ایران خانه‌ من است و من وطنم و آسمانش را دوست دارم

وطنم را وقتی شمالش می‌بارد، جنوبش پر از گرد و غبار است، شرقش آفتاب می‌گیرد و غربش سپیدی برف می‌پوشاند دوست دارم و می‌دانم روزی که روح ما از این خاک مقدس جدا شود در آسمان‌هایش پرواز خواهد کرد.

ایران وطن من، جایی که در آن متولد شده‌ام و شهرها و روستاها و خیابان‌هایش خانه‌ من است. ایران جایی است که اولین روزها و زندگی‌ام را در آن سپری کرده‌ام.

وطن تنها یک سرزمین نیست، ریشه‌ایست که در جان ما تنیده است و خاک وطن، گنجینه‌ای از خاطره‌ها، عشق‌ها و فداکاری‌ها است. هموطن یعنی کسی که با تو یک دل دارد، یک آرزو، یک سرگذشت، آزادی وطنش گران‌بها‌ترین میراثیست که نسل‌ها برای آن جنگیده‌اند هیچ چیز به اندازه هوای وطن،حتی اگر غبار آلود باشد، برای دل آرامش بخش نیست.

کسی به عمق نگاه تو میرسد؟ هرگز کسی به نیمه‌ راه تو میرسد؟ هرگز به اعتقاد و شجاعت؛ مگر سید علی کسی به گرد سپاه تو میرسد؟ هرگز

مردم، همیشه نور خدا منجلی می شود در سینه‌ای که مملو از هر ولی می‌شود من افتخار می‌کنم. آری خدا کند جانم فدای سید مجتبی شود.