شصت سال در جاده، برای رسیدن به یک لبخند

به گزارش روابط عمومی کانون، حامد علامتی در این یادداشت با عنوان «شصت سال در جاده، برای رسیدن به یک لبخند» از تلاش مربیان شاغل و پیش‌کسوت مراکز سیار کانون پرورش فکری قدردانی کرده و بر استمرار و تقویت فعالیت این مراکز تأکید کرده است.

متن کامل یادداشت مدیرعامل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان به این شرح است:

پانزدهم مهر، روز مراکز سیار کانون، در شصتمین سالگرد آغاز فعالیت کتابخانه‌های سیار، فرصتی است برای پاسداشت راهی که مقصد آن، رسیدن کتاب، فرهنگ و فرصت شکوفایی به کودکان و نوجوانان ایران بوده است؛ راهی که از سال ۱۳۴۵ گشوده شد و با همت نسل‌های پی‌درپی مربیان و همکاران کانون ادامه یافت.

در این شصت سال، کتابخانه‌های سیار به دیدار کودکانی در روستاها، میان عشایر و محله‌های کم‌برخوردار رفته‌اند؛ کودکانی که فاصله و دشواری دسترسی، میان آنان و کتابخانه‌های ثابت قرار گرفته است. در امتداد این راه، کتاب به دست کودکی رسیده، قصه‌ای شنیده شده، پرسشی جوانه زده و استعدادی مجال بروز یافته است.

عدالت فرهنگی در این مسیر، معنایی روشن دارد: هر کودک، هر کجا که زندگی می‌کند، حق دارد بخواند، بیندیشد، بیافریند و توانایی‌های خود را بشناسد. کم‌جمعیت بودن یک روستا، از این حق نمی‌کاهد. مسئولیت ما، فراهم‌آوردن دسترسی مستمر و باکیفیت، با برنامه‌ریزی سنجیده و بهره‌گیری درست از امکانات است.

در قلب این خدمت فرهنگی، مربی کانون حضور دارد؛ انسانی که دشواری راه را به جان می‌خرد و با شناخت جهان کودکان، کتاب و قصه و هنر را به تجربه‌ای زنده تبدیل می‌کند. او همراه کشف و آفرینش کودکان است و با حضور منظم و صبورانه‌اش، اعتماد می‌سازد. برای کودکی که آمدنش را انتظار می‌کشد، این حضور معنایی عمیق دارد: کسی علاقه‌ها و پرسش‌های او را جدی می‌گیرد و به وعده دیدار وفادار می‌ماند.

این دیدارها، مجال شنیدن صدای کودکان نیز هست؛ فرصتی تا قصه‌های سرزمین خود را روایت کنند، بنویسند، بیافرینند و در شکل‌دادن به فعالیت‌ها سهم بگیرند. فرهنگ بومی، تجربه‌های زندگی و نگاه تازه آنان، به این همراهی غنا می‌بخشد.

پاسداشت چنین تلاشی، مسئولیت کانون را برای پشتیبانی از مربیان، تأمین وسایل نقلیه ایمن و مناسب و تجهیز کتابخانه‌های سیار به منابع و امکانات متناسب با نیاز کودکان بیشتر می‌کند. استمرار این راه، به همت مربیان و همراهی مسئولانه مجموعه کانون وابسته است.

از مربیان شاغل و پیشکسوت، همکاران و همه همراهان محلی این کتابخانه‌ها صمیمانه قدردانی می‌کنم؛ انسان‌هایی که سال‌ها در جاده مانده‌اند تا کودکی در انتهای یک جاده نماند.

شصت سال گذشته است و هنوز این تصویر زنده است: مربی کانون در راه است و کودکی چشم‌انتظار رسیدن اوست.

و تا وقتی کودکی چشم به جاده دارد، این مسیر ادامه خواهد داشت.