پشت هر خبر، یک دل میتپد

روز خبرنگار است؛ روز کسانی که صدای بی صداهایند و پلی میان مردم و حقیقت. بسیاری از خبرنگاران همچنان سر کار خویش هستند، همچنان در حال نگارشاند، همچنان در جستجوی راستی. چه بسا بسیاری ندانند که یک خبرنگار برای نگارش یک خبر کوتاه، گاه باید راههای درازی را بپیماید، پرسش های بسیار بپرسد، صبری بینهایت به خرج دهد و گاه نیز اشکها بریزد. اما هنگامی که خبرش منتشر میشود و میبیند که مردم از آن بهرهمند شدند، تمامی خستگی ها از یادش میرود.

برخی از خبرنگاران، مادرند و دلشان با فرزندانشان است. برخی پدرند و دلشان برای فردای کودکانشان می تپد. برخی جوانند و تازه گام در این راه نهاده اند. اما همه شان در یک ویژگی مشترک اند؛ عشق به حقیقت. آنان نیک میدانند که اگر نباشند، بسیاری از ناراستی ها هرگز آشکار نخواهد شد.

امسال اما روز خبرنگار، رنگی دیگر دارد. در جنگ اخیر ایران عزیزتر از جان، خبرنگارانی بودند که در مسیر پوشش رویدادها و آگاهی بخشی به مردم، جان خویش را فدا کردند. آنان با قلم و دوربین خود در دل آتش و خطر ایستادند تا صدای حقیقت را به گوش همگان برسانند. آگاه بودند که شاید دیگر به آغوش خانواده بازنگردند، که شاید این واپسین خبری باشد که قلم میزنند، اما هرگز از پای ننشستند.

چه برایشان، رساندن آوای مظلوم و روشن کردن افکار عمومی از هر چیز والاتر بود. عشق به میهن و تعهد به رسالت خویش چنان در دلشان شعله ور بود که حتی مرگ نیز نتوانست قلمشان را بازدارد. این روز، یادشان را ارج مینهیم؛ یاد همه قلمهایی که برای همیشه خاموش شدند، اما فروغ حقیقت را در دل ما زنده نگه داشتند. یاد مادرانی که اشک فرزندان خویش را دیدند اما راه رسالت را ادامه دادند، یاد پدرانی که دل به دریا زدند تا فردای کودکانشان روشن تر باشد، یاد جوانانی که تازه در این مسیر قدم نهاده بودند و ناگهان به اوج شهادت رسیدند.

روز خبرنگار گرامی باد؛ به پاس همه قلمهایی که برای روشنایی مینویسند، به پاس همه دل هایی که برای حقیقت می تپند، به پاس آنانی که جانشان را در راه حقیقت و میهن نثار کردند.