باغبان رویاها

زمینی که ما، یعنی دانش‌آموزان، بودیم، شاید در ابتدا خشک، سفت، و بی‌حاصل به نظر می‌رسید. اما شما با عشقی بی‌پایان، با حوصله‌ای که در نگاهتان موج می‌زد و با دستان پر از دانه‌های گران‌بهای دانش و معرفت، شروع به کاشتن کردید. هر کلمه درس، هر جمله نصیحت، هر نگاه پر مهرتان، دانه‌ای بود که در اعماق وجود ما کاشته شد و منتظر شکفتن ماند.

شما دانه‌ها را آبیاری کردید؛ با صبوری بی‌انتهای خود در برابر پرسش‌های بی‌پایان ما، با حوصله در برابر تکرار اشتباهاتمان. شما نور بودید؛ با تشویق‌هایتان، با تأییدهایتان، با نشان دادن مسیر درست، نور امید را در دل تاریک تردیدهایمان روشن کردید.

شما از جوانه‌های کوچکی که گاهی در برابر باد سختی‌ها و سرمای ناامیدی، می‌خواستند پژمرده شوند و از بین بروند مراقبت کردید. سختی‌ها و مشکلات ما، چون آفات مزاحم، باغ ذهن و روان ما را تهدید می‌کردند؛ اما شما با دانش عمیق و تجربه‌ گران‌بهایتان، چون یک باغبان ماهر، آن‌ها را از سر راهمان برداشتید و اجازه ندادید به ریشه‌ی رویاهایمان آسیب بزنند.

امروز که می‌بینم رویاهایم، دانه‌هایی که شما کاشتید، در حال جوانه زدن و قد کشیدن هستند، با تمام وجودم به عظمت کار شما پی می‌برم. به ثمر نشستن این رویاها، حاصل زحمات بی‌دریغ شماست؛ حاصل آن همه تلاش شبانه‌روزی، آن همه جان کندن برای شکوفایی باغ وجود ما. شما تنها به فکر گل دادن باغ خودتان نبودید؛ شما تمام همّ و غمّتان، شکوفا شدن گل‌های باغ شاگردانتان بود.

گاهی در سکوت باغ اندیشه‌ام، از خود می‌پرسم: چه کسی جز یک باغبان عاشق و فداکار، می‌تواند چنین صبور باشد؟ چنین ایثارگر؟ چنین چشم‌انتظار ثمره کارش؟ شما منتظر شکفتن استعدادهای ما بودید، منتظر به بار نشستن تلاش‌هایتان در وجود ما. و امروز، ما داریم به ثمر می‌نشینیم؛ نه فقط برای خودمان، که برای ادای دین به شما، باغبان عزیز رویاهایمان.

این روز، روز تمام باغبان‌هایِ بزرگ زندگی ماست؛ کسانی که رویاهای کوچک ما را در دل خود کاشتند، از آنها مراقبت کردند، و به ما آموختند که چگونه خودمان، باغبان باغ پرثمر زندگی خویش باشیم. باغبان شما، بی‌شک، بهترین و ماندگارترین باغبان بود.

روز معلم مبارک… روز شما که باغبان بودید، و دانه‌ی رویا را در دل خشک ما کاشتید، و امروز شاهد ثمر دادنش هستیم.