به یاد کودکان بی‌گناه دبستان شجره طیبه میناب

ای کاش می‌شد با کلمات، دردی را که سنگینی‌اش بر دلمان نشسته، بیان کرد. ای کاش می‌شد با شعر، یاد و خاطره‌ی شما عزیزان را در دل‌ها جاودانه کرد. اما چه بگویم از شما، ای گل‌های پرپر میناب، ای دانش‌آموزانی که در اوج کودکی و نوجوانی و در راه کسب علم، قربانی ظلم و بی‌رحمی شدید.

تصویر چشمان منتظر خانواده‌هایتان، اشک‌های بی‌امان مادران و پدران داغدار و سکوت معنادار کلاس‌های درس که به یاد شما خالی مانده، هرگز از ذهنم دور نمی‌شود. شما نه‌ تنها قربانی یک حادثه دردناک بودید، بلکه نماد مقاومت، شجاعت و امید برای آینده‌مان هستید.

شما دانش‌آموزان معصوم میناب، با رفتن خود به ما آموختید که ارزش علم‌ودانش، فراتر از هر چیز دیگری است و برای رسیدن به آن، باید با تمام وجود تلاش کرد. شما به ما نشان دادید که حتی در سخت‌ترین شرایط هم، نباید امید را از دست داد و باید برای ساختن آینده‌ای بهتر، تلاش کرد.

به روح پاک شما و تمام شهدای بی‌گناه، درود می‌فرستم. یقین دارم که خون شما، بذری خواهد بود که در خاک وطن روییده و درختی تنومند و پربار از عدالت، آزادی و صلح را به ثمر خواهد رساند.

یادتان گرامی و راهتان پر رهرو باد.