یک جشنواره امید با هنرنمایی دختران ایران زمین
خبرگزاری پانا: یک جشنواره پر از شور و حال، پر از بمب انرژی و پر از دخترکانی که با هزار و یک رنگ امید و شادمانی از سرتاسر کشور چون ستاره هایی زیبا و پر نور کنار هم گرد آمده اند، آسمان نیشابور میزبان این ستاره ها شده است.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا؛ جشنواره مسابقات هنری دانش آموزان سراسر کشور، که سی و دومین دوره خود را پشت سر گذاشت عرصه حضور گل هایی از دامان پرچین و رنگارنگ ایران زمین شده بود. عرصه ای برای نمایش دوباره ی هنر ایرانی. نیشابور در بستر شهر گرم و هنر پرور، شهری در دامنه بینالود، شهر قلمدان های مرصع دخترانی از سرزمین پهناور ایران را میزبان شده است که یاد گرفته اند دیگر گونه ببینند بشنوند و خلق کنند تا این موج خروشان حاصل یک سال فعالیت و تلاش خود را در کنار هم به تماشا نشسته و بیشتر بیاموزند و در آخر با امیدی نوشکوفا و قلمه زده شده به سرزمین های شان بازگردند و شکوفه های هنرشان را با عزمی جدید آبیاری کنند.
از افتتاحیه تا اختتامیه اردوگاه شهید رجایی، سالن توانیر، سالن عطار دانشگاه آزاد اسلامی، سالن ادیب، سالن وکیلی، سالن خیام و کاروانسرای شاه عباسی با شور و حال دیگری رو به رو بود. انرژی و نشاطی که دانش آموزان به این شهر آورده اند در این سالن ها که محل نمایش آثار و هنرنمایی شان بود و محل برپایی کارگاه ها و فعالیت های عضو عضو این جشنواره به زیبایی هرچه تمام تر به چشم می خورد. اگر غافل بودی از این اتفاق با حرارتی که در حضورشان حس می کردی پی می بردی که این نخبگان هنرمند آمده اند سبزی جنگل های گیلان، استواری دماوند، خروش خزر، آرامش خلیج همیشه فارس، عظمت البرز و سبلان، صفای هرمزگان، غرور خوزستان، هنر اصفهان، تمدن شیراز و ... را با تمام آنچه در توان دارند فریاد بزنند. باور می کنی آینده در دستان این هنرمندان است.
سالن بزرگ توانیر در روز اختتامیه بستری می شود از شکوفه زدن دانه هایی که یک سال از جوانه زدنشان می گذرد. رتبه ها خوانده می شود و صدای جیغ و فریاد به هوا می رود. به پهنای صورت اشک می ریزند و جشن می گیرند شادمانی های شان را. از هر نقطه ایران زمین یک گروه با یک رنگ و لباس به روی سن می روند و چه زیبا کنار هم می نشینند این رنگارنگ بودن گویش ها، پوشش ها و هنرمندی این ساکنان ایران زمین. دبیران هر بخش (هنرهای دستی و تجسمی، هنرهای نمایشی و هنرهای آوایی) از هنرمندی دانش آموزان در عرضه هنرهای شان با افتخار سخن می گویند و هرکدام تحسین می کنند آثاری را که فراتر از انتظار بوده اند. داوران بیانیه می خوانند و مسوولان باافتخار سخن می رانند. همه امید دارند به وجود این نازنینان و امید دانش آموزان روزنه ای است که آبیاری می شود از وعده و وعیدها... امید که به بار بنشیند نهال های هنرشان در گوشه گوشه ی خاک این سرزمین. اینجا در فاصله ای نزدیک با مشهد مقدس و بارگاه ملکوتی امام هشتم تمام حاضران در این سالن تمام قد سلام می کنند به امام مهربانی ها و هزاران دعا برای این عزیزان...
اینجا ایران، نیشابور، اردوگاه شهید رجایی؛ دیگر سکوت حکم فرما شده است و پارچه ای که پهن شده بود برچیده شده تا سال دیگر باز حضورشان را جشن بگیرند. در این چند روز پارچه ای چهل تکه و زیبا بر روی این اردوگاه بزرگ گسترده شد و دختران سرزمین من با لبانی خندان و انرژی و نشاطی سرشار بر روی این پارچه رنگین نقشی از هنرشان را چینه می زدند. هر نقطه آوایی وسرودی برپا بود هنوز بر روی سر در هر سالن نام یک شهر و استان خودنمایی می کند از اندرون هر اتاق نوای شیرین و گویش های زیبای این دختران نوازش گر گوش ها بود. سوغاتی که از دیار خود همراه کرده اند هنری است که با جان و دل پروریده با خود عجین کردند و حال به شهرهای شان بازگشته تا با امید حمایت شدن و فراموش نشدن روزهایی دیگر را تا جشنواره بعدی در تلاش باشند.
زهرا صفایی
ارسال دیدگاه