میناکاری ظروف ،ترکیبی از لطافت نقوش و سختی تحمل حرارت است

لیلا محمدی، هنرمند میناکار اصفهان درگفت‌وگو با خبرنگار پانا با اشاره به جزئیات دقیق و فنی فرآیند تولید  ظروف مصرفی  مینا کاری شده گفت: «این ظروف موفق به کسب ویژگی های چون ضد خش بودن، قابل شست‌وشو بودن و ثبات رنگ شده است، ویژگی های که مستقیماً از سختی فرآیند تولید ناشی می شوند.»

وی ادامه داد:«فرآیند خلق یک اثر میناکاری با انتخاب دقیق مواد اولیه آغاز می‌شود. کار با شکل‌دهی ظریف ورقه‌های مسی به قالب‌های مورد نظر (مانند بشقاب، گلدان یا قندان) شروع می‌شود. دقت در این مرحله بسیار حیاتی است؛ زیرا هرگونه نقص در شکل‌دهی اولیه می‌تواند در مراحل بعدی خود را نمایان سازد و ظروف اولیه خلق می‌شوند.»

وی افزود: «پس از مرحله شکل‌دهی، نوبت به لعاب‌کاری می‌رسد. لعاب سفید به عنوان بستر نقاشی بر روی مس نشانده می‌شود. سپس، ظروف برای تثبیت این بستر وارد کوره می‌شوند. خانم محمدی تأکید کرد که دمای این کوره به طور دقیق روی ۹۰۰ درجه سانتی‌گراد تنظیم می‌شود. این دما نقشی کلیدی در ذوب شدن و تثبیت لعاب بر روی سطح مس ایفا می‌کند.»

لیلا محمدی تصریح کرد:«مرحله بعدی، اوج هنر و دقت هنرمند است. تزئین سطح لعاب سفید با استفاده از رنگ‌های معدنی. این رنگ‌ها که پایداری شیمیایی بالایی دارند، با ظرافت تمام بر روی بستر آماده شده نقش می‌بندند. پس از اتمام طراحی، این آثار برای آخرین بار در کوره‌ای با دمای مجدد ۹۰۰ درجه پخته می‌شوند. این پخت نهایی، باعث می‌شود مولکول‌های رنگ با لعاب پیوند خورده و رنگ‌ها به طور دائم و غیرقابل تغییر بر روی ظرف جا بیفتند.»

محمدی در پایان اظهار کرد:«که این سخت‌گیری‌های فنی، به‌ویژه در کنترل دما و استفاده از مواد اولیه خالص، صرفاً برای زیبایی نیست، بلکه محصول نهایی را از یک شیء زینتی صرف فراتر برده و به یک محصول مصرفی، ماندگار و کاملاً کاربردی تبدیل می‌کند که می‌تواند در طول سال‌ها زیبایی خود را حفظ کند. این خصوصیات ممتاز، هنر مینا را به عنوان نمادی اصیل و ماندگار در صنایع دستی ایران تثبیت می‌کند.»