چهلمین شبِ بی‌تابی؛ بی‌تاب میناب

سی و هفت شب از روز شوم آغازین جنگ گذشت؛ روزی که ددمنشان تاریخ، با قلبی مملو از کینه و نفرت، آسمان آرام میناب را با بانگ شوم موشک‌هایشان دریدند و بر دل مدرسه‌ ابتدایی شجره طیبه، زخم عمیقی نشاندند. در آن بعد از ظهر سیاه، ۱۸۵ کودک معصوم، لبخند کودکی، امید آینده و شور زندگی را در دل آغوش گرم خانواده‌هایشان جا گذاشته و پر کشیدند. هر کدام، ستاره‌ای بودند که زودتر از موعد، خاموش شدند؛ اما نور یادشان، تا ابد در دل آسمان ایران خواهد درخشید.

امروز، در آستانه چهلمین شب فراق، شهر میناب در غم فرزندان پرپر شده‌اش، بی‌تاب است. کوچه‌ها، خانه‌ها، و قلب تک‌تک مردمانش، با خاطره‌ آن فرشتگان کوچک، زنده است. 

این پویش، صرفاً یادبودی از یک واقعه‌ تلخ نیست؛ بلکه نمادی از مقاومت تاریخ‌ساز ملت ایران است. در برابر جنایت جنگی دشمن است. مردم میناب، با عشق و اتحاد، پاسخی کوبنده به این جنایت می‌دهند. "بی‌تابی" آنان، نه از سر ضعف، که از عمق عشق به وطن و فرزندانش نشأت می‌گیرد. این بی‌تابی، بذر مقاومتی است که در دلِ تاریخ کاشته می‌شود و نسل به نسل، برای دفاع از ارزش‌های انسانی و وطنی، آبیاری خواهد شد.

بی‌تاب میناب، یادآور آن است که حتی در تلخ‌ترین لحظات، روح بلند ایرانی، تسلیم سختی‌ها نمی‌شود و با هر زخمی، استوارتر و باصلابت‌تر از پیش، به راه خود ادامه می‌دهد. این پویش، پیام روشنی دارد: ما فرزندان خود را فراموش نخواهیم کرد و یادِ آنان، چراغ راه مقاومت ما خواهد بود.