در گفتوگو با پانا:
روایت محمد نوروزی فرسنگی از محفلهای شعر با رهبر شهید؛ او خودِ شعر بود
در روزهایی که مصلی تهران به صحنه امتداد شعر و وداع تبدیل شده است، کلمات دیگر صرفاً برای خوانده شدن نیستند؛ برای روایت کردن یک نسبتاند. «آخرین دیدار» در امتداد محافل شعرخوانی سالهای گذشته در حسینیه امام خمینی(ره) و برنامههای هنری، اینبار با شکلی بیوقفه و بدون میزبان، تا ۱۴ تیرماه ادامه دارد؛ رویدادی که بیش از ۲۵۰ شاعر از سراسر کشور را در یک جریان پیوسته شعرخوانی گرد هم آورده است.
در میان این حضور ممتد، محمد نوروزی فرسنگی، متولد ۱۳۶۴ و از شاعران حاضر در این محفل، در گفتوگو با پانا از تجربهای میگوید که به باور او، تنها در فاصله یک دیدار رسمی خلاصه نمیشود، بلکه در زیست و نگاه او به «شعر» معنا پیدا کرده است.
وی با اشاره به حضور خود در دیدارهای شاعران با رهبر شهید،گفت: « اگرچه در چند نوبت در این دیدارها حضور داشتم و حتی یکبار در سال ۹۱ شعرخوانی کردم اما آنچه برایم در این تجربهها برجسته شده، فراتر از مواجهه رسمی با شعر بوده است.»
محمد نوروزی فرسنگی اظهار کرد: «برای توضیح نسبت ایشان با شعر و درکشان از شاعران، باید در میان انواع شعرای حاضر در آن جلسات سخن گفت.حضرت آقا «شعر» بودند و شعر امروز نیز در بسیاری از سوژهها و موضوعات، به نوعی به ایشان گره خورده است؛ تا جایی که به گفته او، این روزها و در فاصله ۴۸ ساعت، حجم قابل توجهی از شعرها بیوقفه درباره ایشان خوانده میشود.»
این شاعر در ادامه سخنانش تأکید کرد: «شاید آنچه برایش بیش از همه جذاب بوده و به ظاهر هم بیربط به فضای شعر به نظر برسد، شیوه نماز خواندن ایشان است. نوروزی فرسنگی با تأکید بر این نکته میگوید نماز ایشان، شکل گفتوگو و مناجاتشان با خدا، برای او تصویری عمیق و ماندگار ساخته است.»
وی تصریح کرد:«رهبری چنان عاشقانه نماز میخواندند که تا امروز هیچ شعری را با آن میزان از عشق و حضور تجربه نکرده ام. نوروزی فرسنگی تأکید میکند که برای درک این حس، باید انسان از نزدیک شاهد آن حضور و کیفیت عبادت میبود.»
ارسال دیدگاه