به بهانه پخش سریال ˝مدینه˝
نزول مهم ترین دغدغه جامعه کنونی نیست
خبرگزاری پانا: نزول در حالی به عنوان سوژه محوری سریال مدینه انتخاب شده است که می توان گفت بسیاری از مفاهیم و مضامین روز دیگر نیز می توانست دست مایه سریال سازی برای یکی از پرمخاطب ترین مقاطع زمانی تلویزیون قرار گیرد.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا؛ شاید از زمان پخش اولین سریال مناسبتی تلویزیون در شب های ماه مبارک رمضان یک دهه و اندی بیشتر نمی گذرد. اما پروسه ساخت اثار مناسبتی در این سال ها به یکی از برنامه ریزی های جدی تلویزیون برای این مقطع زمانی تبدیل شده است. چنانچه از مدت ها قبل برای آن هدف گذاری صورت می گیرد و کارگردانان و عوامل سریال مشخص می شوند.
اگرچه شروع ساخت مجموعه های نمایشی همیشه به دقیقه نود و به اصطلاح لب به لب با آنتن موکول می شود، اما دست کم می توان برخی از کارگردان ها را در ربودن گوی سبقت مناسبت سازی آن هم برای شبکه ای خاص موفق تر پیش بینی کرد. سیروس مقدم از جمله این افراد است که معمولا سالی دو یا سه کار از وی روی آنتن می رود! این کارگردان بعد از سال ها تجربه دیگر مهارت بالایی در چگونه بهتر پیش بردن پروژه و رج زنی برای رساندن به پخش دارد. نوروز امسال سومین سری از سریال پایتخت را از این کارگردان شاهد بودیم و حالا نیز تنها با گذشت سه ماه از آخرین سریال او مدینه به کارگردانی اش از شبکه یک سیما پخش می شود.
سریال شبکه یک سیما برای ماه رمضان امسال نیز همچون سال های گذشته دارای درون مایه ای دراماتیک و حتی تراژیک است. کشمکش میان آدم های داستان و گره هایی که یکی پشت دیگری در داستان طرح شده و در هم پیچ می خورند. نزول محور اصلی داستان مدینه است همچون سریال تاثریا که دو سال پیش به کارگردانی سیروس مقدم به پخش رسید. مدینه نیز همچون ثریا قهرمان زن داستان است که با بازی پریوش نظریه خردمندانگی را به خوبی القا می کند. این بازیگر با استفاده از سکوت ها و تعلیق های خود در برخورد با موقعیت های ناآشنا، متعارض و آزاردهنده نگاه متفکرانه نقش را القا کرده و برتری اندیشه و تصمیماتش را ناخواسته به رخ می کشد. می توان گفت سایر بازیگران نیز در جایگاه خود از پس ایفای نقش هایشان به خوبی بر آمده اند.
انتخاب مهرداد صدیقیان به عنوان جوانی رام با انگیزه هایی به سمت طغیانگری انتخاب به جایی بوده است. زیرا میمیک و چهره او بازی آرامی را طلب می کند اما می توان رگه هایی از سرکشی را نیز به نوع بازی او تزریق کرد. شبنم مقدمی نیز که همزمان سریال هفت سنگ از شبکه سه را روی آنتن دارد، در اینجا کاملا متفاوت ظاهر شده است. روحی اگرچه زنی عاصی، کینه توز و بد اقبال است اما در روند داستان رفته رفته تعدیل می یابد و حس مادرانه اش بر بسیاری از عواطف سرکشانه غلبه می کند. مقدمی به خوبی توانسته است این پویایی نقش را به تصویر کشیده و فداکاری های زنانه یک شخصیت برای فرزندش را که در مسیری نادرست جریان دارد، القا کند.
آناهیتا افشار در نقش هانیه بازی می کند. این بازیگر که اولین تجربه همکاری اش با سیروس مقدم به سریال رستگاران برمی گردد، در ابتدای داستان فردی حساس، آسیب پذیر و کم طاقت نشان داده شد اما در ادامه با شدت گرفتن مشکلات و پیچیده شدن ماجراهای و رویدادهای قصه به پختگی رسید. تا جایی که همپای همسر خود برای حل مشکلات تلاش می کند و این تغییر مسیر در بازی او نیز به خوبی نمود یافته است.
دوربین روی دست تکنیک دلخواه سیروس مقدم در تازه ترین اثر وی نیز پرکاربرد است و نماهایی خاص از زاویه های کور، به تصویرکشیدن سوژه ها از نماهای بالا به پایین یا پایین به بالا بسته به موقعیت و جایگاهشان در قصه، حضور شات های اضافی، ریتم تند تصویرها و ... همگی از المان های سبک کاری سیروس مقدم و گروه اوست و در این کار هم مورد استفاده قرار گرفته است.
سریال مدینه را می توان اثری موفق در برجسته کردن آسیب های نزول خواری دانست. چنانچه محوریت قصه نیز بر همین مفهوم بنا شده است و به تمامی مشکلات و گره ها نیز در پی همین اتفاق دامن زده می شود. این سریال ضدقهرمان دوست داشتنی مثل بهمن دارد که برای مخاطب منفور جلوه نمی کند و می توان او را بیش از ضد قهرمان یک فریب خورده دانست.
با این وجود می توان گفت بسیاری از مفاهیم و مضامین روز دیگر نیز می توانست دست مایه سریال سازی برای یکی از پرمخاطب ترین مقاطع زمانی تلویزیون قرار گیرد. نزول مبتلا به زیادی دارد اما پدیده ای نوظهور و لاینحل نیست. آسیبی است که با بروز آسیب های اجتماعی دیگر این روزها از متن زندگی اجماعی به حاشیه رانده شده و برجسته کردن آن فراموشی و دغدغه مندی نسبت به سایر مسائل مهم اجتماعی را به حاشیه می راند.
ارسال دیدگاه