماشای استقبال دلسرد‌كننده هواداران ایرانی از بازی ستارگان فوتبال دنیا از قاب تلویزیون، واجد پیام‌ مهمی برای مدیران فوتبال ایران است كه این سال‌ها به روند نگران‌كننده فوتبال ایران بی‌تفاوت شده‌اند. -هرچند گوینده ورزشگاه اعلام كرده باشد ٥٠هزارنفر به استادیوم آمده‌اند- حالا دیگر بی‌تفاوتی در فوتبال ایران بی‌سابقه است، آن هم از سوی مدیرانی كه گویی سرنوشت فوتبال برای آنها اهمیتی ندارد. تفاوتی هم میان مدیران فدراسیون فوتبال و مدیران باشگاه‌های فوتبال نیست. تفكری كه بر فوتبال ایران حاكم است، هواداران فوتبال را هر روز ناامیدتر از قبل می‌كند؛ تفكری فاقد استراتژی، فاقد عشق، فاقد مسوولیت‌پذیری و فاقد برنامه‌محوری. همین می‌شود كه سرانه حضور هواداران در لیگ ایران به حدود هفت هزار نفر می‌رسد و حتی با حضور ستارگان سابق فوتبال دنیا، بازهم سكوها خالی است - نكته جالب اینجاست كه چند روز پیش همین ستارگان جهانِ فوتبال در بازی خیرخواهانه‌ای در ورزشگاه لیورپول بازی كردند و استادیوم پر از تماشاچی شده بود- چرا این سكوها و صندلی‌ها در ایران خالی‌ است؟

١-‌ تفاوت «ستارگان فوتبال دنیا» با «ستارگان فوتبال ایران» همچون تفاوت «بنز» و «پیكان» است. كارخانه بنز، معمولا شرایط خرید اتومبیل تولید خود را تبلیغ می‌كند و نیازی به تبلیغ كیفیت و استحكام محصولات خود ندارد. اما پیكان تا آخرین روزهای عمرش و پراید همچنان، در حال دفاع و اثبات خود هستند تا شاید موردتوجه جامعه مصرف‌كننده ایرانی قرار گیرند. تفاوت‌های فوتبالیست‌های ما و آنها هم همین‌گونه است. درحالی كه ستارگان فوتبال دنیا با كمترین تكلفی دور هم جمع شده‌اند، ده‌ها خبرحاشیه‌ای از اردوی «ستارگان ایرانی» منتشر شده است. فوتبالیست‌های ایرانی گویی همیشه باید طلبكار باشند، انگار «منتقد بالفطره» به‌دنیا آمده‌اند. فیگو و كارلوس و داویدز بی‌تكلف در ایران حاضر می‌شوند اما همراه با علی پروین، چندین و چند نفر حضور دارند؛ بازهم نوعی نمایشِ خسته‌كننده در ایران دیده می‌شود.

٢-‌ نفس برگزاری بازی دیروز، «خیرخواهانه» بود. قرار بود ستارگان فوتبال جهان كه همگی‌مان خاطره و نوستالژی زیادی با آنها داریم، به ایران بیایند تا مردم را به ورزشگاه‌ها بكشانند و از كنار فروش بلیت‌ بازی، مبلغی هم به‌حساب موسسات خیریه ریخته شود اما هواداران فوتبال بار دیگر بی‌اعتمادی‌شان را به رویه موجود نشان دادند، نتیجه؟ كمتر از بیست‌هزار نفر به ورزشگاه آزادی رفتند؛ برای مسابقه‌ای كه «خیرخواهانه» بودن آن شفاف نیست و حتی مشخص نشد بازی با ستارگانِ جهان به نفع بیماران ام‌اس هست یا سوءتغذیه ٦٠٠هزار كودك ایرانی زیر شش سال. كمترین اطلاع‌رسانی از اهداف خیرخواهانه این بازی و سازوكارش نشد و برگزاركنندگان گویی جز برداشتن «عكس‌ یادگاری»، برنامه‌ای برای آن نداشتند. گویی افكار ما هنوز هم با خلقیات‌مان سازگاری ندارد؛ درست مثل ماشین‌های ساخت كارخانه‌های خودروسازی‌مان كه ظاهری آراسته دارد و باطنی ضعیف و پر از نقص. نمایشِ نوعی «تظاهر»، لذت را از فوتبال و اهداف خیرخواهانه آن هم گرفته است. علت‌ را البته همه می‌دانیم...

٣- نگران‌كننده‌تر از عدم استقبال هواداران ایرانی، موضوع درآمدزایی تلویزیون ایران بود. سازمانی كه از شفافیت به‌دور است و حقِ فوتبال ایران را نمی‌دهد. صداوسیما بدون یك ریال هزینه برای این بازی، ویژه‌برنامه ٩٠ پخش می‌كند و بدون صرف هزینه‌ای، روبرتو كارلوس و سالگادو را به استودیو دعوت می‌كند و از رهاورد آن به آگهی‌های هرثانیه چهار میلیونی می‌رسید. دیروز هم روال همین‌ بود. صداوسیما فوتبال را پخش كرد و حقِ فوتبال در این پخش جایی نداشت. حداقل برای مسابقه‌ای كه خیرخواهانه تعریف شده بود و البته شعار مدیران ایرانی هم همیشه اخلاق‌مداری است، می‌شد متفاوت عمل كرد. آیا بخشی از این پول حق بیماران ام‌اس و كودكان ایرانی نبود؟

علی عالی - دبیر ورزشی روزنامه اعتماد و سردبیر مجله دنیای فوتبال

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار