شعر؛ آخرین پناهگاهِ تأمل در عصرِ سلطه تکنولوژی

 مریم اسلامی در گفت‌وگویی تفصیلی با پانا تشریح ریشه‌های پیوند عمیق خود با دنیای واژه‌ها، نیشابور را به عنوان زادگاهِ شعرخیز خود، سرچشمه اصلی شکل‌گیری نگاه شاعرانه‌اش دانست. او با اشاره به تأثیر اقلیم فرهنگی خراسان اظهار کرد: «من در سرزمینی متولد شدم که خاک آن با شعر عجین است. حضور اسطوره‌های شعر ایران، عطار و خیام در این شهر، تنها یک واقعیت تاریخی نیست؛ بلکه بخشی از زیست‌بوم ماست. در چنین بستری، شعر نه یک هنرِ دور از دسترس، که جزیی از متن زندگی مردم است.»

 

این شاعر کودک و نوجوان با اشاره به نقش سنت‌های خانوادگی در پرورش ذوق ادبی‌اش افزود: «در دورهمی‌های شبانه خانوادگی ما، سنتِ چهاربیتی‌خوانی جایگاه ویژه‌ای داشت.  تکرارِ این آیین در دوران کودکی، ناخودآگاهِ مرا با موسیقی کلمات و وزنِ شعر آشنا کرد. در واقع، پیش از آنکه علمِ عروض را بیاموزم، وزنِ شعر را با جان و گوش خود درک کرده بودم.»

اسلامی در بخش دیگری از این گفتگو گفت: «امروزه نوجوانان ما در یک "مسابقه بزرگ" گرفتار شده‌اند؛ مسابقه‌ای که توسط رسانه‌ها، اپلیکیشن‌ها و فضای مجازی طراحی شده و فرصتِ هرگونه تأمل را از آن‌ها ربوده است. همه چیز روی دورِ تند قرار دارد و این وضعیت، انسان را از درنگ کردن و نگاه کردن به عمقِ پدیده‌ها دور می‌کند. در این میان، شعر تنها پناهگاهی است که مخاطب را به ایستادن و فکر کردن فرا می‌خواند.»

مریم اسلامی تصریح کرد: «هنرمندی که برای کودک یا نوجوان دست به قلم می‌برد، رسالت سنگینی بر دوش دارد. شرطِ نخست برای برقراری ارتباط، شناخت عمیقِ سلیقه، نیازها و دغدغه‌های این نسل است. تا زمانی که شاعر نتواند به جهانِ ذهنیِ نوجوان نزدیک شود و از زاویه دیدِ او به جهان نگاه کند، اثرش هرگز به جانِ مخاطب نمی‌نشیند. ما باید بتوانیم دنیا را از دریچه چشمِ آنان ببینیم.»

این شاعر در پایان افزود: «اگرچه شاید بتوان گفت شاعری با اولین ابیاتی که روی کاغذ می‌آید آغاز می‌شود، اما این مسیر به هیچ نقطه پایانی نمی‌رسد. من در تمام سال‌های فعالیتم دریافته‌ام که هر روز نسبت به روزِ قبل، درکی تازه‌تر و عمیق‌تر از جهان شعر پیدا می‌کنم. گویی هر روزِ این مسیر، کشفِ لایه‌ای پنهان از واقعیت است که پیش‌تر از درکِ آن عاجز بودم. شاعری، ایستادن در متنِ جاریِ خلقت و هر روز نو شدن است.»