امام محمدباقر از سمت مادر سبط امام حسن (ع) و از طرف پدر سبط امام حسین (ع) است

امام محمد باقر (ع)، پنجمین امام شیعیان، یکی از کلیدی‌ترین شخصیت‌های تاریخ اسلام هستند که نقش محوری در شکل‌گیری ساختار علمی و فقهی مذهب ایفا کردند. لقب «باقرالعلوم» که بر ایشان اطلاق می‌شود، به معنی شکافنده علوم، نشاندهنده دانش بی‌کران ایشان در علوم مختلف است.ایشان با شکافتن لایه‌های پیچیده دانش، راه را برای نسل‌های بعدی، فقها و دانشمندان هموار کردند.

ایشان با استفاده از سلاح علم بر جریان‌های فکری انحرافی غلبه کردند و به ما آموختند دانش قدرتمند‌ترین ابزار برای حفظ حقیقت است.از امام نقل شده است که مصافحه کردن کدورتهاى درونى را از بین میبرد و گناهان دوطرف را همچون برگ درختان در فصل خزان، میریزد .

امام باقر (ع) در صدقات و بخشش و آداب اسلامى مانند دستگیرى از نیازمندان و تشییع جنازه مؤمنین وعیادت از بیماران و رعایت ادب و آداب و سنن دینى , کمال مواظبت را داشت و می‌خواست سنتهاى جدش رسول الله (ص) را عملا در بین مردم زنده کند و مکارم اخلاقى را به مردم تعلیم نماید .

در روزهاى گرم براى رسیدگى به مزارع و نخلستانها بیرون میرفت , و باکارگران و کشاورزان بیل میزد و زمین را براى کشت آماده می‌ساخت، آنچه از محصول کشاورزى که با عرق جبین و کدیمین، به دست می‌آورد در راه خدا انفاق می‌فرمود .

بامداد که براى اداى نماز به مسجد جدش رسول الله ( ص ) میرفت، پس از گزاردن فریضه، مردم گرداگردش جمع می‌شدند و از انوار دانش و فضیلت او بهره‌مند می‌گشتند.