کارگردان اپیزود «اکنون بیچهرگان» از مجموعه «سرو، سپید، سرخ» در گفتوگو با پانا:
«اکنون بیچهرگان»؛ روایت قهرمانان نادیده در دل جنگ
یک شب تا صبح در تهرانِ جنگزده؛ قصهای خیابانی با حالوهوای مستند/ از شغلهای دیدهنشده تا قهرمانان واقعی؛ روایتی متفاوت در «سرو، سپید، سرخ»/ وقتی بیچهرهها، قهرمان قصه میشوند/ «اکنون بیچهرگان»؛ نگاهی رئالیستی با چاشنی حماسه/ سهم سینما در روزهای جنگ؛ روایت مردمانی که کمتر دیده میشوند
تهران (پانا) - دانش اقباشاوی، کارگردان اپیزود «اکنون بیچهرگان» از مجموعه «سرو، سپید، سرخ» با اشاره به مضمون این اثر گفت: این اپیزود تلاشی است برای روایت زندگی و نقشآفرینی قشرهایی از جامعه که با وجود تأثیرگذاری بالا، کمتر دیده میشوند و در بزنگاههای حساس، حضوری مؤثر اما بیادعا دارند.
دانش اقباشاوی در گفتوگو با پانا درباره جزئیات این اپیزود گفت: «قصه «اکنون بیچهرگان» در یک بازه زمانی محدود، از یک شب تا صبح، در فضای خیابانی شهر تهران روایت میشود. داستان در دل موقعیتهای پرتنش و با استفاده از فضای واقعی شهر، خرابهها و تجمعات شکل گرفته و تلاش دارد حالوهوایی نزدیک به واقعیت و مستندگونه را به مخاطب منتقل کند.»
وی با اشاره به ویژگی متمایز این اثر افزود: «مهمترین تفاوت این اپیزود، فضای خیابانی و نزدیکی آن به واقعیت است. در این کار، از عناصر مستندگونه و لوکیشنهای واقعی بهره گرفتهایم تا روایت، باورپذیرتر و ملموستر باشد و مخاطب بتواند ارتباط نزدیکتری با قصه برقرار کند، لازم به ذکر است بی چهرگان رمانی از آقای علیرضا محمودی است.»
این کارگردان درباره انتخاب سوژه گفت: «قهرمان این داستان از میان مشاغلی انتخاب شده که در جامعه فراوان هستند اما کمتر به آنها پرداخته میشود. در همین روزهای جنگ نیز از این قشر شهید داده شده، اما کمتر درباره آنها صحبت شده است. به همین دلیل تلاش کردم شخصیتی را به تصویر بکشم که نماینده همین «بیچهرهها» باشد؛ افرادی اثرگذار که دیده نمیشوند، اما نقش مهمی در جامعه دارند.»
اقباشاوی درباره نگاه خود به روایت این اثر توضیح داد: «سعی کردیم با نگاهی رئالیستی و در عین حال با لحنی حماسی، داستان را پیش ببریم؛ روایتی که هم به واقعیت نزدیک باشد و هم بتواند حس ایثار و فداکاری را منتقل کند.»
وی در ادامه با اشاره به شرایط تولید این اثر در روزهای جنگ گفت: «از همان ساعات ابتدایی آغاز جنگ، به همراه جمعی از دوستان فیلمساز تلاش کردیم در میدان حضور داشته باشیم؛ از ساخت مستند و کلیپ گرفته تا حضور در فضاهای مختلف شهری. وقتی پیشنهاد ساخت این اپیزود مطرح شد، بهصورت داوطلبانه آن را پذیرفتیم تا بتوانیم در حوزه تخصصی خود، نقشی ایفا کنیم.»
این کارگردان افزود: «در چنین شرایطی، شاید برخی فعالیتهای معمول متوقف شود، اما در مقابل، احساس مسئولیت در افراد شکل میگیرد. هرکسی تلاش میکند در حوزه خود مؤثر باشد و برای ما نیز سینما، ابزار این کنشگری بود.»
اقباشاوی درباره تجربه شخصی خود از ساخت این اثر بیان کرد: «واقعیت این است که در چنین روزهایی، کمترین کاری که میتوان انجام داد، تولید یک اثر هنری است. اگر توانایی حضور در حوزههایی مانند امدادگری یا فعالیتهای میدانی وجود داشت، قطعاً آنها اولویت داشت، اما ما با توجه به تخصص خود، تلاش کردیم در حوزه سینما و رسانه، سهمی داشته باشیم.»
وی ادامه داد: «در روزهای جنگ، ممکن است برخی افراد احساس کنند که فقط نیروهای نظامی یا کادر درمان در حال فعالیت هستند و دیگران نقشی ندارند، اما به نظرم هرکس در جایگاه خود میتواند مؤثر باشد. ما نیز تلاش کردیم با تولید این اثر، برای مخاطبان کاری انجام دهیم و در این مسیر بیتفاوت نباشیم.»
این کارگردان در پایان گفت: «اکنون بیچهرگان تلاشی است برای دیده شدن انسانهایی که معمولاً در حاشیه قرار دارند، اما در بزنگاههای تاریخی، نقشهای مهمی ایفا میکنند. امیدوارم این اثر بتواند بخشی از این واقعیت را به تصویر بکشد و مورد توجه مخاطبان قرار بگیرد.»
فاطمه آبروش
ارسال دیدگاه