در گفتوگو با پانا مطرح شد
سینمای دینی اگر از دل باور بیاید، شعار نمیشود؛ «دلشکسته» روایت یک اعتقاد بود
تهران (پانا) - علی روئینتن، کارگردان سینما با اشاره به تجربه ساخت فیلم «دلشکسته» معتقد است پرداختن به مفاهیم دینی در سینما زمانی اثرگذار است که از شناخت، تجربه و باور شخصی هنرمند شکل بگیرد، نه از نگاه شعاری.
نسبت دین و هنر، یکی از موضوعاتی است که همواره در سینمای ایران محل بحث بوده است. آنهم وقتی یکی از چالش بر انگیز ترین موضوعات در ساخت فیلم، ساخت فیلمهایی با محوریت مذهبیست. علی روئینتن، کارگردان و نویسنده سینما، در این گفتوگو با بیان دیدگاه های خود درباره سینمای دینی، از تجربه ساخت فیلم «دلشکسته»، نگاهش به مفهوم باور در هنر، جایگاه زن در روایتهای مذهبی و مسیری که در فیلمسازی دنبال کرده میگوید.
روئینتن در این گفتوگو میگوید فیلمساز باید پیش از هر چیز به اندیشه و باور خود وفادار باشد و کیفیت اثر را بر هر معیار دیگری ترجیح بدهد. در مطلب ذیل میتوانید مصاحبه پانا با این کارگردان شناخته شده را بخوانید.
ساخت آثار دینی و اعتقادی در سینمای ایران همیشه با چالشهایی همراه بوده است. نگاه شما به این موضوع چیست؟
دینداری در ایران کار سادهای نیست، اما باید اول ببینیم از دین چه تعریفی داریم. انسان بدون دین هم میتواند زندگی کند، حتی میتواند لذت هم ببرد، اما وقتی به شناخت میرسد، دین برایش معنا پیدا میکند.
خیلی از آدمها اعتقاد دارند، اما شاید اسم اعتقادشان را ندانند. مهم این است که آدم به چه چیزی متوسل میشود و این باور چطور در رفتار او خودش را نشان میدهد.
من فکر میکنم هر انسانی به اندازه خودش از این چشمه برداشت میکند. یکی بیشتر، یکی کمتر؛ مهم این است که آن باور در عمل دیده شود.
فیلم «دلشکسته» برای شما چه جایگاهی دارد؟
«دلشکسته» برای من فقط یک فیلم نبود. یک روایت از یک باور بود. من در این فیلم دنبال این نبودم که چیزی را به مخاطب تحمیل کنم، بلکه میخواستم یک تجربه انسانی بسازم.
من همیشه وقتی فیلمنامه مینویسم، به بازیگران فکر میکنم. درباره «دلشکسته» هم از ابتدا بازیگرها در ذهنم بودند. بیتا بادران، شهاب حسینی و خسرو شکیبایی از همان زمان در ذهن من بودند.
اما چیزی که مردم کمتر میبینند این است که پشت یک فیلم فقط بازیگر نیست. یک گروه بزرگ پشت اثر ایستادهاند؛ از طراحی صحنه و تدوین تا آهنگسازی، صداگذاری و فیلمبرداری. همه اینها کنار هم یک اثر را میسازند.
بعد از ساخت فیلم چه اتفاقی افتاد؟
این فیلم مدتی توقیف شد. اول سر و صدای زیادی ایجاد شد، بعد کمکم نگاهها تغییر کرد. من دنبال رکورد و عدد نیستم. اصلاً کمیت برایم مهم نیست، کیفیت مهم است.
من دوست ندارم فیلمی بسازم که فقط یک عدد به کارنامه اضافه کند. برای من مهم است که یک اثر چیزی برای گفتن داشته باشد.
شما در صحبتهایتان درباره زن و جایگاه او هم نگاه ویژهای دارید. کمی این دیدگاهتان را توضیح دهید.
من آرزوی ساخت فیلم حضرت زینب(س) را دارم. به نظرم خیلیها هنوز نقش زن را درست نفهمیدهاند.
ما خیلی چیزها را از حضرت زهرا(س) یاد گرفتهایم و حضرت زینب(س) کسی است که حماسه کربلا را روایت کرد. اگر حضرت زینب(س) نبود، روایت کربلا شکل دیگری پیدا میکرد.
زن در نگاه من فقط یک تصویر کلیشهای نیست. زن میتواند راوی بزرگ تاریخ باشد. باید اجازه داد زنان تاثیر واقعی خودشان را نشان دهند.
با توجه به تجربههایی که داشتید، مسیر فیلمسازی برای شما چطور بوده است؟
من از اول دنبال این نبودم که کارهای معمولی انجام بدهم. نمیتوانم فیلمی بسازم که فقط شبیه کارهای دیگران باشد.
فیلمهایی که میسازم شاید همیشه برای همه خوشایند نباشد، اما من نمیتوانم چیزی را که باور ندارم بسازم.
هر کسی که اندیشه خودش را دنبال کند، ممکن است با مخالفت روبهرو شود. من در تئاتر، نوشتن و فیلمسازی این را تجربه کردهام.
اما هنوز معتقدم باید مسیر خودت را بروی.
ارسال دیدگاه