نام زینب، یعنی زینت پدر

مدینه در شبی مهربان، میزبان نوری شد که نامش زینت خانه علی (ع) گشت. زینب (س) آمد؛ دختری که از همان آغاز، بوی صبر و شجاعت و مهربانی می‌داد. او در دامان فاطمه (س) قد کشید و در سایه عدالت علی (ع) آموخت که زن می‌تواند هم عاطفه باشد و هم کوه.

اما کربلا، میدان آزمون بزرگ او شد. آنجا که خیمه‌ها می‌سوخت و زخم‌ها زبان باز می‌کردند، زینب (س) نه فقط خواهر، که پرستار کاروان عشق بود. دستانش مرهم زخم‌های تن بود و کلامش تسکین دل‌های شکسته. او با ایمان، زخم ها را شفا می داد و با ایستادگی، امید را به رگ‌های خسته می‌ریخت.

در ویرانه‌های شب، کنار کودکان بی‌قرار و بیماران بی‌پناه، او مادر آنها بود . اشک را پشت لبخند پنهان می‌کرد و می‌گفت: «خدا با ماست.» پرستاری او فقط درمان نبود؛ حضور بود، فداکاری بود، و صدای حق در سکوت درد.

امروز، روز پرستار با نام او گره خورده است. هر پرستاری که در راهروهای بیمارستان قدم می‌زند، در دل شب بیدار می‌ماند و زیر ماسک، لبخندی مهربان را پنهان می‌کند، امتداد همان دستان است. آن‌ها زخم‌ها را می‌بینند، اما امید را باور دارند.

کار پرستار آسان نیست؛ دیدن درد است و لبخند زدن، خستگی است و ایستادن. پرستاران، مانند زینب (س)، در سخت‌ترین لحظه‌ها بیمار را تنها نمی‌گذارند. سفیدی لباسشان، پرچم رحمت است و مهربانی‌شان، پناه دل‌های بی‌قرار.

پس در این روز، هم میلاد بانوی صبر را گرامی می‌داریم و هم زحمات پرستاران عزیز را ارج می نهیم .

باشد که صبر زینب (س) همراهتان باشد و هر بیماری، در نگاه مهربان شما طعم آرامش را بچشد.