تاسوعا؛ روزی که علم وفاداری بر دوش عباس(ع) ماند

تاسوعا، فقط یک روز از ماه محرم نیست؛ تاسوعا، روز شکوه وفاداری و ایثار است. روزی که نام حضرت ابوالفضل العباس(ع) بیش از همیشه در دل‌ها می‌درخشد و کربلا، رنگ غیرت و مردانگی می‌گیرد. در نهم محرم، دل‌ها به یاد علمدار دشت نینوا می‌تپد؛ مردی که تمام قامت در کنار امام خود ایستاد، لب به شکایت نگشود و تا آخرین لحظه، پرچم وفا را بر دوش کشید.

تاسوعا، روز حضرت عباس(ع) است؛ روز مردی که نه فقط برادر امام حسین(ع)، بلکه پناه خیمه‌ها، امید کودکان تشنه و تکیه‌گاه دل زینب(س) بود. در آن ظهر داغ و در میان عطش و محاصره، عباس(ع) تصویر روشن وفاداری شد؛ وفاداری‌ای که از مرز برادری گذشت و به بلندترین قله بندگی و ولایت‌مداری رسید.

در فرهنگ عاشورا، تاسوعا یادآور این حقیقت بزرگ است که در سخت‌ترین لحظات تاریخ نیز می‌توان بر عهد ماند، می‌توان پای حق ایستاد و می‌توان همه هستی را فدای امام زمان خویش کرد. حضرت عباس(ع) در کربلا نشان داد که عشق به حقیقت، تنها در شعار خلاصه نمی‌شود؛ باید برای آن ایستاد، باید برای آن از جان گذشت و باید در راه آن، حتی تشنگی و داغ و غربت را تاب آورد.

امروز تاسوعا، روزی است که کوچه‌ها و خیابان‌ها بوی اشک و ارادت می‌گیرد؛ پرچم‌های سیاه برافراشته می‌شوند، نوای روضه در شهر می‌پیچد و دل‌های عاشق، به یاد سقای دشت کربلا می‌شکنند. مردمی که هر سال در این روز گرد هم می‌آیند، نه فقط عزادار یک واقعه تاریخی، بلکه سوگوار قله‌ای از انسانیت‌اند؛ قله‌ای به نام عباس(ع) که درس وفاداری، ادب، شجاعت و فداکاری را برای همیشه در تاریخ ثبت کرد.

تاسوعا، روزی برای گریستن است، اما فقط روز اشک نیست؛ روز فهمیدن است، روز آموختن است، روز مرور یک حقیقت بزرگ است: اینکه راه حسین(ع) بی‌عباس(ع) معنا نمی‌گرفت و پرچم عاشورا، با دستان بریده علمدار، برای همیشه در دل تاریخ برافراشته ماند.