شاعر و نویسنده شهرستان ملارد:
شعر آیینی، زبان عزاداری و حافظ معارف اهلبیت(ع) است
ملارد (پانا) - شاعر و نویسنده شهرستان ملارد، شعر آیینی را فراتر از یک قالب ادبی دانست و گفت: شعر آیینی، زبان عزاداری و یکی از مهمترین ابزارهای انتقال مفاهیم عمیق اعتقادی و معارف اهلبیت(ع) است و میتواند با پیوند دادن اندوه و سوگ به مفاهیمی همچون صبر، امید و پایداری، نقش مؤثری در تربیت و هویت دینی جامعه ایفا کند.
غلامعباس زرینکفش، در گفتوگو با خبرنگار پانا، شعر آیینی را فراتر از یک قالب ادبی دانست و آن را «زبان عزاداری» و یکی از مهمترین ابزارهای انتقال مفاهیم اعتقادی و معارف اهلبیت(ع) در فرهنگ شیعی عنوان کرد.
زرینکفش با اشاره به جایگاه شعر آیینی در فرهنگ شیعی اظهار کرد: «شعر آیینی، فراتر از یک قالب ادبی، در واقع زبان عزاداری و ابزار اصلی انتقال مفاهیم عمیق اعتقادی است. این اشعار در قالبهایی همچون نوحه، مرثیه، ثنا و ترکیبی از این قالبها ظهور میکنند و نقشی حیاتی در شکلگیری هویت جمعی و تداوم معارف اهلبیت(ع) دارند.»
وی غربت و شهادت امام رضا(ع) را دارای ظرفیت گستردهای برای آفرینش آثار ماندگار ادبی دانست و افزود: «زندگی امام رضا(ع) تنها در شهادت ایشان خلاصه نمیشود، بلکه ابعاد گوناگونی همچون علم، اخلاق، کرامت و جایگاه معنوی آن حضرت را دربرمیگیرد. اگر شاعر امروز بخواهد برای امام رضا(ع) شعری بسراید که با مخاطب امروزی ارتباط عمیقی برقرار کند، نباید تنها به بیان مصائب و شهادت ایشان بپردازد، بلکه باید از زاویه شخصیت و سیره آن حضرت نیز به امام رضا(ع) نگاه کند.»
این شاعر و نویسنده درباره تأثیر اجتماعی شعر آیینی بیان کرد: «شعر آیینی مستقیماً بر روان و رفتار جامعه اثر میگذارد و حتی میتواند سبک زندگی افراد را تغییر دهد. مراسمهای عزاداری که با اشعار آیینی همراه هستند، زمینه تجمع مردم و تقویت پیوندهای اجتماعی را فراهم میکنند و حس امت و جامعه واحد را در افراد شکل میدهند.»
زرینکفش با تأکید بر نقش تربیتی این گونه ادبی ادامه داد: «اشعار آیینی معمولاً بر ویژگیهای اخلاقی معصومین(ع) و یاران ایشان، مانند وفاداری، شجاعت، صبر و ایثار تمرکز دارند و باعث میشوند مردم تلاش کنند این ارزشها را در زندگی روزمره خود پیاده کنند.»
وی همچنین عزاداری همراه با شعر را فرصتی برای مواجهه معنوی با اندوه دانست و گفت: «عزاداری از طریق شعر نوعی تخلیه هیجانی است که به انسان کمک میکند با غمهای شخصی و سختیهای زندگی، به شکلی معنویتر و با صبر و استقامت روبهرو شود. غربت امام رضا(ع) و شهادت مظلومانه ایشان نیز میتواند در شعر، در کنار اندوه و سوگ، مفاهیمی مانند صبر، امید و پایداری را به مخاطب منتقل کند.»
این شاعر و نویسنده شعر آیینی را نوعی آموزش غیررسمی برای عموم مردم دانست و اظهار کرد: «شعر آیینی، آموزشنامه غیررسمی تودههای مردم است. مفاهیم پیچیده کلامی و فلسفی درباره توحید، امامت و عدالت، در قالب اشعار آهنگین و ساده به زبان عام قرار میگیرند و باعث میشوند حتی افرادی که تحصیلات بالایی ندارند، با اصول بنیادین دین آشنا شوند.»
زرینکفش افزود: «شعر آیینی همچنین نقش حافظ تاریخ را ایفا میکند و روایتها و حوادث را نسل به نسل منتقل کرده و از فراموشی جلوگیری میکند. بازخوانی مداوم نبرد میان حق و باطل نیز در ذهن مخاطب معیار مشخصی برای تشخیص درست از نادرست ایجاد میکند و این، یکی از عمیقترین لایههای تأثیرگذاری شعر آیینی است که میان خالق، معصوم و خلق پیوند برقرار میکند.»
وی با اشاره به پیوند عاطفی مخاطب با اهلبیت(ع) خاطرنشان کرد: «شعر آیینی باعث میشود رابطه با معصومین(ع) از حالت یک رابطه فرمانده و پیرو به رابطه عشق و دلبستگی تبدیل شود. این عشق، محرک اصلی عبادات و انجام تکالیف است. درباره امام رضا(ع) نیز این پیوند عاطفی با مفهوم زیارت، دلتنگی و غربت جلوهای ویژه پیدا میکند و شعر میتواند این احساس را به معرفت و شناخت سیره آن حضرت پیوند دهد.»
«این شاعر شهرستان ملارد در پایان، گوشهای از ارادت و دلدادگی خویش به امام رضا(ع) را در جامه شعر چنین به تصویر کشید:
خسته از دنیای پررنگ و ریا
سر نهادم خاک پاکت، یا رضا(ع)
کولهباری دارم از شرم و گناه
عمر خود را کردهام یکسر تباه
آمدم تا دِینِ خود سازم ادا
یا امامالعارفین، جانم فدا
اشکریزان با دلی اندوهبار
با دلی زار و حزین و پرشرار
دل کنم فرش رهت با افتخار
تا به فریادم رسی یومالکبار
با دو چشم خسته و مجنونوار
با دلی زار، سینهای اندوهبار
رحم کن بر حال زار این حقیر
دستخالی آمدم، دستم بگیر
کمتر از آهوی صحرا نیستم
سالها با یادت، آقا، زیستم
تو پناه و یاوری درمانده را
ضامنم باش، هر دو عالم، یا رضا
پر گشودم بر فرازت اشکبار
اشک ریزم تا سرآید انتظار»
ارسال دیدگاه