روایت بیست و چهارسالگی پانا

سازمان دانش‌آموزی جمهوری اسلامی، حال‌وهوای متفاوتی داشت؛ راهروها دیگر نه فقط یک فضای اداری، که میعادگاه خاطراتِ بیست و چهار سال تکاپو بودند. امروز پانا، این رسانه برخاسته از دلِ مدارس، بیست و چهارمین سال  عمرش را جشن گرفت.

وقتی به تقویم نگاه می‌کنیم، شاید ۲۴ سال فقط یک عدد باشد، اما اینجا در قلبِ سازمان دانش‌آموزی، این عدد رنگ  «تجربه» دارد. امروز روز مرور مسیری بود که از یک ایده ساده در دل آموزش و پرورش شروع شد و حالا به صدای رسا و مطالبه‌گر  دانش‌آموزان  ایران تبدیل شده است.

در جشن امروز، خبری از فضای سنگین و خشک اداری نبود. اینجا بیشتر به دیداری دوستانه شبیه بود؛ جایی که نسل‌های مختلف خبرنگاران پانا، از آن‌هایی که سال‌ها پیش قلم به دست گرفتند تا نوجوانانی که تازه شوق خبرنویسی در چشمانشان می‌درخشد، دور هم جمع شدند تا «بودن» را جشن بگیرند.

صحبت‌های، رنگ «آینده» داشت. آنچه در سازمان دانش‌آموزی طنین‌انداز بود، نه فقط یادآوری گذشته، که تأکید بر این حقیقت بود که پانا، «مدرسه» است؛ مدرسه‌ای که کلاس درسش در دلِ جامعه است و مشق  شبش، آگاهی‌بخشی.

کیکِ بیست و چهار سالگی پانا در حالی بریده شد که در فضای سازمان دانش‌آموزی، حسِ خوش «تداوم» موج می‌زد. این جشن، امضایِ یک تعهد  بیست و چهار ساله بود؛ تعهدی که به نوجوانان این سرزمین آموخت، صدایشان شنیدنی است و قلمشان، قدرتِ تغییر دارد.

پانا بیست و چهار ساله شد؛ همچنان پرشور، همچنان دغدغه‌مند و همچنان صدای  بلند  نسلی که برای فردای ایران، مشق  آگاهی می‌کند.