در گفتوگو با پانا:
هلیا امامی: سریالهای خانوادگی میتوانند زبان کودکان و نوجوانان و والدین را به هم نزدیک کنند
از «لالایی» تا «اکسیر»؛ قصههایی که کودک و مادربزرگ را کنار هم مینشانند
تهران (پانا) - هلیا امامی با تأکید بر ظرفیت آثار خانوادگی در ایجاد ارتباط میان نسلها گفت: «اکسیر» در قالب قصهای کمدی و فانتزی، تفاوت زبان و نگاه نسلهای مختلف را به تصویر میکشد و تلاش میکند همه اعضای خانواده را با خود همراه سازد.
هلیا امامی، بازیگر مجموعه تلویزیونی «اکسیر» در گفتوگو با پانا درباره اهمیت ساخت سریالهایی برای همه اعضای خانواده گفت: یکی از ویژگیهای مهم تلویزیون، گستردگی مخاطبان آن است. این رسانه در نقاط مختلف کشور دیده میشود و میتواند بدون محدودشدن به گروه سنی خاصی، با طیف متنوعی از مردم ارتباط برقرار کند.
وی افزود: بارها برایم پیش آمده است افرادی نام واقعی مرا نمیدانستند، اما با نام شخصیتی که در یک مجموعه تلویزیونی ایفا کرده بودم صدایم میزدند و ابراز محبت میکردند. این تجربه نشان میدهد شخصیتهای یک سریال تا چه اندازه میتوانند در ذهن مخاطبان باقی بمانند و با زندگی روزمره آنها پیوند بخورند.
امامی با تأکید بر نقش فرهنگی آثار نمایشی اظهار کرد: من به ظرفیت فرهنگسازی تلویزیون اعتقاد دارم. وقتی یک رسانه مخاطبانی از نسلها و گروههای مختلف دارد، میتواند در کنار سرگرمی، بر نگاه، رفتار و روابط افراد نیز تأثیر بگذارد. البته این مفاهیم زمانی مؤثرترند که در دل یک قصه جذاب مطرح شوند و شکل مستقیم و شعاری پیدا نکنند.
این بازیگر ادامه داد: موضوعاتی مانند رابطه پدر و دختر، فاصله میان نسلها و شیوه گفتوگوی اعضای خانواده، ظرفیت زیادی برای تبدیلشدن به قصه دارند. نویسنده میتواند با بهرهگرفتن از نظر روانشناسان و مشاوران، چنین موضوعاتی را دقیقتر بررسی کند و سپس آنها را در قالب یک روایت نمایشی و سرگرمکننده به مخاطب ارائه دهد.
«اکسیر» تفاوت نسلها را وارد قصه کرده است
بازیگر «اکسیر» یکی از ویژگیهای این مجموعه را توجه به زبان نسل جدید دانست و عنوان کرد: نوجوانان و جوانان امروز اصطلاحاتی را به کار میبرند که ممکن است برای والدینشان ناآشنا باشد. حتی من که از نظر سنی فاصله زیادی با نسل جدید ندارم، معنای بعضی از این اصطلاحات را نمیدانم.
وی افزود: گاهی همین تفاوت زبانی باعث ایجاد سوءتفاهم میشود و پدر یا مادر نمیداند فرزندش دقیقاً چه منظوری دارد. «اکسیر» این تفاوتها را با زبان طنز و در قالب موقعیتهای نمایشی نشان میدهد. در نتیجه، والدین با ادبیات نسل جدید بیشتر آشنا میشوند و فرزندان نیز میتوانند نگاه نسلهای پیش از خود را بهتر درک کنند.
امامی توضیح داد: به نظرم این شیوه، یکی از شکلهای تأثیرگذار فرهنگسازی است؛ اینکه بدون سخنرانی و آموزش مستقیم، دو نسل را به شناخت بهتری از یکدیگر برسانیم. یک اثر خانوادگی میتواند هم لحظاتی مفرح ایجاد کند و هم موضوعی برای گفتوگوی اعضای خانواده در اختیارشان بگذارد.
وی درباره فضای «اکسیر» بیان کرد: این مجموعه در فضایی کمدی و فانتزی روایت میشود، اما هدف آن فقط خنداندن مخاطب نیست. سازندگان تلاش کردهاند قصهای بسازند که همه اعضای خانواده بتوانند آن را دنبال کنند و هرکدام با بخشی از شخصیتها و موقعیتهای داستان ارتباط بگیرند.
