بیست فروردین: روز شهادت آموزگار و دلیرمرد تاریخ

شادتِ این بزرگمرد، تنها در جسارتِ حضور، که در عمقِ نگاهِ نافذش متجلی بود؛ نگاهی که بی‌پروا به تماشایِ صلابت می‌نشست و آینه‌دارِ شکوهِ انسان‌هایی شد که در راهِ حق، از جانِ خویش گذشته بودند. او با قلم و دوربین، حماسه‌نامه‌ای از ایثار نگاشت که تا ابد در صحیفه‌ی فرهنگِ این سرزمین، چونان ستاره‌ای درخشان بر تارکِ تاریکی خواهد درخشید؛ چرا که او حقیقتی را روایت می‌کرد که در بطنِ جانش ریشه دوانده بود.

آن‌چه آوینی را از دیگران متمایز می‌ساخت، نه هنرِ کلام، که طنینِ صادقانه‌ی روحش در آفاقِ بلندِ بصیرت بود. او بزرگ‌مردی بود که در میانه‌ی طوفان‌های سهمگین، تکیه‌گاهِ معنا و امید باقی ماند و با روحی سرشار از تعهد، مرزهایِ باریکِ میانِ ماده و معنا را درنوردید. میراثِ او نه تنها در آثارش، بلکه در تک‌تکِ واژه‌هایی است که با خونِ دل، بر صفحه‌ی تاریخِ معاصرِ ایران حک کرده است.

سرانجام، این دلیرمردِ قصه‌ی ما که تمامِ عمرِ خویش را در جست‌وجویِ حقیقت سپری کرده بود، در بیستمین روز از فروردین‌ماه سال ۱۳۷۲، هنگامی که برای ثبتِ روایتی نو از حماسه‌هایِ ماندگار، همراه با گروهِ خویش به منطقه‌ی عملیاتیِ «فکّه» همان سرزمینی که یادآورِ والفجرِ مقدماتی بود سفر کرده بود، بر اثرِ انفجارِ مین، به ندایِ حق لبیک گفت و پیکرِ خاکی‌اش را به سویِ افلاکِ بی‌کرانِ ابدیت پرواز داد.