از نقد زندگی ماشینی تا انسان و حسرت‌هایشانیمیشن کوتاه «مجموعه‌دار»

انیمیشن کوتاه «مرغ‌سانان» با رویکردی خلاقانه، در زمانی اندک، به نقد زندگی ماشینی و یکدست شدن و شبیه شدن در جوامع صنعتی و ماشینی می‌پردازد.  شخصیت‌ها مرغ‌هایی هستند که در یک مرغ‌داری مکانیزه روزگار را می‌گذرانند و بی آنکه بدانند، در انتظار ذبحند.

یک اشتباه فانتزی ساده، تعلیقی جذاب به وجود می‌آورد و وضعیت به ظاهر آرام و یکدست مرغ‌ها بهم می‌ریزد. این بر هم‌ریختگی را فیلمساز با علائم و نشانه‌هایی طنز آمیز (اما تراژیک) نشانمان می‌دهد.

«مرغ سانان» بدون کلام است و جهان آن، مشخص نیست. این وجه، اثر را تبدیل به انیمیشنی قابل درک برای همه مخاطبان کرده است. تماشاگری که خود را قربانی صنعت و ماشینیسم می‌بیند و ممکن است دیر یا زود، قربانی یک اشتباه سیستماتیک یا سرنوشت محتوم (به عنوان قربانی) شود.

پایان «مرغ‌سانان» قابل پیش بینی نیست و در یک پایان غافلگیرکننده و مناسبِ مضمون این انیمیشن کوتاه، بیننده با حیرت مواجه می شود. فیلمساز به خوبی جهان معنا را با فانتزی و طنز پیوند زده و از تلخی معنای نهفته در فیلم کاسته است.

در «مجموعه دار» فیلمساز جوان، به زندگی و تنهایی انسان می‌پردازد. شخصیت اصلی زنی است که پایش را از دست داده، او در رویاها و گذشته زندگی می‌کند و با این خلا کنار نیامده است.

در اتاقی مخفی، گذشته را دوباره برای خود احیا کرده و می‌کوشد، کمبودش را فراموش کند. فیلم بر اساس تنهایی و اندوه زن پیش می‌رود و رابطه او با جوان فروشنده مغازه کفش فروشی، پیش می رود و به پایانی پر ابهام می رسد.

در حالی که به نظر می‌رسد فروشنده، مهر زن را باور کرده و نقص او را پذیرفته، زن در تنهایی و در کنار لباس‌هایی که روزی روی صحنه می پوشیده محاصره شده، آیا او قدرت خروج از بحران را دارد و می‌تواند به دنیای جدید پا بگذارد.

مهسا شجاع در «مجموعه‌دار» بدون استفاده از کلام، حرکت کرده، این محدودیت باعث شده فیلمساز به جزئیات بیشتر بپردازد، به آواهای آرام و موسیقی‌ها و حرکت‌های دوربین که حساب شده و هنرمندانه هستند. طراحی صحنه و لباس در «مجموعه‌دار» بسیار حرفه ای و قابل توجه است. «مرغ‌سانان» و «مجموعه‌دار» تولید مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی هستند.