از کودک خانواده تا مادربزرگ، همه «لالایی» را میدیدند
امامی با اشاره به تجربه حضور خود در سریال «لالایی» گفت: بعضی خانوادهها در ابتدا تصور میکردند این مجموعه صرفاً برای کودکان ساخته شده است؛ بهویژه اینکه داریوش فرضیایی در آن حضور داشت. اما با پیشرفت قصه متوجه شدند که «لالایی» برای همه اعضای خانواده حرف دارد.
وی در بیان خاطرهای از مواجهه با مخاطبان این مجموعه افزود: در سفری به شیراز، هنگام صرف صبحانه در هتل، خانوادهای را دیدم و دختر کوچک آنها مرا با نام شخصیتم صدا زد. اعضای آن خانواده گفتند ابتدا تصور میکردند با اثری کاملاً کودکانه مواجهاند، اما پس از تماشای قسمتهای بعد، از کودک خانواده تا مادربزرگ، همگی سریال را دنبال کرده بودند.
این بازیگر ادامه داد: شنیدن این حرف برایم بسیار ارزشمند بود، زیرا نشان میداد مجموعه توانسته است نسلهای مختلف را کنار یکدیگر بنشاند. یکی از ویژگیهای آثار این گروه نیز همین است که کار را فقط برای کودک، نوجوان یا بزرگسال نمیسازند؛ بلکه خانواده را بهعنوان مخاطب اصلی در نظر میگیرند.
همکاریای که به یک رابطه خانوادگی تبدیل شد
امامی درباره همکاری با گروه سازنده «لالایی» و «اکسیر» اظهار کرد: حدود ۱۵ سال است در سینما و تلویزیون فعالیت میکنم و در این مدت با گروههای بسیاری همکاری داشتهام که برایم محترم و عزیز هستند؛ اما این گروه ویژگی متفاوتی دارد و اعضای آن به معنای واقعی شبیه یک خانواده شدهاند.
وی افزود: ما معمولاً میآموزیم که برای مدتی وارد یک پروژه شویم، با گروهی همکاری کنیم و پس از پایان فیلمبرداری از یکدیگر خداحافظی کنیم؛ اما رابطه اعضای این گروه به پایان یک پروژه محدود نمیشود. همچنان از یکدیگر خبر میگیرند و پیوندی صمیمانه میانشان برقرار است. همین فضای خانوادگی در کیفیت همکاری و حالوهوای اثر نیز تأثیر میگذارد.
روایتی از همراهی داریوش فرضیایی با کودکان بیمار
این بازیگر در ادامه به فعالیتهای اجتماعی داریوش فرضیایی اشاره کرد و گفت: مدتی بود دوست داشتم به دیدار کودکان بیمار بروم، اما احساس میکردم شاید از نظر روحی توان مواجهه با آن فضا را نداشته باشم. این موضوع را با آقای فرضیایی در میان گذاشتم و از ایشان خواستم یکی از دفعاتی که به عیادت کودکان میروند، همراهشان باشم.
امامی ادامه داد: حضور ایشان به من قدرت بیشتری داد. از لحظه ورود به بیمارستان با لبخند، شوخی و مهربانی تلاش میکردند کودکان را خوشحال کنند. حتی در مواجهه با کودکانی که شرایط دشواری داشتند، با انرژی وارد اتاق میشدند و فضایی متفاوت برای آنها به وجود میآوردند. دیدن این ارتباط برای من بسیار تأثیرگذار بود.
وی با بیان اینکه مخاطبان صداقت رفتار هنرمند را تشخیص میدهند، افزود: داریوش فرضیایی سالهای زیادی از زندگی و فعالیت حرفهای خود را صرف کودکان کرده است. این همراهی از دل میآید و برای نمایش یا جلب توجه نیست. به نظرم یکی از دلایل محبوبیت و ماندگاری او نیز همین صداقت، مهربانی و دوری از حاشیه است.
امامی تصریح کرد: رفتار اجتماعی یک هنرمند میتواند بدون آموزش مستقیم برای مخاطبان الهامبخش باشد. وقتی کودکان میبینند هنرمند محبوبشان به عیادت بیماران میرود و برای خوشحالکردن دیگران وقت میگذارد، با ارزش توجه و کمک به دیگران آشنا میشوند.
این بازیگر در پایان گفت: «اکسیر» برای من تنها یک تجربه بازیگری نیست، بلکه ادامه همکاری با گروهی است که خانواده، ارتباط با مخاطب و تأثیر فرهنگی آثارش را جدی میگیرد. امیدوارم این مجموعه بتواند نسلهای مختلف را کنار یکدیگر بنشاند و با زبان طنز و قصهای شیرین، زمینه گفتوگو و شناخت بیشتر میان آنها را فراهم کند.
فاطمه آبروش
ارسال دیدگاه